บทที่ 751 อ๋องอานรู้สึกเสียหน้า

หยวนชิงหลิงขึ้นไปบนรถม้าไป พร้อมพูดกับหยู่เหวินเห้าว่า “ข้ากลับก่อนแล้ว พวกเจ้าสองพี่น้องไปคุยกันเถอะ”

หยู่เหวินเห้าให้นางรอสักครู่ จากนั้นก็หันไปถามอ๋องอานว่า “พี่สี่ มีอะไรจะคุยหรือ?”

ทั้งสองพี่น้อง ไม่ได้คุยกันอย่างสงบแบบนี้มานานมากแล้ว อย่างน้อย ในสายตาไม่มีแววของความเป็นศัตรูต่อกัน

อ๋องอานพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่ได้ไปที่จวนของข้ามานานมากแล้ว เอาแบบนี้ พวกเจ้าสองสามีภรรยาไปเป็นแขกที่จวนของข้าดีไหม? พอดี พี่สะใภ้สี่ของเจ้าก็อยากเจอน้องสะใภ้”

ถึงแม้หยวนชิงหลิงจะเหนื่อยจะง่วง แต่เมื่ออ๋องอานพูดขนาดนี้แล้ว และนางก็เห็นว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ควรที่จะพูดคุยกันอย่างเปิดอก จะได้ไม่ต้องมาคอยป้องกันนี่ป้องกันนั่น

ดังนั้น นางจึงพูดกับหยู่เหวินเห้าว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ไปกันเถอะ ยังไงตอนปีใหม่เราสองบ้านก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กัน” ปีใหม่ ระหว่างพี่น้องถึงแม้ต่างก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว แต่ตามธรรมเนียม ก็ควรที่จะไปมาหาสู่ไหว้ปีใหม่กัน พี่น้องพบเจอกัน

และแบบนี้ ภายใต้แสงอรุณยามเช้า รถม้าวิ่งเสียงตึกตักมุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องอาน

พระชายาอ๋องอานก็ตื่นนอนแต่เช้าแล้ว ตอนเที่ยงคืนภายในวังส่งคนมา แล้วนางก็นอนไม่หลับแล้ว เมื่อฟ้าสว่าง ก็ตื่นขึ้นมารอฟังข่าวจากในวัง

ได้ยินบ่าวใช้พูดว่าท่านอ๋องกลับมาแล้ว นางก็รีบออกมารับ กลับเห็นหยู่เหวินเห้ากับหยวนชิงหลิงมาด้วย ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาทันที รีบเดินไปจับมือของหยวนชิงหลิงไว้ พร้อมพูดขึ้นว่า “พระชายารัชทายาท ข้าคิดอยู่ตลอดว่า อยากที่จะไปหาเจ้า คิดไม่ถึงว่าวันนี้เจ้ามาแล้ว”

หยวนชิงหลิงมองดูสีหน้าของนาง รู้สึกแดงระเรื่อขึ้นเยอะ คิ้วตาเผยให้เห็นถึงความอ่อนหวาน แสดงว่าความสัมพันธ์ระหว่างอ๋องอานดีอยู่ไม่น้อย

ไม่มีอะหลูแล้ว พวกเขารักใคร่กันมากขึ้นแล้ว

หญิงทั้งสองเข้าไปคุยกันข้างใน หยู่เหวินเห้ากับอ๋องอาน สองพี่น้องเข้าไปในห้องหนังสือ

ถึงแม้ท้องฟ้าจะสว่างแล้ว แต่อ๋องอานก็ยังจุดเทียนหลายเล่มภายในห้องหนังสือ เพื่อปัดเป่าความมืดมนสุดท้าย

เห็นหยู่เหวินเห้ามองดูเขา เขาจึงยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ชอบความมืด เจ้าก็รู้นี่”

หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจว่า “พี่สี่กลัวความมืดมาตั้งแต่เด็ก ข้ารู้”

พูดถึงปมด้อยที่ค่อนข้างน่าขำของตนเอง อ๋องอานก็หัวเราะขึ้นมา เมื่อเขาหัวเราะ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ดวงตาก็รู้สึกสดใสขึ้นเยอะ

ภายในห้องหนังสือมีกาต้มน้ำชา อ๋องอานเริ่มใส่ถ่านเข้าไปข้างใน เมื่อจุดเผาถ่านแดงแล้วค่อยวางกาน้ำชาขึ้นไป พร้อมพูดขึ้นว่า “ต้มน้ำชาดื่มก่อน เช้าขนาดนี้หากไม่ดื่มชา วันทั้งวันก็เหมือนกับขาดอะไรไป”

หยู่เหวินเห้านั่งอยู่บนเก้าอี้มองดูเขา เขาทำอยู่อย่างคล่องแคล่ว ท่าทีดูมีความสุข เหมือนปกติมักจะชอบทำเรื่องพวกนี้อยู่ประจำ

“ชาเหมาเจียนอย่างดีพวกนี้ สีน้ำชาใสสะอาด ดื่มเข้าไปในปาก มีกลิ่นหอมละมุน เดี๋ยวให้เจ้าเอากลับไปด้วยหนึ่งกระปุก” อ๋องอานหันกลับมายิ้มให้กับเขา

หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นอย่างใจลอยว่า “ดี”

บรรยากาศเงียบสงบในตอนนี้ ทำให้เขาคิดถึงภาพตอนที่อยู่ในจวนในวัยเด็ก ตอนนั้น ระหว่างพี่น้องไม่มีความระแวงกัน ตีกันทะเลาะกัน เล่นด้วยกันอย่างมีความสุขไปวันๆ

น้ำชาแก้วหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าของเขา ไอร้อนลอยวนขึ้นมา เขามองผ่านไอน้ำ เห็นใบหน้าของอ๋องอานแฝงไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมพูดขึ้นว่า “ดื่ม”

หยู่เหวินเห้ารับมา พร้อมพูดขึ้นว่า “ขอบคุณ”

อ๋องอานเองก็ดื่มไปหนึ่งคำ จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างล้อเลียนว่า “ระหว่างเราสองพี่น้อง ทำไมถึงได้ดูห่างเหินกันขนาดนี้? แค่รินน้ำชาให้เจ้าก็ต้องพูดขอบคุณ”