บทที่ 867 เจ้าให้ข้ากินยาอะไร

หยวนชิงหลิงถือกล่องยายืนอยู่ด้านนอก ลมฝนพัดโชย เสียงโต้เถียงกันด้านในทุ้มต่ำแต่ชัดเจนทุกคำ เล็ดลอดเข้าหูของนาง

ดูเหมือนเป็นการโต้เถียงที่ไม่สำคัญ ฉางกงกงก็โต้แย้งอย่างใจกล้าบ้าบิ่นมาก แต่ว่าอยู่ต่อหน้าพวกเขาล้วนเป็นปัญหาที่เป็นสอดคล้องกับความจริงมาก

ปีนี้ไท่ซ่างหวงอายุหกสิบปีแล้ว ฉางกงกงก็เจ็ดสิบเอ็ดปีแล้ว พวกเขาอยู่ด้วยกันตั้งแต่วัยรุ่นเดินมาจนถึงวัยชรา เผชิญกับเรื่องราวเยอะแยะมากมาย ฐานะคือเจ้านายกับคนใช้ แต่ความสัมพันธ์นั้นเกินกว่าญาติมิตรไปนานแล้ว

ความทรมานที่สุดในชีวิต ก็คือคนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิตผู้นั้นจากไปอย่างฉับพลัน

ดวงตาของหยวนชิงหลิงร้อนผ่าว ทอดถอนใจเบาๆ ผลักประตูเข้าไป

เสียงด้านในหยุดลงกะทันหัน ปากของหยวนชิงหลิงยกขึ้น ปิดบังในตาที่แดงฝาด “งานกิจวัตรประจำวัน ความดันโลหิต การเต้นของหัวใจ ชีพจร จัดยา”

ไท่ซ่างหวงจึงเหมือนกับว่าไม่เคยได้พูดบทสนทนานั้นกับฉางกงกง มองดูหยวนชิงหลิงแล้วกล่าว: “เจ้ามาพอดี พรุ่งนี้เสี่ยวฉางชี่ไปถ่ายทอดพระราชโองการให้โสวฝู่ฉู่เข้ามาพักฟื้นที่พระที่นั่ง เจ้าก็ช่วยเขาดูด้วย”

“ได้เลยเพคะ!” หยวนชิงหลิงยิ้มแล้วกล่าว “แม่นมจะต้องดีใจเป็นอย่างมากแน่นอนเพคะ”

ไท่ซ่างหวงหัวเราะอย่างชั่วร้ายขึ้นมาแล้ว “คืนนี้คนที่ดีใจไม่ใช่แค่นางเพียงผู้เดียว เกรงว่าเจ้าเจ็ดน้อยก็คงดีใจจะแย่แล้ว”

“อ๋องฉี? นั่นก็ดีใจเป็นแน่ ยัยหยวนไปดูแลเขาแล้วเพคะ”

“ต้องจัดเตรียมเรื่องงานแต่งงานแล้ว ฮ่องเต้จะต้องจ่ายเงินอีกแล้ว” ไท่ซ่างหวงกล่าว

หยวนชิงหลิง: “เรื่องงานแต่งงาน? อ๋องฉีหรือ? ยังเร็วไปพ่ะย่ะค่ะ หยวนหย่งอี้ปากแข็งไม่ยอมกลับไปง่ายขนาดนั้นเพคะ”

ฉางกงกงกล่าวอย่างลึกลับ: “ผ่านคืนนี้ไป ก็ต้องว่ากันอีกเรื่องหนึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนชิงหลิงงงงัน “ทำไม? คืนนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ?”

ไท่ซ่างหวงเปล่งเสียงถอนหายใจอุ่นเบาๆ “ใครจะรู้ล่ะ? ค่ำคืนที่ลมฝนกระหน่ำเช่นนี้ ผู้หนึ่งล้มป่วยอยู่บนเตียง ผู้หนึ่งตากลมฝนไปส่งยา หากไม่เกิดอะไรขึ้นหน่อย คงน่าเสียดายจริงๆ”

หยวนชิงหลิงเอียงหน้ามองดูเขา หรี่ดวงตาลง “พระองค์ลงมือทำอะไรแล้วหรือเพคะ?”

