บทที่ 871 เจ้าไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

ดวงตาหยวนชิงหลิงจมลง พร้อมพูดขึ้นว่า “หากข้าไม่กลับไป ข้ายังสามารถอยู่ต่อได้อีกนานแค่ไหน”

เจ้าอาวาสมองดูศีรษะของนาง แววตาแหลมคม ปรากฏเหมือนดั่งแสงไฟเย็นยะเยือกระยิบระยับ จ้องมองดูอยู่นานประมาณสิบกว่านาที ค่อยพูดขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า “สามเดือน”

ภายในใจหยวนชิงหลิง เหมือนโดนอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นจากใจ

“ที่จริงเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลมาก ลูกของเจ้าเป็นตัวประสานของพลังงาน ตัวประสานอยู่ที่นี่ เจ้าจะเลือกกลับมาที่นี่” เจ้าอาวาสพูดปลอบ

“ใครสามารถรับประกันได้ล่ะ?” หยวนชิงหลิงหัวเราะอย่างขมขื่น

“เป็นคนอย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป บางครั้งขอเพียงเจ้ายินยอม เรื่องราวก็มักจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้” เจ้าอาวาสพูดขึ้นอย่างมีเลศนัย

หยวนชิงหลิงไม่สามารถมองในแง่ดีได้ สามเดือน คิดภาพไม่ออกเลยว่า สภาพที่เมื่อเจ้าห้ากลับมาแล้วก็ไม่เห็นนาง

“เรื่องนี้เจ้าห้ามพูดกับเจ้าห้าแม้เพียงคำเดียว ไม่ช้าเขาก็จะต้องนำทัพไปรบแล้ว จะให้เรื่องของข้าส่งผลกระทบไม่ได้” หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างทุกข์ทรมาน

“ข้าไม่พูด แต่เจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลมาก เรื่องนี้ไม่เลวร้ายสักนิด สำหรับข้า เรื่องนี้มีวิธีจบที่ดีวิธีหนึ่ง”

หยวนชิงหลิงมองดูเขา พร้อมพูดขึ้นอย่างสงสัยว่า “อะไรคือวิธีจบที่ดี? เจ้ารู้อะไรแล้วไม่ได้บอกข้าหรือ? เจ้าบอกข้า อย่าให้ข้าต้องเป็นกังวลอยู่คนเดียว”

แววตาเจ้าอาวาสสั่นไหว พร้อมพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ข้าพูดว่า สิ่งต่างๆอาจจะเปลี่ยนไป ดูว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ยินยอม”

“เจ้าก็พูดมาสิ” หยวนชิงหลิงโกรธจนกระทืบเท้า

เจ้าอาวาสนิ่งสักพัก ดวงตาฉายแววท่าทีวางแผน พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าสามารถกลับแทนเจ้า ข้าจะฉีดยาเข้าร่างกายของเจ้า แต่ต้องมีสิ่งของแลกเปลี่ยน ข้อมูลทั้งหมดที่เจ้าค้นคว้าวิจัยในภพก่อน รวมถึงความลับพวกนั้น ล้วนต้องให้ข้า”

หยวนชิงหลิงอึ้ง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ากลับไปได้? เมื่อกี้เจ้าพูดว่า พลังของเจ้าไม่ได้เลือกร่างกายที่เหมาะสมสำหรับเจ้าไม่ใช่หรือ?”

“ข้าหมายถึงไม่สามารถเลือกร่างกายที่เหมาะสมในยุคสมัยที่ข้าอยู่ แต่มีในยุคสมัยที่เจ้าอยู่ ชั่วชีวิตของข้าไม่ร้องขอสิ่งใด เพียงแค่อยากขอทำงานวิจัยของข้าต่อ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด หากข้าสามารถกลับไปได้ งั้นสถานะใหม่ของข้าก็คือหัวหน้าสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง ข้ามีหลายอย่างที่ต้องทำ ขอเพียงเจ้าเอาข้อมูลงานวิจัยของเจ้าทั้งหมดให้กับข้า”

เขาถอนหายใจ พร้อมพูดขึ้นด้วยสีหน้าเขินอายว่า “ข้ารู้ว่าทำเช่นนี้ เหมือนเป็นการลอกเลียนแบบ แต่ข้าขอรับประกันว่า ผลงานวิจัยที่ข้าได้เผยแพร่ ล้วนลงนามเป็นชื่อของเจ้า”

หยวนชิงหลิงกลับพูดขึ้นอย่างแปลกใจว่า “ทำไมเจ้ายังจะต้องการทำงานวิจัยของข้าพวกนั้น? เจ้าประสบความสำเร็จยิ่งกว่าข้าแล้ว และเจ้าก็ยังทำยาเพื่อพัฒนาสมองได้ด้วยตัวเอง”

“ผลทดลองทั้งหมดที่ข้าทำวิจัย คนและสัตว์ที่ได้รับการฉีด ล้วนตายทั้งหมด รวมถึงข้าด้วย”

“ข้าก็ตายแล้ว”

เจ้าอาวาสส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ายังจำลิงตัวนั้นได้ไหม? ลิงตายโดยบังเอิญ มันไม่ได้ตายเพราะถูกฉีดยา เจ้ายังจำได้ไหม? ที่จริงเจ้าประสบความสำเร็จแล้ว เพียงแค่เจ้ายังไม่สามารถควบคุมปริมาณยาได้อย่างเหมาะสม ดังนั้นเจ้าตายอย่างน่าเสียดายมาก แต่คนบนโลกล้วนไม่รู้ว่าเจ้าประสบความสำเร็จแล้ว ข้อมูลที่เจ้าเหลือทิ้งไว้ส่วนใหญ่ ถูกทำลายหรือไม่ก็ถูกล็อกตาย ข้าจึงทำได้เพียงเอามาจากตัวเจ้า”

หยวนชิงหลิงตกใจ เป็นเช่นนี้หรือ?

“เจ้าเชื่อใจข้า ข้าเพียงแค่อยากทำวิจัยต่อ ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอย่างมาก เมื่อผลวิจัยออกมาแล้ว ข้าจะรีบกลับมาหาเจ้า และยานี้ก็จะต้องสามารถช่วยเจ้าได้ ถึงตอนนั้นเจ้าอยากกลับไปหรืออยู่ที่นี่ต่อ ล้วนแล้วแต่ตัวเจ้าเอง เป็นอย่างไร?” เจ้าอาวาสพูดรับประกันอีกสามครั้งด้วยใบหน้าแดง

หยวนชิงหลิงหวั่นไหวแล้ว นี่เป็นหัวข้องานวิจัยของนางเอง นางหวังอยากที่จะมีคนสามารถดำเนินการต่อ หากนางประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ

แต่หากยาพวกนี้ถูกผลิตออกมา จะก่อให้เกิดความวุ่นวายไหม? นางไม่กล้ารับประกันได้ เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถควบคุมได้ นางไม่ได้อยู่ในยุคสมัยนั้นแล้ว

“ข้าจะอยู่ที่นี่สองสามวัน เจ้าลองคิดดู ถึงตอนนั้นแล้วค่อยให้คำตอบข้า” เจ้าอาวาสรู้สิ่งที่นางเป็นห่วง

หยวนชิงหลิงส่ายหัวอย่างขอไปที ภายในใจสับสนอย่างมากจริงๆ