บทที่ 968 ประกาศโทษ

แม้ว่าหยู่เหวินจุนจะเกลียดชังฮูหยินเหยาเป็นอย่างยิ่ง แต่ว่า ยากที่จะได้พบกับเสด็จแม่สักครั้ง เรื่องนี้ย่อมไม่สำคัญ ถามเสียงเบาว่า “เสด็จแม่ ท่านยังมีเงินเก็บอยู่หรือไม่ ช่วยส่งเสียลูกหน่อย”

“ทำไม นี่แม้แต่เลี้ยงดูตัวเจ้าเองก็ไม่ไหวแล้วหรือ ”ฉินเฟยถาม ฮ่องเต้เคยตรัสได้ ไม่เคยใจดำกับพวกเขามาก่อน

หยู่เหวินจุนถอนหายใจ “ท่านไม่รู้อะไร ข้าวของราคาแพง พวกเราได้รับเงินเดือนแค่น้อยนิดเท่านั้น ไม่พอสำหรับใช้จ่ายเลยแม้แต่น้อย แม้แต่สินสอดติดตัวของพระชายาองค์ชายก็ถูกนำออกมาช่วยเหลือหมดแล้ว

ตอนนี้พวกเราไม่มีสิ่งมีค่าติดตัวเลย แม้แต่เสื้อผ้าก็มีแต่ของเก่า ไม่เคยได้รับการตัดชุดใหม่มานานแค่ไหนแล้ว

แม้แต่จะกินอาหารดีๆสักมื้อยังต้องคิดแล้วคิดอีก เดิมทีมีบ่าวรับใช้ที่อยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งหลายคน เพราะไม่มีเงินเดือนจะจ่ายให้ ก็ออกไปสองสามคนแล้ว เสด็จแม่ ลูกยากลำบากจริงๆ”

ฉินเฟยได้ยินแล้วก็รู้สึกสงสาร ดีที่การออกจากวังครั้งนี้ก็คิดไว้แล้วว่าจะช่วยเหลือเรื่องเงินทองของเขาบ้าง นำเอาเครื่องประดับหนึ่งกล่องและเงินหนึ่งพันตำลึงมา มอบให้เขาทั้งหมด

หลังจากกลับวังแล้ว งานเลี้ยงในครอบครัวกำลังถูกจัดขึ้นอย่างคึกคัก คนทั้งครอบครัวมีความสุขด้วยกัน ทั้งร้องทั้งเต้น แม้แต่กุ้ยเฟยก็ออกมาดื่มเหล้าด้วย

คนเหล่านี้ดูมีเกียรติอย่างไร้ที่สิ้นสุด ลูกชายของนางที่เป็นถึงองค์ชายใหญ่กลับต้องตกอับยากจนอยู่ข้างนอก ในใจของฉินเฟยไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าคนของหวงกุ้ยเฟยจะไปเชิญนางมาร่วมงานด้วย นางก็อ้างว่าไม่สบาย กลับไปยังตำหนักของตนเอง

หวงกุ้ยเฟยรู้ว่านางต้องรู้สึกน้อยใจแน่ คิดว่าไม่มาก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่พูดจาทำให้ทุกคนหมดสนุก ยากมากที่ไท่ซ่างหวงจะมีความสุขเช่นนี้

จวิ้นจู่ทั้งสองคนก็ถูกรับเข้าวังมาด้วย ฮ่องเต้หมิงหยวนรู้สึกสงสารหลานสาวทั้งสองคน จึงได้รางวัล และยังกำชับนักหนาว่าวันหน้าต้องดูแลเสด็จแม่ดีๆ

คำพูดนี้ส่งผ่านไปถึงหูของฉินเฟย ฉินเฟยทนไม่ได้อีกต่อไป ไปถึงตำหนักฟางหมิงก็คุกเข้าลงร้องไห้ทันที “ฮ่องเต้ ทรงประทานรางวัลให้หลาน หม่อมฉันดีใจมาก แต่รางวัลที่ให้กับพวกนางไปจะให้ไปตกอยู่ในมือของถงเหยามิได้นะเพคะ

