บทที่ 760 ค่อยๆโผล่ขึ้นมา

แม่น้ำซีซูในยามราตรีคึกคักอย่างมาก เรือท่องเที่ยวบนแม่น้ำมีห้าสิบกว่าลำ ทอดเรียงรายยาวลงไป ตรงเรือข้ามฟากมีเรือแบนจอดอยู่ มีไว้เพื่อส่งแขกขึ้นเรือท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ไปรอบหนึ่งจ่ายสิบเหรียญ

สิบเหรียญ ระยะประมาณสิบเมตร ดังนั้นนี่ถือเป็นค่าใช้จ่ายที่สุรุ่ยสุร่ายมาก

เรือท่องเที่ยวที่นี่ที่มีขนาดใหญ่หน่อย ก็เหมือนกับโรงโสเภณีซาวโถ๋จุ้ย แขกสามารถมาเมาที่นี่ได้ มีผู้หญิงคอยดีดพิณ วาดภาพเขียนกลอน ให้ความอบอุ่น พูดคำรักแบบโบราณ คร่ำครวญชีวิต มีหญิงงดงาม เป็นสถานที่แห่งความสุข

ส่วนเรือท่องเที่ยวขนาดเล็กพวกนั้น อย่างเช่นพวกนางชุนนางเม่ย บอกว่าเป็นเรือท่องเที่ยว แท้จริงแล้วมันคือเรือลำเล็กที่ตกแต่งประดับอย่างดีหน่อย มีแม่นางเพียงหนึ่งถึงสองคน ปกติพวกนางดูแลไม่ใช่คุณชายร่ำรวย แขกส่วนใหญ่เป็นพวกนักประพันธ์ พวกที่สอบผ่านระดับต่ำ

ค่าใช้จ่ายค่อนข้างราคาถูก แต่สามารถกระทำได้มากกว่า แน่นอนว่าการกระทำที่มากกว่าจะต้องจ่ายเพิ่ม

นางชุนตายแล้ว แม่เล้าหาผู้หญิงคนหนึ่งมาแทนนางชุน ชื่อว่าหลิ่วเอ๋อ

อ๋องฉีมาหาหลิ่วเอ๋อคนนี้ แม่เล้าก็อยู่บนเรือท่องเที่ยว เพราะแสงไฟสลัว บวกกับอ๋องฉีไม่ได้สวมชุดที่ทำการปกครอง หลังจากกลับจวนแล้วก็เปลี่ยนใส่เสื้อแพร แลดูหล่อและภูมิฐานมาก แม่เล้ายังจำไม่ได้เลย

เห็นอ๋องฉีแลดูร่ำรวยขนาดนี้ ก็ดีอกดีใจอย่างมาก รีบเข้ามาทักทาย ร้องเรียกหลิ่วเอ๋อมาต้อนรับแขก

อ๋องฉีมองดูหลิ่วเอ๋อคนนั้น อายุแค่ประมาณสิบหกสิบเจ็ด แลดูไม่ได้ผ่านอะไรมามากมาย สวมเสื้อผ้าซาติน เสื้อคลุมสีแอปริคอท มุกประดับเต็มหัว แต่ดูแล้วก็ไม่ใช่สิ่งของล้ำค่าอะไร

รูปร่างค่อนข้างดี ดวงตาใต้คิ้วโค้งงอยักขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มด้วยความรู้สึกนับหมื่น ยิ้มแย้มจนเห็นฟันพร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าหลิ่วเอ๋อ ยินดีที่ได้เจอคุณชาย”

อ๋องฉีมองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “แม่นางไม่ต้องเกรงใจ นั่งเถอะ”

หางตาของเขามองเห็นแม่เล้า กำลังส่งสายตาเร่งเร้าหลิ่วเอ๋อ เหมือนบ่งบอกว่าให้นางจับคุณชายคนนี้ไว้ให้ได้

เรือท่องเที่ยวอยู่บนแม่น้ำ สายน้ำเคลื่อนไหว ค่อนข้างโยกเยกเล็กน้อย หลิ่วเอ๋อคนนั้นเหมือนยืนไม่มั่นคง ร้องตกใจ แล้วก็ล้มไปหาอ๋องฉี

นางพูดขึ้นอย่างจริตเอียงอายว่า “โอ๊ย ข้ายืนไม่มั่นคง ล่วงเกินคุณชายแล้ว คุณชายอย่าได้ถือสา”

ตอนที่นางพูดว่าคุณชายอย่าได้ถือสา ริมฝีปากแนบชิดข้างหูของอ๋องฉี แล้วพ่นลมหายใจออกมา ดวงตาที่สดใสค่อยๆคลี่ออก หางตาเฉื่อยเล็กน้อย แสดงถึงความมีเสน่ห์อย่างที่สุด

อ๋องฉีประคองนาง พร้อมพูดขึ้นด้วยดวงตาสดใสว่า “แม่นางนั่งลงเถอะ”

ในเวลาแบบนี้ แม่เล้าต้องถอยออกไปอยู่แล้ว หลังจากนั้นสักพัก มีผู้หญิงอายุสิบเจ็ดสิบแปด เข้ามารินน้ำชา

นางสวมชุดค่อนข้างธรรมดาเรียบง่าย เดินเข้ามาวางน้ำชา เมล็ดผลไม้ ขนมหวานไว้บนโต๊ะ พร้อมถามอ๋องฉีด้วยเสียงเบาว่า “คุณชาย ท่านดื่มเหล้าอะไร?”

“เอาเหล้ากุ้ยหวาเฉินมาหนึ่งไห”อ๋องฉีไม่อยากดื่มสุรา หยิบเงินแท่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนถาดน้ำชาของสาวใช้ พร้อมพูดขึ้น

เงินแท่งนี้ หนักกว่าสิบตำลึง หลิ่วเอ๋อกับสาวใช้เห็นแล้ว ต่างก็อึ้ง สาวใช้คนนั้นรีบหยิบขึ้นมาซ่อนไว้ภายในแขนเสื้อ พร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า “ได้เลย คุณชายรอสักครู่”

อ๋องฉีไม่เคยมาสถานที่แบบนี้ ไม่รู้ราคา เพียงแค่คิดว่าออกมาดื่มเหล้าครั้งหนึ่ง น่าจะต้องใช้ประมาณนี้

เขาจะไปรู้ที่ไหนว่า เหมาเรือท่องเที่ยวนี้ทั้งคืนก็จ่ายแค่สองตำลึง ยังรวมถึงสามารถทำอะไรก็ได้

รอหลังจากที่สาวใช้คนนั้นไปแล้ว อ๋องฉีลุกขึ้นมา มองดูเรือท่องเที่ยวลำเล็กนี้ พร้อมถามหลิ่วเอ๋อว่า “ข้าสามารถเดินดูรอบๆได้ไหม? ข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก รู้สึกแปลกใจอย่างมาก”