บทที่ 81 ขอโทษ

สวีอีกำลังพยุงหยู่เหวินเห้าเดินเข้ามาช้าๆ

เขาสวมชุดผ้าไหมสีขาว และคาดด้วยเข็มขัดหยก แสงสว่างจากพระอาทิตย์กระทบใบหน้าของเขายิ่งทำให้ดูสง่า ราวกับว่าตกลงมาจากสวรรค์.........แม่ทัพผู้อ่อนแอ ด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า ต้องใช้แรงในการเดินแต่ละก้าวอยู่พอสมควร

เขาลำบากมากว่าจะมาถึง แต่ใบหน้ากลับดูแจ่มใส และอ่อนโยน พลางยิ้มกว้างหันไปมองหยวนชิงหลิง

“ท่านอ๋องร่างกายเป็นอย่างไรบ้างเพคะ？” ฮูหยินรองถามขึ้น

นางหลวนเองก็ลุกขึ้นด้วยความตกใจ

หยู่เหวินเห้าจึงหันไปมองหน้าของฮูหยินรองแทน พร้อมยิ้ม “ขอบใจฮูหยินรอง ข้าดีขึ้นมากแล้ว”

เขาพูดจบ ก็ค่อยๆ เดินไปด้านข้างหยวนชิงหลิง พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธ “ยังโกรธอยู่อีกหรือ？วันนี้ไม่มาหาข้าเลย หายโกรธข้าได้หรือไม่？”

หยวนชิงหลิงมองหน้าเขา คนคนนี้ต้องการอะไรกันแน่？เสแสร้งทำเป็นอ่อนโยน ถึงแม้ว่าจะทำเพื่อนาง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้

นางจึงค่อยๆ ตอบ “ข้าไม่ได้โกรธ”

เขาจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก “ไม่โกรธก็ดีแล้ว งั้นที่เจ้าบอกว่าวันนี้จะไปกับข้า ยังไปอยู่หรือไม่？”

นางพูดแล้วหรือ？

“ข้ามีแขก “

หยู่เหวินเห้าหันไปมองฮูหยินรองด้วยความลำบากใจ “งั้นหรือ？อย่างนั้นก็เท่ากับว่าไม่ไปแล้วหรือ？ “

ฮูหยินรองรีบพูดขึ้นทันที “ตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้ว ข้าเองก็ต้องรีบกลับแล้ว “

“กลับเร็วขนาดนั้นเลยหรือ？ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยหรือ？ “หยู่เหวินเห้าพูดด้วยสีหน้ายินดี

“ไม่ดีกว่า ข้ายังมีธุระต้องสะสางอีก ถ้าหากว่ามีเวลาว่างจะมาเยี่ยมท่านอ๋อง......และพระชายาเพคะ “ฮูหยินรองพูดพลางหันไปสบตากับนางหลวนและหยวนชิงผิง

หยวนชิงผิงจึงพูดขึ้น “เมื่อครู่พี่ใหญ่พูดแล้ว ว่าข้าสามารถอยู่ที่นี่ได้สองสามวัน “

“นั่น........ “ฮูหยินรองรีบหันไปมองหยู่เหวินเห้าทันที พอเห็นว่าสีหน้าเขาดูปกติ จึงพูดขึ้น “อย่างนั้นก็ได้ เจ้าคอยดูแลพระชายาให้ดี ห้าก่อเรื่อง เข้าใจหรือไม่？”

“เข้าใจแล้ว！” หยวนชิงผิงตอบ

หลังจากที่ฮูหยินรองและนางหลวนกลับไปแล้ว หยู่เหวินเห้าก็หันไปรับสั่งกับแม่นม “บอกให้คนไปเตรียมห้องให้น้องสาวพระชายาด้วย”

“เพคะ！” แม่นมเดินเข้ามาน้อมรับคำสั่ง “คุณหนูรอง เชิญตามข้าน้อยมา ลองดูว่าท่านชอบห้องไหน？”

หยวนชิงผิงที่คิดอยากจะอยู่อยู่แล้ว แต่ว่าสำหรับที่อยู่นั้นนางเป็นคนช่างเลือก ดังนั้นจึงเดินตามแม่นมออกไป

หยวนชิงหลิงหันไปมองหยู่เหวินเห้า “ที่จริงท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ตอนนี้จวนเจ้าพระยาก็คิดว่าข้ากับท่านมีความสัมพันธ์กันดีอย่างมาก เพียงแต่เกรงว่าหลังจากนี้ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องให้ต้องรับมือมากน้อยเพียงใด”

หยู่เหวินเห้าเองก็พลันเก็บสายตาอ่อนโยนทันที พลางพูดเสียงธรรมดา “ข้าก็แค่ไม่อยากทำให้เจ้าต้องผิดใจกันกับฝั่งครอบครัวของเจ้า อย่างน้อย ข้าทำแบบนี้ ท่านพ่อของเจ้าก็จะดีกับเจ้าไม่น้อย”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้น “ข้าไม่สนใจว่าเขาจะมีท่าทีกับข้ายังไง เพราะตัวข้าอยู่ที่จวนอ๋อง ยังไงก็ไม่ได้เจอพวกเขาทุกวัน”

“เจ้าไม่สนใจ คงไม่ดื่มเหล้าเมาแล้วตะโกนว่าอยากกลับบ้านหรอก” หยู่เหวินเห้าพูด

หยวนชิงหลิงชะงักไปทันที “ข้า......ข้าร้องไห้แล้วตะโกนว่าอยากกลับบ้านหรือ？”

“เจ้าจำเรื่องตอนที่เจ้าเมาไม่ได้แล้วหรือ？” หยู่เหวินเห้าหันไปมองนาง

หยวนชิงหลิงเหงื่อผุดออกมาจากหน้าผาก “จำได้ว่าทำอะไรบ้าง แต่จำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไป”

หยู่เหวินเห้ามองนาง “จำได้มากน้อยเพียงใด？เรื่องในวังเจ้าจำได้เยอะหรือไม่？”

“เรื่องในวัง？ในวังมีเรื่องอะไรหรือ？” หยวนชิงหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เจ้าเมาอยู่ในวัง แล้วก็พูดพล่ามในตำหนักฉินคุน เจ้าจำไม่ได้หรือ？” หยู่เหวินเห้ามองหน้านางที่เริ่มขาวซีด ในใจก็พลางรู้สึกพอใจ และสะใจมากด้วย