บทที่ 770 ไม่กล้าจินตนาการจริงๆ

อ๋องจี้หัวเราะเสียงดังฮ่าๆ หัวเราะจนหงายหน้าหงายหลัง ลำคอนั่นแหบแห้งเป็นที่สุด เสียงหัวเราะเหมือนห่านตัวผู้กลุ่มหนึ่งกำลังร้องก๊าก๊าเป็นที่สุด

หัวเราะจบ เขาเช็ดน้ำตาที่หัวเราะออกมาจากหางตา มองหยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างเสียดแทง: “ทำไม? กรมการพระนครของพวกเจ้าไม่มีวิธีการแล้วหรือ? ใช้แม้แต่การข่มขู่ ต้องการลงโทษทัณฑ์ต่อข้าด้วยหรือไม่? ประหารทั้งบ้าน เจ้าก็พูดออกมาได้ แผนที่ทางการทหารนั่นแม้ว่าข้าขโมย แม้ว่าข้าจะมีความคิดก่อกบฏ เสด็จพ่อก็จะไม่สังหารข้า รู้ว่าทำไมหรือไม่?”

เขาเหมือนต้นหลิวที่กวัดแกว่งไปมาใกล้เข้ามาด้านหน้าของหยู่เหวินเห้า บนใบหน้าเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

หยู่เหวินเห้าถามเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ทำไม?”

อ๋องจี้ตัวตรง กล่าวอย่างเย็นชาหยิ่งยโส: “เพราะข้านอกจากจะเป็นพระโอรสองค์หัวปีแล้ว ยังเป็นขุนนางที่สร้างคุณูปการให้แก่ประเทศชาติอีกด้วย วันนั้นที่ข้าออกศึกได้รับชัยชนะกลับมาได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งอ๋องชิน ในตำหนักกวงหมิงเสด็จพ่อรับสั่งด้วยพระองค์เองว่า เขาฝากฝังความหวังที่สูงส่งต่อข้า ต้องการให้ข้าช่วยเขาปรับปรุงเสริมงานด้านการทหารให้แข็งแกร่ง แม้ว่าทำความผิดใหญ่หลวงด้วยเหตุนี้ ก็จะให้อภัยข้า เสด็จพ่อมีความคิดจะแต่งตั้งข้าเป็นฮ่องเต้ตั้งนานแล้ว แต่จะรู้ที่ไหนว่าเจ้าคนสอพลอผู้นี้กลับรู้จักไปเอาใจเสด็จปู่ หยวนชิงหลิงก็ให้กำเนิดลูกชายสามคนให้เจ้าอีก ทำให้เสด็จพ่อเปลี่ยนความคิด สุดท้ายคือแม่สุนัขเลี้ยง ก็คือเกิดได้ หากว่าเจ้าไม่ได้อาศัยลูกชายของเจ้า จะสามารถนั่งตำแหน่งรัชทายาทได้หรือ?”

เขาพูดจบ ก็มองหยู่เหวินเห้าจากบนลงล่าง พูดเยาะเย้ย: “แต่ว่า ข้าที่เป็นพี่ชายยังต้องโน้มน้าวเจ้าประโยคหนึ่ง ลูกชายของเจ้าเป็นลูกแท้ๆของเจ้าหรือไม่ ตรวจสอบตรวจสอบดูเถอะ ด้านนั้นของเจ้าใช้การไม่ได้ ในใจของทุกคนรู้ดี เจ้าจะมีวาสนาดีขนาดนี้ที่ไหนกันครั้งเดียวก็ให้กำเนิดลูกชายได้สามคน? เกรงว่าหยวนชิงหลิงจะมีชู้เกิดลูกให้เจ้า ดูท่าทางที่ยั่วยวนนั่นของนาง เรื่องเช่นนี้ใกล้เคียงความเป็นจริงมาก”

