บทที่ 851 รู้หรือไม่ว่าข้ากลัวอะไร

หยวนชิงหลิงพูดว่า “ใช้ขยายหลอดลม ประเดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นของดี นอนลงก่อน ข้าจะทำการตรวจให้ท่าน”

ไท่ซ่างหวงเอ่ยด้วยเสียงพึมพำว่า “เจ้าน่ะไม่มีของที่ไม่ดีอยู่แล้ว”

แต่ว่า ก็ยังคงนอนลงอย่างเชื่อฟัง ฉางกงกงเห็นนางหยิบเครื่องฟังเสียงหัวใจออกมา จึงได้เดินเข้าไปเลิกผ้าห่มให้กับไท่ซ่างหวง “จะฟังเสียงหัวใจเต้นแล้วหรือ”

“ฟังการเต้นของหัวใจ แล้วก็ฟังเสียงปอดเสียหน่อย”หยวนชิงหลิงใส่เครื่องฟังเสียงหัวใจไว้ที่ข้างหู แนบที่ฟังไปที่หน้าอกฟังอยู่ชั่วครู่ “หมุนตัว หันหลังให้ข้า”

ไท่ซ่างหวงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หมุนตัวหันร่างไปอีกฝั่ง ให้นางได้แนบเครื่องฟังไปที่หลังและฟังอยู่ชั่วครู่ ในปากยังไม่หยุดบ่นพึมพำ “อาการดีกว่าสองวันก่อนมากแล้ว แต่หอบหายใจแรงมาก เจ้าแค่ฟังเสียงอย่างเดียวก็รู้แล้วหรือ ต้องการจะดูบันทึกประจำวันของหมอหลวง……”

“หายใจ หายใจเข้าลึกๆ”หยวนชิงหลิงตัดบทเขา

ไท่ซ่างหวงรีบหยุดคำพูดแล้วก็ทำตามสิ่งที่นางพูดทันที หายใจเข้าลึกๆแล้วก็กลั้นลมหายใจเอาไว้

“ผ่อนลมหายใจออก”

“ใช้แรงทั้งหมดที่มีสูดลมหายใจเข้า…… ดี หายใจออก……”

“ฉางกงกง ไปเอากระดาษมาให้ข้าสองแผ่น ”หยวนชิงหลิงเก็บเครื่องฟังเสียงหัวใจ หันหน้ากลับไปพูดกับฉางกงกง

ฉางกงกงรีบไปหยิบเอากระดาษอย่างดีมาสองแผ่นยื่นให้กับหยวนชิงหลิง “ต้องเตรียมแท่นหมึกและพู่กันหรือไม่”

“ไม่ต้อง ท่านประคองไท่ซ่างหวงให้ลุกขึ้น”หยวนชิงหลิงพูด

ไท่ซ่างหวงเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ประเดี๋ยวนอนลงประเดี๋ยวก็ลุกขึ้น จะพักสักหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”

“ตาเฒ่าหุบปาก”หยวนชิงหลิงวางเครื่องฟังเสียงหัวใจไว้เรียบร้อยแล้ว หยิบเอาปรอทวัดไข้ออกมายื่นให้ฉางกงกง “รู้ว่าใช้อย่างไรใช่หรือไม่”

“รู้พ่ะย่ะค่ะ”ฉางกงกงนั้นนับได้ว่าเข้าใจวิธีการรักษาของนางอย่างถ่องแท้ รีบเอาไปยัดใส่ใต้รักแร้ของไท่ซ่างหวงทันที “ไท่ซ่างหวงหนีบไว้ดีๆอย่าให้หล่นนะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าหล่นลงมาก็ต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง พระชายารัชทายาทเข้มงวดมาก ”

“ของสิ่งนี้เย็นมาก”ไท่ซ่างหวงตัวสั่นสะท้านไปชั่วครู่ รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ประเดี๋ยว ท่านใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีเป่ากระดาษใบนี้”

“นี่ล้อเล่นอะไรกัน ”ไท่ซ่างหวงไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่

“เชื่อฟังก็พอ”หยวนชิงหลิงนั่งลง รวดเอามือกดแขนของเขาชั่วครู่ ม้วนกระดาษใบหนึ่งเป็นแท่งวงกลม “ใช้ริมฝีปากของท่านครอบแท่งกระดาษนี้เอาไว้เหมือนตอนที่ท่านสูดดมผงยาเมื่อครู่ ใช้พละกำลังที่มากที่สุด แรงที่สุดเป่าออกมา”

ในมือของนางถือกระดาษอีกใบเอาไว้ วางไว้ตรงหน้าของกระดาษที่ถูกม้วนเป็นแท่ง อีกมือหนึ่งบีบจมูกของเขาเอาไว้ “เอาล่ะ ใช้แรงเป่า”

ไท่ซ่างหวงเป่าลมหายใจออกไป กระดาษที่อยู่ในมือหยวนชิงหลิงไม่เคลื่อนไหวเลยสักนิด

“พลังไม่พอ อีกที ”หยวนชิงหลิงพูด

เป่าอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้แรงมากขึ้น กระดาษเคลื่อนไหวเล็กน้อย แต่ไท่ซ่างหวงนั้นไอรุนแรงมาก

“พักผ่อนสักครู่ ค่อยเอาใหม่ ”หยวนชิงหลิงพูด

ทดลองทำอย่างต่อเนื่องไปหลายครั้ง ทุกครั้งล้วนไออย่างรุนแรง สุดท้าย ไท่ซ่างหวงโมโหขึ้นมาแล้ว หอบหายใจแรงพูดว่า “ไม่……ไม่เป่าแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว”

หยวนชิงหลิงถอนหายใจข้างในใจเงียบๆ เมื่อครู่ได้สูดดมยาแล้ว ยังหอบรุนแรงขนาดนี้

“สูดดมยาอีกครั้งเถอะ ”หยวนชิงหลิงเอายาขึ้นมา “หลังจากสูดหมดแล้ว พักผ่อนชั่วครู่ค่อยมาเป่ากันใหม่”

การตรวจวินิจฉัยทั้งหมดทั้งมวลนี้ แม้ว่าจะน่ารำคาญมาก แต่ว่าไท่ซ่างหวงก็อดทนทำทั้งหมด