ตอนที่ 261 ชีวิตนางอยู่ในมือของใคร

วันรุ่งขึ้น ตอนที่หยู่เหวินเห้ากับหยวนชิงหลิงออกเดินทาง พวกเขาไม่ได้ลงเขาไปทันที แต่ทำตามคำแนะนำของเจ้าอาวาส คือไปวัดเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหลังเขา

ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นรถม้าวิ่งทยอยเข้ามาทีละคัน ๆ อย่างต่อเนื่อง รถม้าจอดอยู่บนพื้นราบบริเวณหลังเขา มีคนคนหนึ่งลงจากรถม้า แล้วเดินเข้าไปด้านใน

สวีอีถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง พูดขึ้นว่า " ไต้เท้าหลี่? ใต้เท้าอู๋? แม่ทัพซุน? จวิ้นอ๋องเฉา("จวิ้นอ๋อง" เป็นตำแหน่งรองจากชินอ๋อง ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่ 2)?”

สีหน้าของหยู่เหวินเห้าคล้ำทะมึนจมดิ่ง ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่า พี่ใหญ่ถูกเสด็จพ่อรับสั่งให้ต้องกักบริเวณอยู่ที่นี่อย่างเข้มงวด ห้ามไม่ให้ใครก็ตามมาเยี่ยมหาโดยเด็ดขาด

แต่พวกเขาก็ยังมาทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า นั่นคือการขัดพระราชโองการ นี่ต้องไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ที่มีเจตนาเพียงมาเยี่ยมหา มาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบอย่างบริสุทธิ์ใจเป็นแน่

พระอาจารย์ฮุ่ยมาส่งจนถึงที่นี่ เอ่ยขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ใต้เท้าเหล่านี้ล้วนมาทุกวัน จะเข้าจากทางด้านหลังเขา แล้วเข้าไปหารือเรื่องต่าง ๆ กับอ๋องจี้”

หยู่เหวินเห้าพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว ขอบพระคุณที่บอกแก่ข้า โปรดบอกกับท่านเจ้าอาวาสด้วยว่า ข้าขอตัวลาไปก่อน"

พระอาจารย์ฮุ่ยประสานมือพลางกล่าวว่า “ท่านอ๋อง พระชายา เดินทางระวังด้วย”

รถม้าเคลื่อนตัวลงเขาไปอย่างช้าๆ แม้ว่าจะเป็นถนนบนภูเขา แต่ก็ไม่ใช่ถนนที่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่ออะไร เพราะที่นี่เป็นวัดหลวง

หยู่เหวินเห้านิ่งเงียบไปตลอดทาง จนกระทั่งกำลังจะถึงเมืองหลวง จึงพูดขึ้นช้าๆ ว่า “เจ้ามียาเพียงพอสำหรับใช้รักษาพระชายาจี้ใช่หรือไม่?”

“อื้ม!” อันที่จริง หยวนชิงหลิงก็เงียบกริบไม่พูดเลยอะไรมาตลอดทางเช่นกัน นางกำลังคิดอยู่ว่าจะพูดอย่างไรดี เมื่อได้ยินเขาถาม จึงตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างเคร่งขรึม: "เจ้าสามารถรักษานางได้ แต่เรื่องนี้ต้องถูกเก็บเป็นความลับ แล้วก็ ต้องทำให้นางสำเหนียกไว้ด้วยว่า ชีวิตของนางอยู่ในมือเจ้า ต่อให้เป็นข้าเอง ข้าก็จะใช้เงื่อนไขนี้ควบคุมนางเช่นกัน"

หยวนชิงหลิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กับการเปลี่ยนความคิดอย่างกะทันหันของเขา “คนพวกนั้นที่มาเมื่อครู่ ล้วนเป็นคนของอ๋องจี้รึ?”

“ไม่เชิงทั้งหมด” นี่ต่างหากคือสิ่งที่หยู่เหวินเห้านึกกังวล ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าพี่ใหญ่คงจะสงบเสงี่ยม เจียมเนื้อเจียมตัวไปได้บ้างสักระยะหนึ่ง แต่เขากลับนัดพบผู้คนอย่างโจ่งแจ้งโดยมีจุดประสงค์ส่วนตัว ทั้งยังเชิญขุนนางในฝักในฝ่ายมาหารือในช่วงฝึกวินัยปฏิบัติธรรม นี่เรียกว่าเป็นความสงบเสงี่ยมตรงไหนกันล่ะนี่?

ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีอ๋องเฉ่าจวิ้นกับแม่ทัพอู๋ต่างก็ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ทำไมมาตอนนี้ กลับไปรวมหัวพัวพันกับพี่ใหญ่ไปเสียแล้วล่ะ?

“หยวน!” หยู่เหวินเห้ามองนางอย่างจริงจัง จับมือนางไว้แน่น “ข้ามีเรื่องจะต้องพูดกับเจ้าให้กระจ่าง เจ้าต้องฟังให้ดี หากเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็ยินดีรับฟังความคิดเห็นของเจ้า”

หยวนชิงหลิงถูกท่าทีจริงจังของเขา ทำเอารู้สึกประหม่าไปหมดแล้ว "มีอะไรก็พูดมาเถอะ ตราบใดที่ไม่ใช่การฆ่าคนวางเพลิง ข้าย่อมสนับสนุนเจ้าทั้งสิ้น"

“เป็นไปได้จริงๆ ว่าอาจเป็นการฆ่าคนวางเพลิง” เขายิ้ม แต่ในดวงตาของเขากลับดูจริงจังมาก

“หา?” หยวนชิงหลิงตกใจจริงๆแล้วตอนนี้

มุมปากของเขาค่อยๆ วาดโค้งเป็นรอยยิ้มเจิดจ้า วางมือลงบนหน้าท้องของนาง ดวงตาคมกริบส่องประกายวับวาม “หากเขาเป็นลูกชาย ในวันหน้าข้าจะให้เขาได้เป็นองค์ชาย แต่หากเป็นลูกสาวล่ะก็ นางก็จะเป็นองค์หญิงใหญ่ของพวกเรา”

หยวนชิงหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา?"

หยู่เหวินเห้าจ้องมองนาง ดวงตาที่เป็นประกายวับวาวดั่งดวงดาว ค่อย ๆ ปรากฏเค้าความลังเลขึ้นมาวูบหนึ่ง "เจ้าไม่เห็นด้วยรึ?"

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่เห็นด้วย แต่เจ้าจริงจังอย่างนั้นรึ?”