พูดจบ ก็หัวเราะฮ่าๆยกใหญ่ขึ้นมาอีก

หยู่เหวินเห้ามองดูเขาหัวเราะเงียบๆครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆยื่นมือสองข้างออกไปกดศีรษะของเขากดไปทางด้านล่าง ขณะเดียวกันก็ยกหัวเข่าขึ้นด้านบน เสียงหัวเราะดังหยุดลงกะทันหัน ขณะที่หยู่เหวินเห้าปล่อยเขา เขายืนไม่มั่นคงล้มลงบนพื้น เลือดสดกบปาก

หยู่เหวินเห้าหมุนตัวออกจากคุก กล่าวอย่างเย็นชา: “เสด็จพ่อมีพระราชโองการ เพิกถอนยศอ๋องชินของหยู่เหวินจุน ลดขั้นเป็นประชาชน ยึดจวนและที่ดินทำกินพระราชทานกลับคืน รอทั้งสามกรมไต่สวน ทันทีที่กำหนดโทษการก่อกบฏ สังหารไม่ละเว้น!”

พูดจบ เดินก้าวใหญ่จากไป แม้คำพูดก็ไม่ถามแล้ว รอเพียงตรวจสอบสำนวนและตัดสินคดีก็ได้

“คนสารเลว!” ด้านหลังเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งดังสะเทือนฟ้าดังมา ถ่มน้ำลายเลือดออกมากล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ชัดเจน “คนสารเลว เจ้าถ่ายทอดพระราชโองการปลอม ข้าต้องการพบเสด็จพ่อ ข้าต้องการกล่าวโทษเจ้า กล่าวโทษให้เจ้าตาย......”

หยู่เหวินเห้าลากร่างกายที่หนักหน่วงกลับจวนอ๋องฉู่ ขณะถึงหน้าประตู เขายืนภายใต้โคมไฟครู่หนึ่ง จึงหมุนตัวมองดูสวีอีแล้วกล่าว: “เจ้าไปจวนอ๋องจี้รอบหนึ่ง เอาพระประสงค์ของเสด็จพ่อแจ้งแก่พระชายาจี้ ให้นางจัดการเก็บหวาด พรุ่งนี้เที่ยง ข้าค่อยพาคนไปละกัน”

ค้นบ้านยึดทรัพย์ ไม่ว่าต่อจวนใดล้วนแทบจะเป็นหายนะทำลายล้าง

แต่ว่า หากแค่ค้นบ้านยึดทรัพย์เท่านั้น พระชายาจี้น่าจะไม่กังวล ทางถอยที่นางเตรียมการไว้ก็คือเส้นนี้

แต่ใครจะรู้ หลังจากที่ค้นบ้านยึดทรัพย์ ยังจะมีอะไรเลวร้ายถึงระดับไหน?

สวีอีควบม้านำข่าวร้ายจากไป

คืนนี้พวกเด็กๆยังไม่นอน เห็นหยู่เหวินเห้ากลับมา แต่ละคนล้วนโซเซขึ้นมากอดขา ซาลาเปาบ้าอำนาจแต่ไหนแต่ไร เห็นข้าวเหนียวน้อยกอดข้อมือที่ห้อยลงมาของหยู่เหวินเห้า จึงผลักเขา กระทืบเท้าแล้วกล่าว: “ของข้า!”

ข้าวเหนียวน้อยถูกเขาผลักล้มบนพื้น ร้องเสียงดังแง้ๆขึ้นมา

ทังหยวนเห็นดังนั้น หัวเราะเอิ๊กๆดูความคึกคัก และไม่ได้ไปช่วยข้าวเหนียวน้อย

หยู่เหวินเห้าเห็นเหตุการณ์นี้ ความโมโหที่สะสมมาทั้งวัน ระเบิดขึ้นในพริบตา มือหนึ่งยกซาลาเปาขึ้นฝ่ามือหนึ่งตีไปบนก้นของเขา เพี๊ยๆๆติดกันสามสี่ครั้ง ซาลาเปาตกใจก่อนครู่หนึ่งจากนั้นจึงได้ร้องไห้เสียงดัง

แม่นมสี่ตกใจมาก แต่รัชทายาทสั่งสอนลูก นางพูดอะไรก็ไม่ดี เพียงแค่มองดูอย่างสงสาร