บทที่194 เรื่องที่ควรระวัง

เมื่อหมอหลวงตั้งท่ายื่นมือเข้าไปหาข้อมือขาวดุจสำลีอีกครั้ง หยวนชิงหลิงก็เริ่มโกรธแล้ว “ไม่ตรวจแล้ว พวกเจ้าออกไปให้หมดก่อน ข้าอยากสงบสติอารมณ์คนเดียว”

“เจ้าหยวน......”

“หุบปากซะ ข้าไม่อนุญาตให้เรียกข้าว่าเจ้าหยวน ท่านเองก็ออกไปด้วย เพราะท่านออกไปเล่นการพนันทะเลาะวิวาทจึงทำให้ข้าโมโห” หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างมีน้ำโห

ดวงตาหมอหลวงเบิกกว้างแว่วเสียง”ติ๊ง” ยกมืออันสั่นเทาขึ้นทูล:”ใช่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ อาการแรกเริ่มของคนมีครรภ์ อารมณ์จะแปรปรวนกะทันหันและใจร้อน นี่เป็นอาการแรกเริ่มของคนตั้งครรภ์ ท่านอ๋องต้องไม่ยั่วยุให้พระชายาโกรธ "

หยู่เหวินเห้ามองหยวนชิงหลิงด้วยความประหลาดใจ อยากจะเข้าไปหา แต่ใบหน้าของหยวนชิงหลิงเต็มไปด้วยความโกรธเหมือนปิศาจร้าย เขาไม่กล้าเข้าไปกลัวว่าจะทำให้นางโกรธกว่าเดิม

“งั้น......งั้นข้าอยู่ด้านนอกนะ หากเจ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกข้า” เขากล่าวอย่างอ่อนโยน “ระวังอย่าโกรธ อย่าโมโห อย่าทำลายลูกของเราเสียล่ะ”

หยวนชิงหลิงกุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง โกรธจนตัวสั่น “ออกไป!”

หยู่เหวินเห้าคว้าหมอหลวงรีบวิ่งออกไปด้วยเกรงว่านางจะหงุดหงิดขึ้นมาอีก

“พระชายาท่านไม่สามารถโมโหได้นะเพคะ” แม่นมสี่กล่าวอย่างปรามๆ หยวนชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมา “มามาท่านก็ออกไปเช่นกัน ข้าอยากอยู่เงียบๆคนเดียว ปิดประตูให้ข้าด้วย”

แม่นมสี่ตอบได้เพียง:”เพคะ ถ้าเช่นนั้นพวกข้าน้อยจะอยู่ด้านนอก มีอะไรก็เรียกนะเจ้าคะ”

แม่นมสี่ แม่นมเฉียนและลู่หยาออกไปแล้ว ประตูก็ปิดเรียบร้อยแล้ว

ด้านนอกกับคนกลุ่มหนึ่งที่มองหน้ากันไปมา

สวีอีมองไปที่ทังหยาง แล้วมองไปที่ท่านอ๋อง เฮ้อ “ท่านอ๋อง ท่านอย่าเดินไปเดินมาได้ไหมมันทำให้ผู้อื่นหงุดหงิดใจ”

ทังหยางตอบอย่างโกรธๆ :”ไปลากสวีอีมาให้ข้า ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ตำหนักเซี่ยวเยว่แม้แต่ก้าวเดียว”

เขาน่ารำคาญอะไรกัน ไม่รู้ตัวจริงๆ

กู้ซือเดินเข้าไปหาหยู่เหวินเห้ากล่าว:”ความผิดในคืนนี้เป็นของข้าเอง หากพระชายาแท้งเพราะความโกรธ นอกจากหัวของข้าก็ไม่รู้จะหาสิ่งใดมาแทน”

ในตอนนี้ มีตั้งกี่คนที่จดจ่ออยู่กับท้องของพระชายา?

ฝ่าบาทที่คอยถามอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าพระชายาตั้งครรภ์แล้วหรือยัง

ไท่ซ่างหวงถึงจะไม่พูด แต่ได้ยินมาว่าท่านได้มอบมรกตให้แก่พระชายาฉู่ ให้นาวรีบประสูติองค์รัชทายาท

หยู่เหวินเห้าไม่ได้มีกะจิตกะใจมาสนใจกู้ซือแล้ว มีเพียงมองเข้าไปด้านในอย่างกังวลใจ

เขาไม่รู้ว่าเจ้าหยวนโกรธแค่ไหน

หรือนางอาจจะกังวลเหมือนเขา หวังจะท้องแต่กลัวไม่ท้อง?

ถ้าหากไม่ได้ท้องจริงก็ไม่เป็นไร อายุยังไม่มากเสียหน่อย

เขาเกาหัวกล่าวอย่างเสียดาย:”เมื่อคืนข้าไม่ควรกดดันนาง ข้าบอกว่าถ้าหากตั้งครรภ์รัชทายาทก็ไม่จำเป็นต้องแต่งตั้งสนม ตอนนี้นางจึงกลัวว่านางจะไม่ท้อง”

“แต่ไม่ช้าก็เร็วยังไงท่านก็ได้แต่งตั้งชายารองอยู่ดี ต่อให้พระชายาตั้งครรภ์ ข้างกายท่านก็ไม่สามารถไม่มีผู้หญิงได้” กู้ซือกล่าว

“นางสามารถกำเนิดทายาทได้ แล้วจะมีชายารองไปทำไม? ความอกตัญญูนั้นมีอยู่สามประการ ที่หนักหนาสาหัสที่สุดก็คือการไม่มีทายาท แต่ตอนนี้มี ยังมีอะไรที่ตอบแทนไม่ได้อีก” หยู่เหวินเห้ากล่าว

หมอหลวงเฉาพึมพำอยู่ด้านข้าง “แต่ดื่มน้ำจื่อจินไปแล้วนะ จะตั้งครรภ์ได้อย่างไรกัน? แปลกเสียจริง”

เหล่าคนที่อยู่ด้านนอกต่างตกอยู่ในความคิดของตนเอง

ด้านหยวนชิงหลิงหลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้วก็รีบนำกล่องยาออกมา

หาไปสักพักจนถึงก้นกล่อง ในที่สุดก็เจอที่ตรวจครรภ์

วินาทีที่พบที่ตรวจครรภ์นางได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ของตนเอง

ในกล่องยานี้คงไม่มียาอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล ยกเว้นยาทาริดสีดวง

ไม่ บางทียาทาริดสีดวงอาจมีประโยชน์ในภายหลัง ในสตรีมีครรภ์สิบคนจะมีเก้าคนเป็นริดสีดวง

นางเอามือปิดหน้า ตัวสั่นนั่งลงกับพื้น มองหน้าหลังหาถ้วยโถโอชาม ไม่สนใจสิ่งใดแล้วตรวจก่อนแล้วค่อยว่ากัน