ไท่ซ่างหวงมองดูนางอย่างจริงใจ “เรื่องของยาสองเม็ด”

“ยาอะไรเพคะ?” หยวนชิงหลิงมองดูเขา และมองดูฉางกงกงอีก เข้าใจขึ้นมาในพริบตา “โอ้พระเจ้า นายท่าน นี่พระองค์ไม่ได้ทำเรื่องวุ่นวายหรือ? เรื่องนี้ทั้งสองจำเป็นต้องรักกันยิมยอมพร้อมใจทั้งคู่นะเพคะ จะใช้ยาได้อย่างไรล่ะ? หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา จะจัดการอย่างไรเพคะ?”

“ความคิดของเจ้านี้ หัวโบราณมาก” ไท่ซ่างหวงไม่พูดกับนางแล้ว โง่เขลา ความรักจะไม่พูดถึงวิธีการได้อย่างไร?

พูดถึงหยวนหย่งอี้ที่ควบม้าฝ่าฝนทั้งคืนมาถึงจวนอ๋องฉี ความจริงจวนใหม่สร้างเสร็จแล้ว แต่อ๋องฉีไม่ได้ย้ายเข้าไป ยังอาศัยอยู่ในจวนเล็ก

ผู้เฝ้าประตูจำนางได้ รีบเข้ามาจูงม้า หยวนหย่งอี้ปัดน้ำฝนบนร่างกาย เอ่ยถาม: “อ๋องฉีอยู่ในจวนหรือไม่?”

“ชายารองหยวน ท่านอ๋องอยู่ในจวนน่ะพ่ะย่ะค่ะ สองวันนี้ก็ไม่ได้ออกไป ไม่สบายพ่ะย่ะค่ะ” ผู้เฝ้าประตูยังใช้การเรียกชื่อเดิมเรียกนาง

หยวนหย่งอี้ไม่ได้ยินการเรียกชื่อเช่นนี้นานมากแล้ว ทำไมเมื่อได้ฟังยังรู้สึกใจลอยเล็กน้อย คิดต้องการชี้แจงว่านางไม่ใช่ชายารองหยวนแล้ว ก็รู้สึกยุ่งยากลำบากอีก จึงบอกให้เขาเอาอาหารให้ม้า นางวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

คนรับใช้ในจวนยังเป็นคนกลุ่มเดิมนั่น แทบจะไม่เคยเปลี่ยน พ่อบ้านได้เห็นนางนั่นเรียกว่าดีอกดีใจ ดีใจจนต้องเช็ดน้ำตาแล้ว “ท่านหญิงกลับมาแล้วชั่งดีจริงๆขอรับ ท่านอ๋องป่วยมาสองสามวันแล้ว ยาก็ไม่กิน มีเพียงท่านที่สามารถจัดการเขาได้”

หยวนหย่งอี้กล่าว: “ข้าก็มาส่งยา หากว่าเขาไม่ชอบกินยา พระชายารัชทายาทและไท่ซ่างหวงล้วนให้ยาเม็ดมาแล้ว เจ้าไปปรนนิบัติดูแลให้เขากินยา ข้าก็ไม่เข้าไปแล้ว”

นางหยิบขวดลายครามออกมา ให้พ่อบ้านก่อน “ยานี้ไท่ซ่างหวงประทานให้ บอกว่ากินเม็ดหนึ่งก็สามารถหายได้ เจ้าให้เขากินอันนี้ก่อน จากนั้นค่อยกินยาลดไข้ที่พระชายารัชทายาทให้”

แต่พ่อบ้านกลับไม่รับมา มองดูนางแล้วกล่าวอย่างอ้อนวอน: “ท่านหญิง ท่านก็กลับมาแล้ว ก็เข้าไปดูสักหน่อยเถอะขอรับ ท่านอ๋องคิดถึงท่านนะขอรับ”

หยวนหย่งอี้ส่ายหน้า “ไม่แล้ว ข้าต้องกลับไปแล้ว”