บทที่ 823 ท่านจำข้าไม่ได้แล้ว

ย่าหยวนฟังคำบอกใบ้ของหยวนชิงหลิงออก อ้างเหตุผลว่าร่างกายไม่อำนวย ปฏิเสธการขอพบของท่านชายหงเย่ ยังให้หมันเอ๋อบอกต่อท่านชายหงเย่ บอกว่าวันหลังอาการป่วยดีขึ้นแล้ว จะไปเยี่ยมเยียนท่านชายหงเย่ด้วยตัวเอง ขอบคุณที่เขาได้ช่วยเหลือ

หมันเอ๋อออกมาแจ้ง หยวนชิงหลิงจึงกล่าวด้วยความเสียใจเป็นที่สุด: “ขออภัยจริงๆ ฮูหยินใหญ่สุขภาพร่างกายไม่ดี ออกมาพบลำบาก ขอท่านชายอย่าได้ถือโทษ”

ท่านชายหงเย่ถามด้วยแววตาห่วงใย “ฮูหยินใหญ่ไม่เป็นอะไรหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ? ข้าน้อยเข้าใจวิชาการรักษาเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นข้าน้อยไปตรวจชีพจรให้ฮูหยินใหญ่ด้วยตัวเองดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ?”

หยวนชิงหลิงหัวเราะและกล่าว: “ท่านชายเจตนาดี แต่ตัวฮูหยินใหญ่เป็นหมอ ไม่จำเป็นต้องลำบากท่านชาย วันหน้ารอฮูหยินใหญ่หายแล้ว ค่อยมาเยี่ยมก็ไม่สาย”

ท่านชายหงเย่กล่าว: “ทำได้เพียงเช่นนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ท่านชายหงเย่ยืนขึ้น คำนับหยวนชิงหลิงแล้วถาม “ครั้งแรกที่ข้าน้อยมาจวนอ๋องฉู่ ได้ยินว่าทิวทัศน์ของจวนอ๋องฉู่งดงาม ไม่รู้ว่าสามารถให้ข้าน้อยเดินเล่นรอบๆได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หยวนชิงหลิงคิดว่าเขาลุกขึ้นมาเพราะต้องการจากไป รู้ที่ไหนว่าเขาจะเสนอว่าต้องการเดินเล่นในจวน หลังจากมองดูเขาด้วยความตะลึงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ อย่างไรก็เป็นแขกที่เอาของขวัญมาเยี่ยมถึงบ้าน และจนถึงตอนนี้ทั้งสองประเทศก็ไม่มีความเป็นปฏิปักษ์กัน ขับไล่คนออกไปด้านนอกเกรงว่าจะโดนครหา หลังจากนางไตร่ตรองครู่หนึ่งจึงกล่าว: “งั้นก็ได้ ข้าเรียกให้คนพาท่านชายไปเดินเล่นรอบๆ”

ใครจะรู้เขากลับมองดูหยวนชิงหลิง “พระชายารัชทายาทสามารถอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่? แม้ไม่ได้ทำเพราะด้วยมิตรภาพของเจ้าบ้าน ก็ทำเพื่อตอบแทนน้ำใจของข้าน้อยเพื่อฮูหยินใหญ่”

เสียงของเขาอ่อนนุ่มมาก เดิมทีเสียงเช่นนี้ทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกสบายเป็นอย่างมาก แต่หยวนชิงหลิงกลับรู้สึกไม่สบายเป็นที่สุด เพราะคำพูดของเขามีการบังคับที่โต้แย้งไม่ได้ เป็นการบังคับแบบลักพาตัว

มิตรภาพของเจ้าบ้านอะไร น้ำใจ เหล่านี้ล้วนไม่สามารถปฏิเสธได้

ทีแรกหยวนชิงหลิงไม่ค่อยอยากอยู่เป็นเพื่อน แต่ในเมื่อเขาบังคับถึงขั้นนี้แล้ว หลบเลี่ยงก็ไม่เหมาะสม ดูซิว่าเขาจะเล่นอะไรไม้ไหนยังดีซะกว่า

