บทที่ 917 สวีอี

ผลออกมาเป็นเช่นนี้ เกินกว่าการคาดเดาของหยวนชิงหลิง

นางคิดไม่ถึงว่ามู่ชิงชิงจะเป็นชายารองของอ๋องหนานเจียง เป็นแม่ของหมันเอ๋อ นี่ช่างเหมือนโรเมโอและจูเลียต สำหรับมู่ชิงชิง ตอนนั้นก็คงจะเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุด

เจียงเป่ยเข้มงวดกับหมอผีสาวหมอผีอย่างมาก พวกนางสามารถทำอะไร ไม่สามารถทำอะไร มีศีลกฎข้อห้ามไว้แต่แรกแล้ว นับตั้งแต่วันที่พวกเขาถูกแต่งตั้งกำหนดสถานะ ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่สามารถเข้าใกล้คนเจียงหนานได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอ๋องที่คิดปกครองหนานเจียง

สาวหมอผีแลดูสถานะสูงส่ง แต่ที่จริงก็ไม่ได้มีความภาคภูมิใจ ไม่เช่นนั้นมู่ชิงชิงไม่มีทางหนี กู้จือก็ไม่มาเมืองหลวง เพียงแต่ กู้จือไม่ได้เหมือนหลบหนีอย่างแท้จริง เพราะนางพูดตลอดว่าอยากที่จะกลับหนานเจียง

บางที นางมาถึงเมืองหลวง ถูกอ๋องอานหลอกใช้ เดิมก็เป็นการวางแผนของหงเย่?

หากเป็นความจริง หงเย่คนนี้ลึกลับและคาดเดาไม่ได้

กลับไปแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเจ้าห้า เจ้าห้าแสดงอาการตกตะลึง พร้อมพูดขึ้นว่า “มู่ชิงชิงคนนี้ ก็ช่างกล้าหาญจริงๆ ต้องรู้ว่าหากมีคนรู้ความจริง นางกลับไปก็เหมือนกับตายทั้งเป็น”

“ทำไมหรือ?” ถึงแม้หยวนชิงหลิงจะรู้ว่าจะต้องมีการลงโทษอย่างรุนแรง แต่เหมือนตายทั้งเป็น ก็ค่อนข้างมากเกินไปแล้ว

หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นว่า “เคยได้ยินวิธีการทรมานของเจียงเป่ย หากสาวหมอผีทรยศ จะต้องได้รับโทษทรมานสิบแปดอย่าง หลังจากได้รับโทษทรมานสิบแปดอย่างนี้แล้ว ก็จะถูกถลอกหนังจนตาย”

หยวนชิงหลิงตกใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “โอ้สวรรค์ ถลอกหนัง? นี่น่ากลัวเกินไปไหม?”

“ไม่ว่ายังไง วิธีการลงโทษทรมานคนทรยศของพวกเขา รุนแรงอย่างมาก วิธีการใช้เหล็กมัดด้วยแรงดันสูงนี้ ทำให้ผู้คนหวาดกลัว พูดตรงๆก็คือ สิ่งที่คนทรยศต้องได้รับนั้นรุนแรงมาก รับไม่ไหว”

“ดังนั้น หลายปีมานี้มู่ชิงชิงหลบอยู่ในวังมาตลอด ยอมทุกข์ทรมาน เพียงแต่การมีชีวิตอยู่อย่างนี้เดิมก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว” หยวนชิงหลิงนับว่าเข้าใจแล้ว

หยู่เหวินเห้าประคองนางเอนนอนลง พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนยกให้กับข้า เจ้าห้ามยุ่งอีก สิ่งที่เจ้าต้องทำคือพักผ่อนให้ดี ดูแลลูกในท้องให้ดี แล้วคลอดลูกสาวอ้วนท้วน”

หยวนชิงหลิงเอนพิงซบอกเขา หายใจเข้าลึกๆ พร้อมพูดขึ้นว่า “ท้องครั้งนี้ค่อยสบายหน่อย ไม่มีอาการแพ้ท้องรุนแรงขนาดนั้น แต่ภายในใจเป็นกังวล ไม่สามารถที่จะคิดค้นยาออกมาได้ วันเวลาของข้าทุกวันนี้ เหมือนกับขโมยมา”

“วางใจ ซาลาเปากลับไปเฝ้าดูอยู่ตลอด เจ้าอาวาสก็กำลังสังเกตดูเจ้า....เซลล์สมองเส้นประสาทอะไรพวกนี้ใช่ไหม? หากมีความผิดปกติ พวกเขาจะรีบบอกเจ้าทันที”

ที่จริงในใจหยู่เหวินเห้าก็ไม่สบายใจ เขากลัวยิ่งกว่าหยวนชิงหลิงด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่รู้ไม่เข้าใจอะไรเลย คนมักจะหวาดกลัวเรื่องที่ไม่รู้เป็นพิเศษ

เขาลูบท้องของหยวนชิงหลิง พร้อมพูดขึ้นว่า “ลูกสาวของเรานำพรมาให้ ตอนที่นางเริ่มขยับ เจ้าก็ค่อยๆฟื้นขึ้นมาแล้ว นางจะนำความโชคดีมาให้กับเจ้า อีกอย่าง ข้าก็รบได้ชัยชนะมาด้วย เห็นไหมว่ามาพร้อมพระพร ข้าคิดไว้ดีแล้ว ชื่อเล่นตั้งว่าไหลฝู ดีไหม?”

“ไม่ดี” หยวนชิงหลิงมองดูเขาอย่างรังเกียจ พร้อมพูดขึ้นว่า “หากเป็นผู้หญิง เจ้าตั้งชื่อเล่นให้กับนางว่าไหลฝู นางจะเกลียดเจ้าไปตลอดชีวิต”

“ไหลฝูดีจะตาย เป็นศิริมงคล” หยู่เหวินเห้าไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร ชื่อเล่นของลูกจะต้องติดดิน อะไรพวกหนันซิง ตงขิง ตังกุย เทียนฉีอะไรก็ดี ฟังดูแล้วไม่ราบรื่น

ไหลฝู เด่นดังและเป็นศิริมงคล

หยวนชิงหลิงดึงมือของเขามาวางไว้บนท้องนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่พูดแล้ว ลูกเดือดร้อนแล้ว”

แล้วก็เป็นเช่นนั้น ภายในเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมา เคลื่อนไหวอย่างค่อนข้างรุนแรงด้วย

หยู่เหวินเห้าหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “นางดีใจ ดีใจจนกระโดดโลดเต้นขึ้นมาแล้ว”

“งั้นเจ้าไม่ต้องชื่อหยู่เหวินเห้า เจ้าชื่อไหลฝู ต่อไปจะเรียกเจ้าว่าไหลฝู”

หยวนชิงหลิงจ้องมองที่เขาแวบหนึ่ง พร้อมทั้งเรียกขึ้นว่า “ไหลฝู ไหลฝู ไหลฝู”

หยู่เหวินเห้าค่อยๆขมวดคิ้ว ครุ่นคิดดู แล้วก็โบกมือ พร้อมพูดขึ้นว่า “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่ชื่อไหลฝู แต่ในหัวสมองของข้าก็คิดชื่อที่ดีอะไรไม่ออก เจ้าลองคิดดูไหม?”