บังเอิญเป็นผัวเธอ บทที่ 2

“มานอนอะไรตรงนี้”

“มารอปั้น ขอบคุณนะที่ช่วย จริง ๆ ปั้นไม่ต้องแต่งงานกับญ่าก็ได้ แค่อยู่ด้วยกันถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ญ่าก็คงไม่เป็นไรแล้ว แล้วเราค่อยแยกกันก็ได้”

“ฉันบอกแม่ไปแล้ว” ปั้นพูดขึ้นมาเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นญ่าสัญญาว่าอีกหนึ่งปี ญ่าจะหย่าให้ปั้นนะ”

“อือ” พอได้ยินคำตอบรับเรื่องหย่าของหมอปั้นทำให้ฉันใจแป้วยังไงชอบกล

“งั้นญ่ากลับบ้านก่อนนะ”

“หิวข้าว พาไปกินข้าวหน่อยสิ” เออ จริงสิ เขาคงยังไม่มีเวลากินข้าวเลยสินะ ฉันเองก็หิวแล้วเหมือนกัน

“ได้ เดี๋ยวญ่าเลี้ยงเอง” ฉันกับหมอปั้นแวะร้านอาหารไทยแถวหน้าโรงพยาบาล เพื่อจะรับประทานอาหารเย็นกัน จากนั้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น หมอปั้นมาพร้อมพ่อแม่อย่างนายแพทย์ปกรณ์และคุณหญิงลักขณา พร้อมทั้งเถ้าแก่ที่มาสู่ขอตามประเพณี งานแต่งของเราถูกกำหนดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า

ซึ่งจะจัดอย่างเรียบง่ายภายในครอบครัวของเราเท่านั้นไม่มีการเชิญแขกข้างนอก เพราะว่าเป็นงานที่ค่อนข้างรีบ โดยปั้นให้เหตุผลว่าเดี๋ยวค่อยจัดงานฉลองอีกที ซึ่งพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็เห็นด้วย เพราะพ่อกับแม่ฉันก็รู้เรื่องดวงของฉันเป็นอย่างดี ท่านทั้งสองอยากให้ฉันไปอยู่กับหมอปั้นเสียวันนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก

สามวันต่อมา เราจัดงานหมั้นตอนเช้า บ่ายแต่ง มีแขกมาร่วมงานไม่ถึงสามสิบคน ส่วนมากก็เป็นญาติสนิททั้งสองฝ่าย งานดำเนินไปอย่างเรียบร้อย ฉันกับหมอปั้นแทบจะไม่ได้คุยกันสักเท่าไหร่ เพราะเราต่างก็เกร็ง ๆ และยังตื่นเต้น

“แม่กับพ่อ ขอให้ปั้นและเมญ่ารักกันไปนาน ๆ นะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะ”

“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ” ฉันกับปั้นกล่าวขอบคุณพ่อแม่เรา ในพิธีส่งตัวเข้าหอ เข้าหอใช่ค่ะ ฟังไม่ผิดค่ะเข้าหอจริง ๆ

ตอนนี้เราสองคนอยู่กันสองต่อสอง ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

“ถอดชุดได้ไหม หรือจะให้ช่วยถอด” เป็นคำถามแรกจากสามีฉัน หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างเงียบกันอยู่นาน

“ญ่าถอดได้ค่ะ”

ฉันไม่คิดว่าอาการแบบนี้จะเกิดขึ้นอีก ถึงเราจะสนิทกันตั้งแต่มัธยม แต่ทุกครั้งที่ใกล้กัน ฉันก็อดเขินปั้นไม่ได้สักที ยิ่งตอนนี้ยิ่งเขิน ยิ่งรู้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะเป็นผัวฉัน โอ๊ย...ทำยังไงดี

“งั้น ปั้นไปอาบน้ำก่อนนะ”