บทที่ 10

หวังหยวนมาที่ร้านช่างตีเหล็กของตระกูลจ้าวในเป่ยซื่อ ซึ่งเป็นบ้านของจ้าวต้าซุย ลุงของเจ้าของร่างเดิม

เจ้าของร่างเดิมตอนอายุสิบขวบมาเรียนหนังสือในเมือง และอาศัยอยู่ที่บ้านของลุงของเขา

ป้าสะใภ้คลอดน้องสาวออกมาได้ยากมาก ทั้งลุงและน้องจึงพึ่งพากัน และดีต่อเจ้าของร่างเดิมมาก

แต่เมื่อสามปีก่อน เจ้าของร่างเดิมอยากจะแต่งงานกับหลี่ซื่อหาน และลุงได้คัดค้านในฐานะผู้อาวุโส

มีข่าวลือว่าตระกูลหลี่กำลังจะถูกกำจัด และลุงก็กลัวว่าจะโดนร่างแหไปด้วย

เจ้าของร่างเดิมไม่ฟังคำห้ามปราม ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างลุงกับหลานชายจึงเย็นชาขึ้น

เจ้าของร่างเดิมไม่ได้เชิญลุงมางานแต่งงาน และไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านลุงมาสามปีแล้ว

เห็นร้านช่างตีเหล็กที่คุ้นเคย หวังหยวนจึงเดินเข้าไป

"ใครน่ะ!"

มีเสียงมาจากสวนหลังบ้าน และหญิงสาวคนหนึ่งก็ออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นหวังหยวนก็ตกใจ นางเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง “หลังแต่งงานก็ลืมลุงของเจ้าไปแล้ว คนใจร้ายอย่างเจ้ามาที่ทำไมอีก!"

เด็กสาวอายุสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี ใบหน้ารูปไข่มัดผมหางม้า ตัวไม่สูงนัก มีกระบนใบหน้า ตาโต มีฟันเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ นางดูสวยและดูโดดเด่น

หวังหยวนไม่โกรธเช่นกัน เขาหัวเราะ "ชิงเหอ ท่านลุงอยู่ไหน!"

นี่คือลูกพี่ลูกน้อง จ้าวชิงเหอเป็นผู้ช่วยลุงจัดการบัญชีตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงดีดลูกคิดได้อย่างแตกฉาน แต่ยังปากไวเหมือนปืนกลอีกด้วย

เจ้าของร่างเดิมทะเลาะกับนางมาตั้งแต่เด็ก！

“เพิ่งไปเก็บถ่านหินมา เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว!”

เมื่อมองหวังหยวนขึ้น ๆ ลง ๆ ใบหน้าทะเล้นของจ้าวชิงเหอก็จริงจัง "ข้าได้ยินมาว่าเจ้าแต่งงานมาสามปีแล้ว ใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนสำมะเลเทเมาทำลายธุรกิจของครอบครัวที่ท่านลุงทิ้งไว้ และกลายเป็นคนเสเพลโด่งดังไปทั่ว นี่เรื่องจริงใช่ไหม อย่าโกหกข้านะ!”

หวังหยวนยิ้มและพยักหน้า

"เจ้า เจ้าบอกว่าพี่สะใภ้ของข้าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองฝู เจ้ายังออกไปสำมะเลเทเมาข้างนอก เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวของเจ้ากันแน่ ผีเข้าสิงรึไง?

หลังจากดุหวังหยวนด้วยความโกรธแล้ว จ้าวชิงเหอก็เปลี่ยนเรื่อง "ข้าขี้เกียจพูดว่าเจ้าใจร้ายแล้ว กินข้าวหรือยัง ครั้งหน้าข้าจะเลี้ยงนะ?"

"...รอสักครู่!"

หวังหยวนตกใจที่ได้ยินเช่นนี้ และส่ายหน้าด้วยความอับอาย

ทันใดนั้น มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งถือตะกร้าถ่านหินสองใบเข้ามา เมื่อเห็นดวงตาของหวังหยวนเป็นประกาย เขาก็ทิ้งตะกร้าถ่านหิน เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และยิ้มกว้างให้ "หยวนเอ๋อร์ มาแล้วรึ!"

