บทที่ 1020

ทั้งสองต่างชมเชยกัน แต่แล้วจู่ ๆ อ๋องหมานอี๋ก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ขณะจ้องมองอู๋หลิงด้วยดวงตาดั่งลุกเป็นไฟ แล้วพูดเสียงเบา “ขุนพลอู๋ โชคชะตานำพาให้พวกเรามาพบกันในวันนี้”

“ข้าไม่ได้อยากต่อสู้กับเจ้า คนมากมายกำลังตกที่นั่งลำบาก เจ้าควรถอยทัพออกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้”

“เอ๊ะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของอู๋หลิงก็กลายเป็นตกตะลึงทันที

เขามองอ๋องหมานอี๋ด้วยความสับสน ทันใดนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก แล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าอ๋องหมานอี๋หมายความว่าอย่างไร เจ้าคิดว่าข้า อู๋หลิงจะกลัวเจ้างั้นหรือ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

อ๋องหมานอี๋แสยะยิ้ม ความเย้ยหยันในสีหน้าของเขาปรากฏชัด

“ขุนพลอู๋พูดผิดแล้ว ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะเอาชนะพวกข้าไม่ได้ เพราะเจ้าทำศึกแต่ละครั้งย่อมประสบความสำเร็จ เก่งกาจทรงพลังไปทั่วทุกสารทิศ ใครบ้างไม่ทราบเรื่องนี้?”

“ต้าเย่มีขุนพลผู้แข็งแกร่งเช่นเจ้า ดั่งเสาค้ำทะเลบูรพาอย่างแท้จริง!”

หลังจากถ้อยคำสรรเสริญนั้นออกมาจากปากอีกฝ่าย สีหน้าของอู๋หลิงก็จริงจังมากขึ้น เขาขมวดคิ้วถามอย่างเคร่งขรึม “เช่นนั้นเพราะเหตุใด?”

“มันง่ายมาก”

หมานต๋าถูยกยิ้มมุมปาก แล้วพูดด้วยสีหน้าผ่อนคลาย “ความจริงแล้ว พวกเราชาวหมานอี๋ไม่มีความตั้งใจจะทำศึกกับเจ้าในครั้งนี้” ใบหน้าของอู๋หลิงมืดมน เขาไม่เข้าใจว่าหมานต๋าถูหมายความว่าอย่างไร

หมานต๋าถูหัวเราะเบา ๆ ก่อนเลิกคิ้วพูดอย่างภาคภูมิใจ “พวกข้าแค่ถ่วงเวลาเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการถ่วงเวลานั้นค่อนข้างได้ผลมาก”

อู๋หลิงได้ยินเช่นนี้ สติสัมปชัญญะก็หายไปทันใด!

เขาตกตะลึงทันที ตั้งสติไม่ได้อยู่นาน รู้สึกเพียงว่ามีเสียงอื้ออึงดังอยู่ในหัว

ดูเหมือนว่าจะติดกับดักเข้าแล้ว!