นางทำเรื่องต่ำช้าเลวทราม อยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างชู้สาว ชายชู้คนนั้นยังทำร้ายหยู่เหวินจุนจนได้รับบาดเจ็บ เหมือนบ้านเมืองไม่มีขื่อไม่มีแป

จวิ้นจู่จะอยู่กับนางไม่ได้อีกแล้ว ฮ่องเต้ได้โปรดเมตตา ให้ลูกจุนได้เลี้ยงดูจวิ้นจู่ เพื่อไม่ให้สายเลือดของราชวงศ์ต้องตกต่ำ เป็นที่หัวเราะเยาะของคนอื่น”

เดิมทีงานเลี้ยงในครอบครัวนั้นอบอุ่นมีความสุขมาก พอฉินเฟยออกมาร้องไห้เท่านั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

หยวนชิงหลิงมองเมิ่งซิงกับเมิ่งเยว่แวบหนึ่ง เห็นดวงตาของพวกนางมีน้ำตาเอ่อขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง ก็รีบส่งเซเว่นอัปที่อุ้มอยู่ในมือให้หยู่เหวินเห้าทันที

จากนั้นก็ยืนขึ้นพูดกับฉินเฟยว่า “เสด็จแม่ คำพูดนี้จะพูดเหลวไหลไม่ได้ ฮูหยินเหยาไปอยู่ร่วมกับผู้อื่นฉันชู้สาวตั้งแต่เมื่อไหร่”

ฉินเฟยมองหยวนชิงหลิง ยังคงติดใจและแค้นที่ตอนนั้นขอร้องนางแต่นางไม่ยินดีช่วยเหลือ ฉะนั้นจึงพูดเสียงเย็นว่า “เมื่อไหร่น่ะหรือ เรื่องนี้พวกเจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร ชายชู้คนนั้นไม่เพียงแต่อยู่ร่วมชายคาเดียวกับนาง ยังทำร้ายลูกจุนจนบาดเจ็บด้วย”

นางพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็สะอื้นขึ้นมา มองไปยังฮ่องเต้หมิงหยวนและพูดว่า “เป็นถึงองค์ชายใหญ่ แรกเริ่มนั้นถูกแย่งภรรยา จากนั้นก็ถูกตีจนบาดเจ็บ เกียรติของลูกผู้ชายก็ไม่เหลือแล้ว จะให้เขามีชีวิตอยู่อย่างไร

ฮ่องเต้ แม้ว่าเขาจะทำผิดมหันต์ แต่เขาก็เป็นเลือดเนื้อของพระองค์ และเขาเองก็กลับตัวกลับใจเสียใหม่แล้ว ขอร้องทรงให้โอกาสเขาอีกครั้ง ให้จวิ้นจู่กลับไปอยู่ข้างกายเขาเถอะ มีอย่างที่ไหนกันถูกสามีหย่าแล้วยังให้ลูกติดตามภรรยาที่ถูกทิ้งอีก”

สีหน้าของฮ่องเต้หมิงหยวนเขียวคล้ำ มองฉินเฟยโดยไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว

หวงกุ้ยเฟยรีบลุกขึ้นมาไกล่เกลี่ย “ฉินเฟยจะไปฟังข่าวลือที่พูดต่อๆกันมาแล้วมากล่าวโทษฮูหยินเหยาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ จะเป็นการทำร้ายจิตใจจวิ้นจู่ เรื่องนี้ถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น มา รีบลุกขึ้นมา นั่งลงกินด้วยกันสักหน่อย”

หวงกุ้ยเฟยเข้าไปประคองนางด้วยตนเอง นางกลับไม่ยอมลุกขึ้น ร้องไห้พลางพูดว่า “จะเป็นข่าวลือไปได้อย่างไร เป็นลูกจุนที่บอกกับข้าด้วยตนเอง มือของเขาถูกตีจนหักจริงๆ