บทที่ 925 บทสนทนาของแม่ลูก

หยู่เหวินเห้าพูดว่า: "เจ้าเพิ่งจะสร้างจวน ยังมีอะไรที่ต้องใช้จ่ายอีกมากนัก อย่าได้สิ้นเปลืองเงินทองนักเลย"

หยู่เหวินเทียนปิดปากแอบหัวเราะ “พี่ห้า เงินรางวัลหนึ่งพันตำลึงทองนั่นข้ายังใช้ไม่หมดเลย อีกทั้งของได้เปล่าเหล่านั้นข้าก็เก็บจนหมดเรียบร้อยแล้ว”

เนื่องจากการสืบสาวว่าเงินก้อนนี้ในคลังไปอยู่ที่ไหน จนพบได้ว่าเป็นทางตำหนักฮองเฮานำออกไปเป็นรางวัลมอบให้เจ้าเก้า แน่นอนว่าหวงกุ้ยเฟยย่อมไม่ต้องจ่ายคืนกลับไป แต่เป็นฮองเฮาที่ต้องเป็นคนจ่ายคืนกลับไป

ด้วยอุบายที่ขโมยไก่ไม่สำเร็จ ยังเสียข้าวสารอีกเป็นกำเช่นนี้เอง * (แปลว่าฉวยโอกาสไม่ได้ไม่พอ ตัวเองยังต้องขาดทุนอีกด้วย) จึงทำให้ฮองเฮาถึงกับข่มตานอนไม่หลับไปหลายคืนทีเดียว

หยวนชิงหลิงมองไปที่กองของขวัญ พลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "เอาเถอะ ในเมื่อส่งมาให้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็รับไว้เถอะนะ"

นางหันไปมองแม่นมฉิน “รบกวนเจ้ายกของขวัญเหล่านี้ แล้วตามข้าไปที่ห้องเก็บของหน่อย!"

แม่นมฉินค้อมกายลงพลางตอบรับว่า “เพคะ!”

“พวกเจ้าพี่น้องคุยกันไปก่อนนะ ข้าไปครู่เดียว แล้วจะรีบกลับมา” หยวนชิงหลิงพูด

หยู่เหวินเทียนหันไปมองหยวนชิงหลิง "พี่สะใภ้ห้า ตอนนี้ท่านคงน้ำหนักมาก อย่าเดินไปไหนมาไหนเองเลย แค่เรียกข้ารับใช้สักคนมาจัดการก็พอแล้ว"

“ไม่เป็นไร ข้าควรจะเดินให้มากสักหน่อย เพื่อที่เวลาคลอดจะได้ราบรื่น” หยวนชิงหลิงพูดจบก็พาแม่นมฉินเดินออกไป

ทั้งสองเดินอย่างไม่เร่งรีบ เมื่อพวกนางเดินไปถึงระเบียงทางเดินรอบจวน หยวนชิงหลิงก็พูดกับนางว่า: "ที่จริงเจ้าไม่ควรมาเลย เจ้าถูกคนจับตามองแล้ว ใครๆ ต่างก็รู้ว่าในจวนของข้ามีสาวใช้ชาวหนานเจียงอยู่คนหนึ่ง เจ้าจะดึงดูดสายตาพวกคนที่มีเจตนาร้ายมาที่นี่ทั้งหมด วันนั้นข้าพูดทุกอย่างกระจ่างแล้ว ว่าข้าเชื่อเจ้า ตัวเจ้าสู้อดทนหลบซ่อนอยู่ในวังมาได้ตั้งนานหลายปีแท้ๆ มาถึงตอนนี้แค่อดทนรอต่อไปอีกหน่อย ทำไมถึงรอไม่ได้เสียแล้วล่ะ?"

แม่นมฉีก้มหน้าลง “ข้าน้อยไม่รู้ว่าพระชายารัชทายาทพูดเรื่องอะไรจริงๆ เพคะ วันนี้ข้าน้อยเพียงแค่ติดตามอ๋องชุนมาส่งของขวัญเท่านั้น”

หยวนชิงหลิงได้ยินคำพูดนี้ ก็พาลอดโกรธไม่ได้ “สิ่งที่เจ้าควรระวังกลับไม่ระวัง แต่กลายเป็นว่ามาคิดระวังข้าแทนอย่างนั้นรึ?”

แม่นมฉินชำเลืองสายตามองนางอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้พูดอะไร

หยวนชิงหลิงพูดอีกว่า “โชคดีที่จวนอ๋องฉู่จัดเตรียมคนเฝ้าระวังไว้ทั่วทั้งจวน ไม่ว่าจะสายลับของใครก็เล็ดลอดเข้ามาไม่ได้ อีกทั้งวันนี้เจ้าตามน้องเก้ามาส่งของขวัญ ถ้าเจ้ามาคนเดียวล่ะก็ ข้ากลัวว่าจะโดนเจ้าทำให้โกรธจนอกแตกตายไปแล้ว ถ้าหากเจ้ายังหวังให้หมันเอ๋ออยู่รอดปลอดภัย ก็จงระงับความปรารถนาที่จะได้พบหน้านาง อดทนต่อไปอีกสักพัก จะต้องมีสักวัน ที่พวกเจ้าแม่ลูกจะได้กลับมาพบหน้ากันอีกครั้งแน่"

แม้ว่าหยวนชิงหลิงจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจนางก็ยังมีความกังวลอยู่ลึกๆ คนรอบตัวนางล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้คนจำนวนมากมานานแล้ว มีคนตั้งเท่าไหร่ที่เฝ้าจับตามอง?

เรื่องที่หมันเอ๋อมาจากหนานเจียงก็ไม่ใช่ความลับอะไร ยังดีที่นางเคยทำงานอยู่ในเมืองหลวงมาหลายที่ ทั้งทำงานหนักและใช้ชีวิตที่ยากลำบาก ความน่าสงสัยของชีวิตในอดีตที่ผ่านมาจึงมีไม่มาก ต้องขอบคุณการจัดเตรียมที่เหมาะสมยอดเยี่ยมของแม่สามีของนาง ถึงไม่ทำให้เกิดข้อสงสัยในสายตาของคนอื่น

หยวนชิงหลิงก็เป็นแม่คน นางรู้ดีว่าแม่ทุกคนย่อมต้องคิดถึงลูกของตัวเอง ดังนั้น แม้ว่านางจะไม่ค่อยพอใจกับท่าทีของแม่นมฉินเท่าไหร่ แต่ก็ยังให้คนไปเรียกหมันเอ๋อมาอยู่ดี สั่งให้นางช่วยจัดเก็บบรรดาของขวัญ แล้วค่อยไปทักทายปราศรัย เชิญแม่นมฉินดื่มชากินขนมไปตามเรื่องราว หลังสั่งการเสร็จสิ้นแล้ว นางก็กลับห้องโถงใหญ่ไปคุยกับสองคนพี่น้องที่อยู่ที่นั่น

หมันเอ๋อจำแม่นมฉินผู้มีพระคุณที่ให้อาหารนางมื้อหนึ่งได้ ดังนั้นจึงดีใจมากที่ได้พบนาง รีบเชิญนางไปที่ห้องครัว ยกขนมที่เพิ่งทำวันนี้ออกมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า " ท่านมีลาภปากแล้ว นี่เป็นขนมที่แม่นมสี่ทำให้พระชายารัชทายาท ช่วงนี้ พระชายารัชทายาทไม่ค่อยชอบกินของหวาน เอาใส่ไว้ในหม้อยังร้อนๆ อยู่เลย รสชาติดีนัก!”

แม่นมฉินมองนางด้วยสายตาที่ดูคลุมเครือ “ เจ้ากินหรือยัง ? อย่างไรก็นั่งลงแล้วกินด้วยกันดีหรือไม่? ”

“ข้ากินแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้ากินอิ่มมากเสียจนกินขนมต่อไม่ไหวแล้วล่ะ” หมันเอ๋อนั่งลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่ยังสามารถนั่งเป็นเพื่อนท่านได้ รีบกินเร็วๆ เถอะเจ้าค่ะ ถ้ารอจนมันเย็นแล้วจะไม่อร่อย แม่นมบอกว่า คนมีอายุไม่ควรกินของเย็นๆ ”

นางหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วคีบขนมให้แม่นมฉินชิ้นหนึ่ง “ในนี้ใส่นมแพะด้วย ตีไข่กับแป้งสาลีจนขึ้นฟูเป็นแป้งข้น แล้วใส่น้ำตาลทรายแดงกับเกล็ดมะพร้าวลงไปด้วย รสชาตอร่อยกลมกล่อมยิ่งนัก”

“ซับซ้อนอะไรเช่นนี้ ? มันมีชื่อเรียกว่าอะไรรึ? ”แม่นมฉินมองดูขนมที่มีสีออกเหลืองนวลๆ ซึ่งนางไม่เคยเห็นมาก่อน

“ เรียกว่าขนมต้านเกา (ขนมเค้ก) พระชายารัชทายาทสอนแม่นมสี่ทำเจ้าค่ะ”

“ขนมต้านเกา?” แม่นมฉินกินเข้าไปคำหนึ่ง มีรสหวานน้อยๆ ไม่เลี่ยนมาก กลิ่นน้ำนมหอมเด่นขึ้นจมูก เป็นขนมที่อร่อยจริงมากจริงๆ จึงคีบให้หมันเอ๋อไปชิ้นหนึ่ง “เจ้าก็กินด้วยกันเถอะ กินสักคำ”

หมันเอ๋อแอบมองออกไปแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงคีบขนมใส่ปากกินทันที