บทที่ 960 ทะเลสาบจิ้งมีการเปลี่ยนแปลงจริงๆ

เสี้ยวหงเฉิงเงียบไม่พูดจา เพ่งมองพื้นอยู่ครู่ใหญ่ จึงได้กล่าวอย่างช้าๆ: “ข้าเชื่อคนผิด ทำร้ายตัวเองไม่สำคัญ แต่ข้าทำแผนที่ทางการทหารสูญหาย ตายเป็นหมื่นครั้งก็ไม่สามารถหลุดพ้นความผิดนี้ได้”

หยวนชิงหลิงไม่ได้บอกนางว่าแผนที่ทางการทหารนั่นเป็นของปลอม เหล่านี้ให้เจ้าหาบอกกับนางก็ดี

“ท่านเห็นความผิดปกติของเขาตั้งนานแล้วใช่หรือไม่?” เสี้ยวหงเฉิงเอ่ยถาม

หยวนชิงหลิงกล่าวเบาๆ: “ข้าไม่ถนัดการดูคนมากนัก แต่เจ้าห้าไม่เชื่อใจเขามาโดยตลอด เพราะคนผู้นั้นเคยทำร้ายเจ้ามาก่อน”

เสี้ยวหงเฉิงหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมา “ตอนนั้นข้าเคยดูถูกพระชายาซุน เพราะนางไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี พวกท่านคิดไตร่ตรองเพื่อนางยังแลกมาด้วยคำพูดที่ชั่วร้ายของนาง กลับคิดไม่ถึง ข้าก็ทำความผิดพลาดแบบเดียวกัน และยังเป็นความผิดที่ร้ายแรงเป็นอย่างมาก”

อะซี่ฟังออกแล้ว กล่าวด้วยความตกตะลึง: “เป็นหลินเซียวนั่นทำร้ายท่านหรือ? ทำไมเขาต้องทำเช่นนี้?”

“เพื่อแผนที่ทางการทหาร เขามาข้างกายของข้าล้วนมีแผนการมาโดยตลอด” เสี้ยวหงเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ นัยน์ตาสับสนเกลียดแค้น แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยการโทษตัวเองอย่างลึกซึ้ง

“จัดการบาดแผลก่อน” หยวนชิงหลิงกล่าว

เสี้ยวหงเฉิงยืนกรานว่าจะเย็บโดยไม่ฉีดยาชา ปากแผลลึกขนาดนั้นต้องเย็บกี่ชั้น ความเจ็บปวดชนิดนี้อดทนยากเป็นที่สุด

นางยืนกรานขนาดนั้น คิ้วไม่กระดิกสักนิด มีชีวิตเหมือนความเจ็บปวดในตอนนี้สำหรับนางแล้วเป็นเพียงเรื่องธรรมดาเท่านั้น

ใช่แล้ว คนที่เคยรักอย่างลึกซึ้งทุกคนล้วนรู้ ความเจ็บปวดในจิตใจบางครั้งก็ทำให้คนย่ำแย่ยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางร่างกาย

หลังจากเย็บแผลเสร็จ ทั้งร่างของเสี้ยวหงเฉิงล้วนเปียกโชกแล้ว ทุกๆรูขุมขนล้วนสั่นเทา อะซี่เช็ดเหงื่อให้นางด้วยความสงสาร สาปแช่งหลินเซียวนั่นในใจเป็นหมื่นครั้ง

รอจนเย็บปากแผลเสร็จแล้ว หยวนชิงหลิงให้นางพักผ่อนครู่หนึ่ง แล้วค่อยไปพบหยู่เหวินเห้าที่ห้องหนังสือ แต่นางยืนกรานว่าจะไปทันที

จนปัญญา หยวนชิงหลิงและอะซี่ทำได้เพียงพยุงนางไป เสี้ยวหงเฉิงที่อดทนต่อความเจ็บปวด ฝีเท้าล้วนโซซัดโซเซเลื่อนลอย หากไม่ใช่อะซี่ประคองไว้อยู่ทางนั้น นางก็เดินไม่ถึงจริงๆ

มาถึงห้องหนังสือ หยู่เหวินเห้าได้กำชับเสร็จสรรพแล้ว ปิดประตูเมืองก่อน สั่งการให้คนจับกุมหลินเซียว

วิทยายุทธของหลินเซียวเก่งกาจมาก คนปกติจับกุมเขาไม่ได้ ดังนั้น ที่ส่งออกไปจับกุมหลินเซียวล้วนเป็นองครักษ์ลับผีและผู้มีฝีมือสูงส่งของสำนักเหลิ่งหลัง จับกุมไม่ได้ ก็ต้องตีเขาสักรอบเพื่อระบายอารมณ์

หากว่าเสี้ยวหงเฉิงเห็นด้วย เขาจะออกหนังสือราชการจับกุมไปถึงที่ทำการปกครองทุกๆที่ แม้ว่าหลินเซียวจะมีบ้านก็โทษไม่ได้ กลายเป็นสุนัขไร้บ้านแล้ว

พยุงเสี้ยวหงเฉิงเข้าห้องหนังสือ หยวนชิงหลิงและอะซี่จึงจากไป ให้เจ้าห้าสนทนากับนาง

เสี้ยวหงเฉิงที่กลั้นน้ำตาอยู่เป็นเวลานาน ได้หลั่งน้ำตาออกมาต่อหน้าหยู่เหวินเห้าแล้ว

หยู่เหวินเห้าโยนผ้าขนหนูให้นางผืนหนึ่ง กล่าวว่า: “ร้องไห้ตอนนี้มีประโยชน์อะไรล่ะ?”

“แผนที่ทางการทหารข้าจะรีบไล่ตามกลับมาให้เร็วที่สุดเพคะ” เสี้ยวหงเฉิงสะอื้นไห้ เช็ดน้ำตาแล้วเช็ดน้ำตาอีก

“ไม่ต้องแล้ว เมื่อครู่สวีอีบอกกับข้า แผนที่ทางการทหารหยิบผิดไปแล้ว ฉบับนี้เป็นอันเดิมที่ถูกสับเปลี่ยน และโชคดีที่เขาหยิบผิดไปแล้ว” หยู่เหวินเห้าถอนหายใจเบาๆ

เสี้ยวหงเฉิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน “หยิบผิดแล้ว? จริงหรือ? ไม่ได้โกหกข้าหรอกนะเพคะ?”

“โกหกเจ้าทำไม?” หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างขุ่นเคือง “สวีอีทำงานเจ้าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ มักจะลืมโน่นลืมนี่อยู่เสมอ”

เสี้ยวหงเฉิงปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา ความโศกเศร้าเจ็บปวดความตึงเครียดนี้กดระงับไว้นาน พังทลายลงอย่างฉับพลัน อารมณ์ที่ถูกกระทบกระเทือนให้ผิดปกติก็กลับผ่อนคลายลง

หยู่เหวินเห้าเดินลงไปช้าๆ ในใจรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่ก็เจ็บปวดใจเล็กน้อย เขาที่ไม่ถนัดในการปลอบโยนคน ก็ทำได้เพียงตบไหล่ของเสี้ยวหงเฉิง “พอแล้ว พอแล้ว อย่าเสียน้ำตาให้ผู้ชายชั่วผู้นั้นเลย ไม่คุ้มค่า”

เสี้ยวหงเฉิงร้องไห้อย่างสุดกำลังจนเสียงแหบแห้ง “ทำไมเขาต้องโกหกหลอกลวงข้าครั้งแล้วครั้งเล่า?”

ยังจะทำไมได้อีก? เพราะเจ้าซื่อบื้อ!