บทที่ 937 แม่ผัวลูกสะใภ้

คนที่ฮองเฮาส่งมาเดินตามอยู่ข้างหลัง แม่นมที่ส่งมาครั้งนี้หน้าตาร้ายกว่าเดิม

ทั้งสองเดินวนอยู่ในสวนหลายรอบ แม่นมคนนั้นจึงเข้ามาพูดว่า “พระชายาเพคะ จะเดินอีกไม่ได้แล้ว กลับไปนอนเถอะเพคะ ประเดี๋ยวจะมีผลกับครรภ์”

หยวนหย่งอี้หงุดหงิดเล็กน้อย “เดินมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นเป็นอะไร เจ้าไม่ได้ยินที่พระชายารัชทายาทกล่าวหรือ? คนใกล้คลอดต้องออกมาเดิน ข้างในอึดอัดจะตาย ข้าอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว!”

ที่หยวนชิงหลิงบอกให้นางออกมาเดิน ก็เพราะรู้สึกว่านางอยู่ข้างในอึดอัดมาก ดังนั้นหยวนหย่งอี้จึงเอาคำพูดนี้มาพูดใส่แม่นม

แม่นมจึงชายตาขึ้นมามองหยวนชิงหลิง แล้วพูดกับหยวนหย่งอี้ “พระชายาเพคะ ฮองเฮามีรับสั่งให้ข้าน้อยบอกกับพระองค์ ไม่ทราบว่าจะไปคุยกันทางนั้นได้หรือไม่เพคะ?”

“พูดตรงนี้นี่แหละ พระชายารัชทายาทไม่ใช่คนอื่น” หยวนหย่งอี้ขมวดคิ้วพูด

อ๋องฉีดูอยู่จากระเบียงทางเดิน พอได้ยินน้ำเสียงหงุดหงิดที่หยวนหย่งอี้พูด ก็รู้ว่าแม่นมคนนั้นทำให้นางอารมณ์เสีย เขากำลังจะไปไล่ก็ถูกแม่นมสี่ห้ามไว้ “ท่านอ๋องไม่ต้องรีบเพคะ พระชายาฉีคับอกคับใจ ให้นางระบายหน่อยเถอะเพคะ”

ระยะนี้หยวนหย่งอี้โมโหมากจริงๆ เพราะฮองเฮาส่งคนมาจ้องนางทุกวัน นี่ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ เดิมคิดว่าไล่ไปคนหนึ่งแล้ว สุดท้ายวันนี้กลับมาเป็นโขยง โดยเฉพาะนางคนนี้ พูดจาไม่น่าฟังนัก

แม่นมคำนับแล้วพูดเสียงเบา “ฮองเฮาตรัสว่าเรื่องนี้พูดให้พระชายาฉีฟังได้คนเดียวเพคะ”

เมื่อนั้นหยวนชิงหลิงจึงถอยไปสองก้าว “พวกเจ้าคุยกันเถอะ”

นางไม่อยากมีเรื่องกับฮองเฮา ก่อนหน้านี้เพราะช่วยน้องเก้าก็ทำให้ฮองเฮาเจ็บแค้นอยู่แล้ว

มารดาแผ่นดินคนนี้ทำอะไรไม่ค่อยเป็นผู้ใหญ่

“ว่ามา!” ดวงตาหยวนหย่งอี้มีโทสะ พูดกับแม่นม

เมื่อนั้นแม่นมจึงขึ้นหน้าไปก้าวหนึ่ง กระซิบพูดกับหยวนหย่งอี้ “ฮองเฮารับสั่ง หากพระชายารัชทายาทมาก็อย่าฟังพระชายารัชทายาทเด็ดขาด เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องร้ายแรง พระชายายังเยาว์ แต่ฮองเฮาทรงรู้เห็นอยู่ ทางนั้นจะหวังดีกับท่านได้อย่างไรเพคะ? หากท่านให้กำเนิดท่านชายก็จะทำให้ฐานะองค์รัชทายาทสั่นคลอน ”

เป็นเรื่องพวกนี้อีกแล้ว หยวนหย่งอี้โมโหจนปลิ้นตาขาวใส่ “เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องพูดอีก ใครเชื่อได้เชื่อไม่ได้ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

หยวนหย่งอี้เท้าเอว ตะโกนเสียงดัง “เจ้าเจ็ด! กั้นคนให้อยู่ข้างนอก ห้ามให้เข้าสวนมา!”

บัดนี้อ๋องฉีฟังแต่คำสั่งชายาตัวเอง เรียกให้คนเข้ามาแล้วขับออกไปทันที แม่นมเดือดจัด ปากสั่นระริก “พระชายาฉีเอาแต่ใจ เหตุใดท่านอ๋องก็เป็นไปด้วยล่ะเพคะ? ข้าน้อยได้รับคำสั่งมา ไปไม่ได้เด็ดขาด หากเกิดอะไรขึ้น ถึงท่านอ๋องจะเสียใจก็สายไปเสียแล้ว”

อ๋องฉีอยากตบปากนางเสียเดี๋ยวนี้ พูดด้วยความโกรธ “อี้เอ๋อยังไม่คลอด เจ้าพูดอะไรหากเกิดอะไรขึ้น? เชื่อไหมว่าข้าจะฉีกปากเจ้าให้เละเลย? ไสหัวไปซะ! ไสหัวไปให้หมด!”

ทหารในจวนเข้ามาขับคนที่มาจากตำหนักฮองเฮาออกไป พอหยวนหย่งอี้ได้ระบายอารมณ์ก็สบายใจขึ้นมาหน่อย

แต่นางกลับขมวดคิ้วขึ้นมาอีก “ไม่รู้เสด็จแม่จะออกวังมาหรือเปล่านะ”

หยวนชิงหลิงหัวเราะ “มารดาแผ่นดิน จะออกจากวังง่ายๆ ได้ยังไง?”

ที่จริงหลังจากเรื่องที่ฮองเฮาใส่ร้ายน้องเก้า นางก็ถูกกักบริเวณอีก หยวนชิงหลิงพูดแบบนี้ก็เพื่อรักษาหน้าตาของฮองเฮา