บทที่ 773 จวนอ๋องจี้ถูกตรวจค้นยึดทรัพย์

บรรยากาศข้างในน่าสลดหดหู่แต่ก็อบอุ่นใจ หยู่เหวินเห้าที่กำลังทำการยึดทรัพย์อยู่ด้านนอกก็ทำอย่างเงียบเชียบไม่ให้เป็นจุดสนใจ

หยู่เหวินเห้าสั่งการ ไม่ให้อึกทึกครึกโครมเกินไปอย่างเด็ดขาด ให้ขนย้ายแต่ของที่มีค่าออกมาเท่านั้น ทำการตรวจนับที่ลานบ้านพร้อมกันทีเดียว บันทึกลงในหนังสือ

ตั้งแต่หยู่เหวินเห้ารับตำแหน่งในกรมการพระนครมา เป็นครั้งแรกที่ทำงานเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ ไม่คิดเลยว่างานแรกก็เป็นการยึดทรัพย์บ้านของพี่ใหญ่ตนเอง

ในห้องโถงใหญ่มีเสียงหัวเราะลอยออกมา เป็นเสียงที่ดังมาก ใช้การตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงในลำคอ ราวกับต้องการจะกลบเสียงอื่นๆที่ดังอยู่ข้างนอก

เดิมทีควรเป็นภาพเหตุการณ์ที่น่าเศร้ามากที่สุด แต่ถูกพวกนางทำให้เกิดเป็นความน่ารื่นรมย์ขึ้นมาเล็กน้อย ความอึมครึมในใจของหยู่เหวินเห้าก็ถูกขับไล่ออกไปไม่น้อย

ความรื่นรมย์ก็แค่ฉากหน้าที่แสดงออก ความหนักอึ้งยังคงกดทับอยู่ในจิตใจของทุกคน

เพียงแต่ ในห้องโถงใหญ่ดันมีของโบราณและภาพวาดวางประดับอยู่ กระทั่งเครื่องเรือนที่มีมูลค่าสูง ล้วนต้องขนย้ายออกไปทั้งหมด

ห้องโถงใหญ่เป็นที่สุดท้าย สถานที่อื่นๆได้ขนย้ายจนหมดแล้ว ล้วนถูกวางกองเอาไว้ที่ลานด้านหน้า รอแค่การตรวจนับหลังจากขนย้ายทั้งหมดแล้ว

ผู้ช่วยเจ้ากรมกับหัวหน้าพลตระเวนไม่กล้าเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า จึงได้ไปขอคำชี้แนะจากหยู่เหวินเห้า

หยู่เหวินเห้าพูดเรียบๆว่า “ตรวจนับของที่กองในลานบ้านก่อน ที่เหลือรอให้พวกนางดื่มกันเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

“พ่ะย่ะค่ะ”ผู้ช่วยเจ้ากรมตอบรับ

คนรับใช้ในจวนอ๋องจี้ ล้วนถูกกักบริเวณอยู่ที่ลานด้านหลัง ในตอนนี้ไม่สามารถออกมาได้ หลังจากตรวจนับเสร็จแล้วยังต้องไปทำการค้นตัว ดูว่ามีใครแอบซ่อนสิ่งของเอาไว้หรือไม่

ด้วยเหตุนี้ การตรวจนับจึงรวดเร็วและเงียบสงบมาก

หยวนชิงหลิงเห็นด้านนอกกำลังตรวจนับกันแล้ว รู้ว่าในห้องโถงใหญ่ก็ต้องจัดเก็บออกไป จึงได้ส่งสายตาให้กับหรงเยว่ และพูดว่า “ใช่แล้ว หรงเยว่ ข้าได้ยินมาว่าท่านชายสี่เหลิ่งได้เปิดร้านขายเครื่องประดับในเมืองหลวงหลายแห่ง ไม่สู้พวกเราออกไปเดินชมดูดีหรือไม่”

“ดีมากเลย”หรงเยว่เป็นคนฉลาด ตอบรับในทันที “เช่นนั้นท่านออกไปบอกกับพี่ห้าสักหน่อย พวกเราจะพาพี่สะใภ้ใหญ่ออกไป จะส่งกลับมาอย่างตรงเวลาในช่วงพลบค่ำ ”

“ดี”หยวนชิงหลิงรีบลุกขึ้นมาออกไปหาหยู่เหวินเห้าเพื่อบอกกล่าว หยู่เหวินเห้ากำลังกังวลไม่รู้ว่าควรจะลงมือกับห้องโถงใหญ่ด้วยวิธีอะไรอยู่ รีบตอบตกลงเห็นด้วยทันที

รถม้าถูกเตรียมไว้เรียบร้อยที่ด้านนอกแล้ว พวกหยวนชิงหลิงห้อมล้อมตัวพระชายาจี้พาเดินออกมาด้านนอก พยายามปิดบังทัศนวิสัย ไม่ให้นางเห็นความเคลื่อนไหวในลานบ้าน

พระชายาจี้เห็นท่าทางของพวกนางเช่นนี้ อยากหัวเราะและอยากร้องไห้ไปพร้อมกัน ในใจทั้งรู้สึกเป็นทุกข์และซาบซึ้ง เดินตามพวกนางออกไปขึ้นรถม้า ขบวนยิ่งใหญ่ออกเดินทางไปยังถนนฝั่งตะวันออก

ในชั่วพริบตาที่รถม้าแล่นไปไกลแล้วนั้น ป้ายหน้าประตูจวนของจวนอ๋องจี้ถูกถอดลงมา เก็บกลับไปพร้อมกัน

หน้าประตูมีสิงโตหินสองตัว ใช้ผ้าดำคลุมเอาไว้ ปิดบังความน่าเกรงขามและความน่ายำเกรงของอ๋องแห่งราชวงศ์

ในจวนอ๋อง สิ่งของที่มีค่าล้วนถูกขนย้ายออกไป รถม้าขนส่งคันแล้วคันเล่า ยังไม่มีการนำออกไปขายเป็นการชั่วคราวแต่จะทำการส่งของทั้งหมดเข้าไปไว้ในคลังหลวง

เดิมที่สินสอดติดตัวของพระชายาจี้ที่นำมาจากตระกูลมารดานั้นไม่ต้องยึดเป็นของหลวง แต่หลายปีมานี้ นางได้ใช้เงินทุกอีแปะที่เป็นสินสอดติดตัวจากตระกูลมารดาเพื่ออ๋องนี้ไปจนหมดแล้ว ฉะนั้น หลังจากการยึดทรัพย์ ก็ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีก

หลังจากทำการตรวจนับแล้ว ก็จะทำการตรวจค้นตัวของบ่าวรับใช้ในจวน เพื่อเป็นการรับประกันว่าไม่สามารถนำสิ่งของมีค่าออกไปจากจวนอ๋องได้แม้แต่อีแปะเดียว

ในช่วงพลบค่ำขณะที่ทุกคนส่งพระชายาจี้กลับมา จวนอ๋องจี้ก็ว่างเปล่าไปหมดแล้ว นอกจากถ้วยชามรามไหในห้องครัว และเสื้อผ้าบางส่วนที่สวมใส่อยู่เป็นประจำแล้ว ล้วนถูกขนย้ายไปหมด

หัวใจของพระชายาจี้ ในชั่วขณะนั้น ก็ว่างเปล่าเช่นกัน

แม้จะมีการเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นจวนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา