บทที่ 85 ไปเดินเล่น

หยวนชิงหลิงถือเครื่องวัดหัวใจออกมา “ไม่พูดเรื่องเขาแล้ว ตรวจให้พระองค์ดีกว่า”

ไท่ซ่างหวงนอนลงไปอย่างเคยชิน พลันเปิดเสื้อออก แล้วรอให้ของเย็นๆ แนบลงไปบนตำแหน่งหัวใจ พร้อมกับหันหน้าไปมองหยวนชิงหลิงด้านข้าง

หยวนชิงหลิงห้อยเครื่องวัดหัวใจไว้ที่หูเขา พลันยัดที่ตรวจแล้วพูดขึ้น “ตั้งใจฟังแล้วนับจำนวนนะเพคะ”

ไท่ซ่างหวงหายใจเข้า แล้วฟังเสียงหัวใจตัวเอง ช่างเป็นเสียงที่เอาไว้กล่อมเด็กจริงๆ

“เท่าไหร่แล้วเพคะ？” หยวนชิงหลิงถามขึ้นเพราะน่าจะถึงหนึ่งนาทีแล้ว

“ห้าสิบหกสิบ” ไท่ซ่างยิ้มออกมาจนเห็นฟันสีเหลือง

หยวนชิงหลิงจึงเอาไปฟัง “ไม่ถึงกับว่าได้มาตรฐาน แต่อาการก็ดีขึ้น”

ฉางกงกงอยากรู้จึงขยับหัวเข้ามา “เจ้านี้สนุกหรือ？ให้ข้าน้อยลองบ้างได้หรือไม่？”

หยวนชิงหลิงยิ้มแล้วยื่นให้เขา “ได้ ห้อยไว้ที่หู แล้วเอาส่วนนี้แนบตรงหัวใจ ก็จะสามารถได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น”

ฉางกงกงถามตามที่หยวนชิงหลิงบอก แล้วก็เอาแต่ขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้าดีใจ “แปลกประหลาดมาก เหมือนเสียงตีกลองเลย ตึกตึก ตึกตึก”

เขาไม่อยากคืนเครื่องวัดหัวใจให้นาง “ของสิ่งนี่ซื้อจากที่ไหน？ข้าน้อยก็อยากได้อันหนึ่ง”

“ข้ากลับไปถามก่อน ถ้าหากว่ายังมีข้าจะเอามาให้ช่วยตรวจให้ไท่ซ่างหวงทุกวัน” หยวนชิงหลิงพูด

“ได้สิ！” ฉางกงกงตอบรับด้วยความยินดี

ฝูเป่าวิ่งเข้ามาด้านใน พร้อมกับหมอบลงที่เท้าของหยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงก้มลงไปอุ้มมันขึ้นมา ฝูเป่าจึงแลบลิ้นเลียมือของนาง ดูทะเล้นมาก หยวนชิงหลิงจึงจับลิ้นมันไว้ “ซุกซน！”

ฝูเป่าน้ำลายย้อยออกมา ดูแล้วชอบมากๆ เลย

“ยากมากที่ฝูเป่าจะใกล้ชิดคน” ฉางกงกงพูดขึ้น

“สุนัขเองก็มีความฉลาด และแยกแยะได้” หยวนชิงหลิงลูบหัวมัน “ใช่หรือไม่ฝูเป่า？”

ฝู่เป่าร้องขึ้นสองครั้ง หมายถึงยอมรับแล้ว

“โอ้” ฉางกงกงมองฝูเป่าแล้วหัวเราะ “ทำไมเหมือนกับว่าเข้าใจคำพูดของพระชายา？”

“เข้าใจแน่นอน ฝูเป่าเป็นเด็กฉลาด” หยวนชิงหลิงวงมันลง “ไป ไปเอาเสื้อคลุมไท่ซ่างหวงมา พวกเราจะออกไปเดินเล่นกับไท่ซ่างหวง”

ฝูเป่าวิ่งไปพร้อมกับชูหาง

ฉางกงกงหัวเราะออกมาพลางพูดขึ้น “พระชายาทำเหมือนมันเป็นคนอย่างนั้นหรือ？มันจะรู้จักไปหยิบของได้อย่างไร？และยิ่งไม่น่ารู้จักเสื้อคลุม”

หยวนชิงหลิงเพียงแค่ยิ้มออกมา

สักพัก ฝูเป่าก็คาบเสื้อคลุมของไท่ซ่างหวงออกมา เสื่อคลุมลากมาตามพื้น แต่เท้ามันวิ่งว่องไวมาก มันจึงไม่ได้เหยียบเสื้อคลุม และลากมาตลอดทาง โชคดีที่ในตำหนักสะอาด ไม่มีฝุ่นอะไร

ไท่ซ่างหวงเบิกตากว้างทันที “ฟังภาษาคนออกจริงหรือ？”

ฉางกงกงเองก็นิ่งไปเลย “นี่มันเป็นไปได้อย่างไร？”

หยวนชิงหลิงหัวเราะออกมา พลางยื่นมือไปหาฝูเป่า “มือ！”

ฝูเป่านั่งลง พลางยื่นมือมาให้หยวนชิงหลิง พร้อมกับแลบลิ้นอมยิ้ม

รอยยิ้มของสุนัขนั้นช่วยรักษาความรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มครั้งนี้ ทำให้ไท่ซ่างหวงหัวใจเต้นแรงเลย

“อีกข้างหนึ่ง！” หยวนชิงหลิงพูด

ฝูเป่ารีบเอาลง และก็ยื่นอีกข้างไปตรงกลางมือของนาง

“ดีมาก！” หยวนชิงหลิงยิ้มแล้วลูบหัวมัน ฝูเป่ามีความสุขจนวิ่งอ้อมหยวนชิงหลิงไปมา

“ฝู่เป่ามานี่！” ไท่ซ่างหวงเรียกมัน

ฝูเป่าจึงวิ่งเข้าไปหาเขา แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนขาของไท่ซ่างหวง ไท่ซ่างหวงจึงอุ้มมันไว้ “โอ้ ไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวเล็กก็รู้จักเอาใจคนด้วย สุดยอดมากเลย”

ในตำหนักฉินคุน มีเสียงหัวเราะดังออกมา จนได้ยินกันหมด

เรื่องในตำหนักฉินคุนนั้น ทุกอย่างก็ได้เข้าหูฮ่องเต้หมิงหยวน

“พระชายาหยอกล้อฝูเป่า ฝูเป่าเองก็เชื่อฟัง ไท่ซ่างหวงก็ดูมีความสุขมาก”

？