“ได้ ท่านชายเชิญ!” หยวนชิงหลิงยืนขึ้นแล้วกล่าว

ทั้งสองคนย่ำเท้าออกจากเรือนหลักตามลำดับก่อนหลัง หมันเอ๋อตามติดทุกฝีก้าว จับจ้องเงาหลังของท่านชายหงเย่ด้วยความเตรียมพร้อม มือกดอยู่ที่ช่วงเอว ช่วงเอวพันด้วยแส้อ่อนๆเส้นหนึ่ง นางคิดว่าหากเห็นท่านชายหงเย่มีพฤติกรรมอะไรที่ไม่เหมาะสม ก็จะต้องลงมือทันที

อันที่จริงทัศนียภาพของจวนอ๋องฉู่ไม่ได้นับว่างดงามเป็นที่สุด แต่ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง สายลมฤดูใบไม้ร่วงย้อมทั้งลานเป็นสีเหลือง คนใช้ที่กวาดพื้นแม้จะมีผู้หนึ่งโบกไม้กวาด แต่มักจะมีใบไม้สีเหลืองปูอยู่บนทางเดินที่เป็นหินก้อนเล็กๆและบนศาลาเสมอ ทิวทัศน์ที่ธรรมชาติมอบให้มีเสน่ห์เฉพาะตัว ตลอดทางที่เดินไป ท่านชายหงเย่ชื่นชมไม่หยุดปากจริงๆ จนกระทั่งยังหันกลับมายิ้มให้หยวนชิงหลิงแล้วกล่าว: “เซียนเปยของข้าพื้นที่กว้างใหญ่รกร้าง ปลูกต้นไม้ดีๆเช่นนี้ไม่ได้ น่าเสียดายจริงๆ”

หยวนชิงหลิงกล่าวเรียบๆ: “ไม่ว่าดินจะไม่สมบูรณ์เพียงไร ดอกไม้ก็สามารถบานออกมาได้ ดูเพียงแค่คนที่เพาะปลูกมีใจหรือไม่ หากว่าคิดถึงแต่ของคนอื่นอยู่ตลอด รังเกียจของตัวเอง เป็นธรรมดาที่จะรกร้างทั้งผืน ใจคนก็เป็นเช่นนี้ ท่านชายว่าใช่หรือไม่?”

ท่านชายหงเย่ส่ายหน้าเบาๆ มองดูหยวนชิงหลิงอย่างครุ่นคิดแวบหนึ่ง “ข้าน้อยเพียงทอดถอนใจเรื่อยเปื่อยไม่กี่ประโยค ทำไมพระชายารัชทายาทถึงได้พูดเหน็บแนมกระทบผู้อื่นด้วยพ่ะย่ะค่ะ? ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนาร้ายนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าก็ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี เป็นเพียงแค่คำพูดโน้มน้าว”

ท่านชายหงเย่ยิ้มๆ ไม่ได้กล่าวว่าถูกหรือผิด

ทั้งสองคนเดินหน้าต่อไป ผ่านระเบียงลงไปที่ลาน ขึ้นสะพานโค้งเขาก็หยุดนิ่งฝีเท้า มือสองข้างค้ำราวจับหินอ่อนมองลงไปด้านล่าง ด้านล่างเป็นทะเลสาบที่คนสร้างขึ้น ดอกบัวร่วงโรย ในน้ำใสเต็มสระสามารถมองเห็นปลาที่เลี้ยงไว้แหวกว่ายไปมา

ที่ไกลๆข้างริมฝั่งมีภูเขาปลอมลูกหนึ่ง ภูเขาปลอมทดน้ำจากข้างบนไหลลงมาด้านล่าง ก่อเป็นน้ำตกเล็กๆแห่งหนึ่ง ทัศนียภาพแบบนี้จริงๆแล้วเป็นการทำอย่างสุดความสามารถของคนงาน ไม่ได้ถือว่าประณีตงดงาม จ่ายเงินนิดหน่อยก็สามารถทำได้แล้ว แต่ท่านชายหงเย่กลับชื่นชอบเป็นที่สุด มองดูน้ำที่ไหลลงมาจากบนภูเขาปลอมนั่นอยู่ตลอด