ลุงไม่มีลูกชาย ดังนั้นเขาจึงปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมเหมือนลูกชาย และรักเขามาก แต่เจ้าของร่างเดิมเพิกเฉย หวังหยวนประสานมือและโค้งคำนับ "ท่านลุง ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้และไม่เข้าใจความกังวลและเป็นห่วงของท่าน ข้าสำนึกผิดแล้ว!"

"เร็วเข้า ลุกขึ้น!"

เขารีบช่วยประคองหวังหยวนขึ้น จ้าวต้าชุยน้ำตาคลอ "ลุงผิดเอง ลุงเองก็เป็นผู้ใหญ่ ถ้าเจ้าไม่มาหาข้า ข้าก็ควรไปเยี่ยมเจ้าด้วย ลุงแค่วางศักดิ์ศรีไม่ลง ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ชิงเหอ เร็วเข้า หั่นเนื้อสักครึ่ง ข้าได้ยินมาว่ามีปลาเป็น ๆ ในตงซื่อ ไปซื้ออีกตัวแล้วทำอาหารอร่อย ๆ ให้ลูกพี่ลูกน้องเจ้ากิน!"

"เนื้อหมูราคาร้อยอีแปะ ครึ่งกิโลราคาห้าสิบอีแปะ ปลาสด ๆ ราคาสิบแปดอีแปะ หนึ่งตัวหนักหนึ่งกิโลราคาหนึ่งร้อยหกสิบอีแปะ หากเพิ่มอย่างอื่นอีก มื้อนี้ราคาสามร้อยอีแปะ! พ่อ คนใจร้ายไม่มาหาท่านเป็นเวลาสามปี มาหาแล้วสำนักผิดแค่นี้ ทำให้ท่านมีความสุขงั้นรึ!"

ปากเล็ก ๆ ของจ้าวชิงเหอทำการคำนวณอย่างรวดเร็วและลุกขึ้นพร้อมตะกร้าผักบนไหล่ของเธอ

หวังหยวนโบกมือ "ชิงเหอ อย่าเพิ่งไปซื้อผัก ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย!"

จ้าวชิงเหอทำหน้าบึ้ง "เจ้าอยากให้ช่วยอะไร? ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามักจะยืมเงินจากข้างนอก ที่มาหาเรา เพราะเจ้าเป็นหนี้เงินคนอื่น และจ่ายคืนไหวใช่ไหม!"

“ชิงเหอ!”

ลุงมองไปที่ลูกสาวของเขา ดึงหวังหยวนและพูดว่า "หยวนเอ๋อร์ ทั้งหมดเป็นความผิดของลุง หลายปีที่ผ่านมาไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดี และมีคนนำเจ้าไปสู่ด้านเลวร้าย ไม่ต้องกลัว เป็นหนี้ก็จ่ายคืนเถอะ วันหลังก็ทำตัวดี ๆ หนี้มีเท่าไหร่ ลุงยังพอมีอยู่บ้าง จะให้ชิงเหอมอบให้เจ้า”

"ท่านพ่อ ข้าเก็บเงินนี้ไว้เพื่อแต่งงาน และสืบทอดตระกูลจ้าวนะ!"

จ้าวชิงเหอคัดค้านอย่างไม่พอใจ และถูกพ่อจ้องเขม็งอีกครั้ง นางทำหน้ามุ่ยและพูดว่า "ท่านแค่รักเขาน่ะสิ!"

"หนี้เล็กน้อยเท่านั้น แต่ข้าใช้คืนเองได้ ท่านลุง ชิงเหอ ช่วยข้าเตรียมของสักอย่าง ยิ่งเร็วยิ่งดี!"

หวังหยวนบอกสิ่งที่เขาต้องการ

"หม้อเหล็ก กรวย ดินเหลือง หม้อต้ม... เจ้าเอาของพวกนี้ไปทำอะไร?"

ได้ยินของที่สั่งมาส่ง ๆ แบบนี้ ชิงเหอก็อดสงสัยไม่ได้

แต่ในไม่ช้าทั้งสองก็เตรียมให้เรียบร้อย