บทที่1431 ออกเดินทางไปยังทะเลสาบจิ้ง

เสด็จพ่อก็มาถึงเมืองหลวงแล้ว เขาออกไปรอรับพร้อมกับเหล่าขุนนาง ส่งฮ่องเต้หมิงหยวนไปถึงในวัง จัดการงานก่อนหลัง ยังต้องจัดการเอกสารรายงานฎีกาที่เขาเอากลับมา เพื่อปรึกษาหารือในที่ว่าราชการพรุ่งนี้เช้า

แต่ความเหน็ดเหนื่อย ก็ไม่ทำให้ความดีใจที่เขาจะได้เจอพระชายารัชทายาทหายไป

นับถอยหลังยังเหลืออีกสามวัน

สิ่งของล้วนซื้อแล้วพอสมควร ภายในจวนก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ถึงตอนนั้นยังต้องออกเดินทางก่อน ดังนั้นพรุ่งนี้หลังจากว่าราชการเช้าเสร็จแล้ว เขาก็เตรียมตัวออกเดินทางแล้ว ยังไงก็พากันไปทั้งครอบครัว จะเร่งรีบไม่ได้ กำหนดเวลาไว้พอดีจะเสียเปรียบ

ถึงตอนนั้นจะพาแม่นมคนหนึ่งไปถึงทะเลสาบจิ้ง แต่หลังจากถึงทะเลสาบจิ้งแล้ว ก็ให้คนส่งนางกลับมา ยังไงไปถึงทางโน้นแล้วมีนมผง ไม่ต้องเอาแม่นมไปด้วย

ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจที่จะพาแม่นมสี่ไปด้วย แต่หลังจากที่ซาลาเปาไปทางด้านนั้นกลับมาบอกว่า ให้พาแม่นมสี่ไปด้วย เขาจึงทำตามคำสั่งทางด้านนั้น

วันเวลาใกล้เข้ามาถึง ภายในใจเขาก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากว่าราชการเสร็จ ฮ่องเต้หมิงหยวนเรียกเขาไปที่ห้องทรงพระอักษร บอกว่าให้เขาอยู่ร่วมทานอาหารเที่ยง

เดิมเจ้าห้าเตรียมที่จะออกเดินทางตั้งแต่เที่ยง แต่หากทานข้าวเที่ยงเป็นเพื่อนเสด็จพ่อ งั้นก็จะได้ออกเดินทางก่อนพลบค่ำ พาลูกๆไปด้วยไม่ค่อยสะดวก อยากปฏิเสธ แต่เสด็จพ่อเชิญให้เข้าร่วมรับประทานด้วยนั้นน้อยครั้งมาก เกรงว่าจะมีเรื่องสำคัญอะไร จึงเลื่อนการเดินทางออกไปเป็นวันพรุ่งนี้ ยังไงก็ไปทัน

ระหว่างทานข้าว ยังคงเป็นกับข้าวธรรมดามีอาหารเพียงสองสามอย่าง มีบางครั้งหยู่เหวินเห้ารู้สึกว่าชั่วชีวิตนี้เสด็จพ่อผ่านมาอย่างทุกข์ยากลำบาก ถึงแม้จะเป็นฮ่องเต้ผู้สูงส่ง แต่การดื่มการกินล้วนธรรมดาอย่างมาก ความหรูหรามั่งคั่ง เขาไม่เคยสนใจ

ในใจรู้สึกผิด คิดว่าหลังจากรับเจ้าหยวนกลับมาแล้ว จะเชื่อฟังเจ้าหยวน ต่อไปจะคอยอยู่กับเขามากขึ้น

ทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว หยู่เหวินเห้าถามขึ้นว่า “เสด็จพ่อ มีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดกับลูกหรือเปล่า?”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองดูเขา ส่ายหัวพร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่มีอะไร แต่อยากทานข้าวด้วยกันสองพ่อลูก”

หยู่เหวินเห้าค่อนข้างแปลกใจ

ฮ่องเต้หมิงหยวนเรียกมู่หรูกงกงไปเตรียมน้ำชามา จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ได้ออกไปครั้งนี้ ถึงรู้ว่าพ่อลูกในครอบครัวประชาชนเขาอยู่กันยังไง เราสองพ่อลูกมีกฎระเบียบเยอะเกินห่างเหินกันมาก”

“เสด็จพ่อ ต่อไปลูกจะหาเวลาอยู่กับท่านเยอะๆ” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นด้วยเสียงเบา

“ดี” ฮ่องเต้หมิงหยวนมองดูเขาอย่างรักใคร่ ช่วงเวลาที่ออกไปข้างนอกนี้ ที่ได้เห็นที่ได้ยิน เชื่อมโยงกับสิ่งที่เขาได้ทำ รู้สึกว่าการที่เขาเป็นพ่อ ทำหน้าที่ในการเป็นพ่อได้ไม่ดีเลย เขาถึงขั้นไม่เคยได้มองลูกชายดีๆเลยสักครั้ง

รูปร่างหน้าตาของเขาหล่อมาก ถึงว่าพวกพระราชนัดดาต่างก็หล่อเหลาน่ารักขนาดนี้

ฮ่องเต้หมิงหยวน ภาคภูมิใจอย่างมาก

“เมื่อไหร่จะออกเดินทางไปรับพระชายารัชทายาท?” ฮ่องเต้หมิงหยวนถามขึ้น

“เดิมวางแผนจะไปวันนี้ ตอนนี้เลื่อนไปเป็นวันพรุ่งนี้” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้น

ฮ่องเต้หมิงหยวนหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “คิดถึงพระชายารัชทายาทแล้วใช่ไหม?”

หยู่เหวินเห้าก็หัวเราะ พร้อมพูดยอมรับว่า “ใช่ คิดถึงนางแล้ว อยากเจอนางเร็วๆ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนเห็นหน้าตาไร้เดียงสาของลูกชาย มีเพียงตอนที่พูดถึงพระชายารัชทายา เขาถึงจะเผยให้เห็นถึงท่าทีแบบนี้ จึงพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ข้าก็ไม่มีธุระอะไร เจ้าไปเถอะ รีบไปรับพวกเขากลับมา ข้าก็คิดถึงพวกเขาแล้ว”

หยู่เหวินเห้ารู้สึกว่าวันนี้เสด็จพ่อเปลี่ยนไป จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “เสด็จพ่อ ท่านไม่มีอะไรสำคัญจะพูดกับข้าจริงหรือ?”

“ใช่ว่าข้าจะต้องพูดกับเจ้าแต่เรื่องสำคัญ ไม่ใช่หรือ?” ฮ่องเต้หมิงหยวนถามกลับ

หยู่เหวินเห้าหัวเราะ ลุกขึ้นมาถวายความเคารพ พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นลูกขอทูลลา”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองดูแผ่นหลังของเขา ถอนหายใจเบาๆ ทันใดนั้นก็โล่งอก

มู่หรูกงกงเตรียมน้ำชาเข้ามา องค์ชายรัชทายาทกลับไปแล้ว จึงนิ่งอึ้งพร้อมถามขึ้นว่า “องค์ชายรัชทายาทล่ะ? กลับไปแล้วหรือ?”