ตอนที่ 274 ช่องว่างในใจของพระชายาจี้

สวีอีจ้องอะซี่ “แปลกคนเสียจริง ก็เคยเห็นหน้ามาก่อนมันหน้าไม่อายตรงไหนเล่า？”

“ก็เป็นเพราะว่าเห็นว่าคนเขาหน้าตาไม่เลวถึงได้พูดว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อนไงเล่า คนมักมากตัณหาแบบเจ้าข้าเจอมามากพอแล้ว” อะซี่หันตัวจะเดินจากไป

สวีอีถึงกับตะลึงงัน พลางดึงตัวอะซี่ผลักเข้าไปตรงกำแพง พร้อมกับพาดมืออีกข้างไว้กับกำแพงให้อะซี่อยู่ภายใต้ร่างอันทรงพลังของตัวเอง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง ： “เจ้าพูดมาให้ชัดเจน ใครเป็นคนมักมากตัณหากัน？”

อะซี่ตกใจจนฟาดมือออกไปผลักหน้าเขาอย่างรวดเร็ว “เจ้าคิดจะทำอะไร？”

ฝ่ามือของนางฟาดออกไปทำให้นิ้วมือเข้าไปจิ้มตาของสวีอีทันที สวีอีที่เห็นดังนั้นจึงรีบยกมือขึ้นมาปัดออก อะซี่ขยับมือเข้าไปตบตี ท้ายที่สุดทั้งสองคนก็ต่อสู้กันขึ้นมาเสียอย่างนั้น

สวีอีคำราม “เจ้าช่างไร้เหตุผลเสียจริง อย่าคิดว่าข้าจะกลัวตระกูลหยวนของเจ้า ทุกครั้งที่เจ้าเอาแต่บอกว่าข้าไม่เอาไหน ข้ายังไม่ได้สะสางกับเจ้าเลย ตอนนี้ยังจะมาบอกว่าข้าเป็นคนมักมากตัณหาแล้วยังจิ้มตาข้าอีก”

อะซี่ตอกกลับด้วยความโกรธ： “ข้าแค่เพียงหยอกเจ้าเล่นเท่านั้น คนสมองนิ่มอย่างเจ้าไม่เข้าใจหรือไร ？”

“ข้าไม่สมองนิ่ม”

“เจ้าไม่สมองนิ่มแล้วจะเป็นใครอีกเล่า？” อะซี่ยึดอกเดินไปข้างหน้าแล้วพูดด้วยความโมโห

สวีอีที่เห็นว่านางกำลังจะอาละวาด จึงยกมือขึ้นแล้วผลักนาง “เจ้าไสหัว……”

สมองของอะซี่ระเบิดตุ้มออกมา นางก้มลงมองบริเวณที่มือของเขากำลังสัมผัสอยู่ ใบหน้าของนางก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล “สวีอี เจ้ามันคนวิปลาส กล้าดียังไงถึงได้มาลวนลามข้า？”

นางสะดุ้งโหยงพลางฟาดฝ่ามือลงไปบนหน้าสวีอีทันที

สวีอีถึงกับต้องกุมหน้าที่โดนตบ ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือกลับมาแล้วมองดูฝ่ามือตัวเองด้วยความตกใจ จากนั้นก็มองไปยังหน้าอกของนางด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นหวาดกลัว “สวรรค์ เจ้าคือผู้หญิง”

“นี่เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นผู้หญิงงั้นหรือ？” อะซี่ตะคอกด้วยความเดือด

สวีอีถึงกับหดคอลงด้วยความน้อยใจเล็กน้อย “เจ้าเอาแต่ทำตัวกร่างๆ ใครจะคิดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงกันเล่า？”

“เจ้ารนหาที่ตายซะแล้ว！” อะซี่เหวี่ยงหมัดออกไป ทางด้านสวีอีที่รู้สึกถึงความผิดปกติจึงสะบัดก้นหนีเอาชีวิตออกไปทันที

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงทำให้สวีอีลืมแผ่นหลังที่คุ้นตานั้นไปโดยปริยาย

วันถัดมาแม่นมสี่และอะซี่ก็ยังคงออกไปรับสมัครคนดังเดิม แต่เป็นอย่างที่แม่นมสี่ได้กล่าวไว้ การจะหาหญิงสาวที่รู้วิชาการต่อสู้ทั้งยังต้องผ่านการปราบมือกับอะซี่อีก ไม่สามารถที่จะหาได้เลย

ถ้าหากจะหาสาวใช้ไว้สำหรับปรนนิบัติในเรื่องทั่วไป เช่นนั้นไม่จำเป็นที่ต้องหาจากด้านนอก เพราะจะดีกว่าถ้าให้แม่นมสี่เข้าวังไปทูลขอจากไท่ซ่างหวงแล้วเลือกเอานางในที่รู้กฎระเบียบมาสักสองสามคน

จากนั้นแม่นมสี่ก็มาให้ความสำคัญกับการสอนหมันเอ่อให้นางสามารถไปดูแลปรนนิบัติพระชายาได้ในเร็ววัน

แม่นมสี่กล่าว： “ถึงจะบอกว่าเจ้าเคยอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลฉู่มาก่อน แต่ว่าตระกูลฉู่ก็มีกฎระเบียบของตัวเอง จวนอ๋องฉู่ก็มีกฎระเบียบของจวนอ๋องฉู่ ซึ่งมันไม่ ……”

หมันเอ่อขัดคำพูดของแม่นมสี่พลางลูกตาแทบถลนออกมา “เจ้าพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ？ที่นี่คือจวนอ๋องฉู่หรือเจ้าคะ？”

แม่นมสี่มองนางอย่างประหลาดใจ “เจ้าไม่รู้หรอกหรือ？มีเขียนอยู่ในใบสัญญา”

“ข้า……” หมันเอ่อหน้าซีดเผือด “ข้าไม่รู้หนังสือ”

แม่นมสี่สังเกตนาง “มีปัญหางั้นหรือ？จวนอ๋องฉู่เป็นอะไรหรือ？”

หมันเอ่อที่นึกถึงความยากลำบากกว่าจะมีคนรับตนเองไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะจับพลับจับพลูเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องฉู่ได้ เห้อ หากรู้แต่แรกว่าที่นี่คือจวนอ๋องฉู่นางก็ไม่มีทางมาหรอก นางเคยปราบมือกับอ๋องฉู่ แน่นอนว่าอ๋องฉู่

จะต้องจำนางได้เป็นแน่ และอ๋องฉู่คงไม่มีทางปล่อยนางไว้เช่นกัน

“หมันเอ่อ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า？” แม่นมสี่มองนางอย่างสงสัย