บทที่ 100

ม้ามีราคาไม่แพง ตัวละสิบตำลึงเท่านั้น แต่ไม่มีในค่ายซานหู่!

ม้าเลวเหล่านี้อยู่ในค่ายซานหู่มาหลายปีแล้ว มาจากการแย่งชิงตอนไปปล้นทรัพย์นานหลายปี

แม้ว่าม้าจะตัวเล็กและเชื่องช้า แต่ทุกคนก็ใช้ในการลากเกวียนได้

ในความเป็นจริง ม้าสามารถวิ่งได้หนึ่งหรือสองร้อยลี้ต่อวัน ซึ่งเร็วกว่าการเดินของมนุษย์มาก!

อาศัยม้ายี่สิบตัวนี้ โจรในค่ายซานหู่จึงไปมาได้ราวกับสายลม และยังอยู่ยงคงกระพันทั่วเมืองฝู

ชายหนึ่งคน ม้าหนึ่งตัว และดาบหนึ่งเล่ม เทียบเท่ากับทหารม้าธรรมดา ๆ แม้แต่พลลาดตระเวนประจำเมืองและทหารยังต้องวิ่งหนีเมื่อเห็นพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงคนชนบทเลย

ออกเดินทางตอนเที่ยง เมื่อมาถึงตีนเขาในช่วงบ่าย หวงปิ้งหู่ก็ออกคำสั่ง คนยี่สิบเอ็ดคนปรบมือม้าแล้วควบม้าไปทางหมู่บ้านต้าหวัง แต่ละคนเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เวลาออกเดินทางก็มีความเฉพาะเจาะจงเช่นกัน

ออกเดินทางตอนบ่าย ถึงแม้จะมีคนเห็น แต่ก็ไม่มีเวลาไปรายงานต่อที่ว่าการอำเภอ

ขุนเขาพยัคฆ์ดำอยู่ห่างจากเมืองฝูแปดสิบลี้ ต้องใช้เวลาหนึ่งวันในการขี่ม้า

ประตูเมืองปิดหลังมืด รู้สึกเหมือนเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว!

“ไอ้สารเลวสกุลหวังรู้แค่วิธีการสมรู้ร่วมคิดเท่านั้น ในเวลาเพียงแค่สามวัน ค่ายซานหู่ของเราได้สูญเสียพี่น้องไปสี่สิบคน เขาสมควรถูกฆ่า!”

หวงปิ้งหู่โกรธมากจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เดิมทีเขาต้องการรออีกสองวันก่อนออกเดินทาง แต่ผลที่ตามมาคือพี่น้องของเขา ที่อยู่บนภูเขามาหลายปีถูกล่อลวงไปเกือบหมดแล้ว

พวกเขาแอบติดต่อกันเป็นการส่วนตัว โดยหวังว่าจะลงจากภูเขาไปหาเฮยลวี๋และโซ่วโหว และเรียนรู้วิธีทำธุรกิจหาเงินด้วยสูตรลับ

เป็นความผิดของพี่ใหญ่ด้วยที่ปกติจะตระหนี่เกินไป จ่ายเงินให้ลูกสมุนน้อยเกินไป!

พวกเขาดำรงชีวิตอยู่ด้วยเงินเพียงสิบกว่าตำลึงต่อเดือน!

…