บทที่ 1057

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลไป๋นี้ยังคงเป็นตระกูลที่ไป๋เหยียนเฟยเติบโตขึ้นมา นางจะสามารถทำลงคอได้จริงหรือ?

ไป๋เหยียนเฟยหัวเราะ ขณะน้ำตาไหลอาบแก้ม

“ข้าไม่ได้อยากตัดสินใจทำเช่นนี้เลย แต่เจ้าต้องการให้ข้าละทิ้งต้าเย่ไปหรือ? ความจริงข้าสามารถทำได้”

“มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการแบกคนไร้ความสามารถไว้บนหลัง มันไม่สำคัญสำหรับข้า อย่างน้อยถ้าปล่อยให้แผ่นดินเป็นหน้าที่ของตระกูลไป๋ ทั้งข้าและชางเอ๋อร์ก็ยังสามารถมีชีวิตที่ปลอดภัยได้”

“แต่ข้าสัญญากับฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้วว่าจะปกป้องต้าเย่ของตระกูลจี ข้าไม่อาจผิดสัญญาได้!”

“ถ้าเจ้าเต็มใจจะช่วยข้า ข้าก็ขอขอบคุณจากใจจริง”

“แต่ถ้าเจ้าไม่เต็มใจจะช่วยข้า ข้าก็จะไม่เสียใจ”

ไป๋เหยียนเฟยมองอู๋หลิงแล้วพูดตามตรง หลังจากพูดเช่นนี้ อู๋หลิงก็ถอนหายใจ ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะพยักหน้า

“เรื่องนี้… กระหม่อมจะจัดการเอง”

อู๋หลิงตอบ เขาไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ

ไม่เพียงแต่เพื่อความมั่นคงของแผ่นดินเท่านั้น แต่ยังเพื่อความไว้วางใจของบิดาของเขาด้วย

อู๋หลิงจึงเห็นด้วย แม้ว่าจะมีความละอายใจมากก็ตาม

ในขณะนี้ เมื่อไป๋เจิ้นถังออกจากวังหลวง และกลับมายังจวนตระกูลไป๋ เขาก็กำลังนึกถึงเรื่องนี้อยู่

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าน้องสาวยอมตอบตกลง แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

“เฟยเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าอาของเจ้าเห็นด้วยกับเรื่องนี้จริงหรือไม่?”

“หลังจากจัดการเรื่องนี้สำเร็จ นางจะสละราชบัลลังก์ แล้วให้ตระกูลไป๋เข้าควบคุมต้าเย่ และสร้างราชวงศ์ใหม่หรือไม่?”

หลังจากที่ไป๋เจิ้นถังพูดจบ ไป๋เฟยเฟยก็หรี่ตาพูด

“ในเมื่อท่านอาตกลงแล้ว นางคงไม่กลับคำใช่หรือไม่?”

ไป๋เจิ้นถังส่ายหน้า “พ่อเกรงว่านางจะตอบตกลง แต่สุดท้ายก็กลับคำภายหลัง แต่... เนื่องจากตระกูลไป๋สามารถแทรกซึมเข้าไปในราชสำนักได้ ถึงตอนนั้น แม้ว่าอาของเจ้าจะกลับคำ แต่นางก็ทำไม่ได้หรอก!”