บทที่ 1065

ก่อนที่เขาจะมองเห็นได้ชัดเจนว่าสิ่งที่ลอยมาตกเหล่านี้คืออะไร เขาก็ได้ยินเสียง 'ตูม ตูม ตูม!’

มีเสียงระเบิดดังขึ้นติดกันหลายครั้ง มันระเบิดทันทีที่ตกลงสู่พื้น!

ขณะนี้เซิ่งตงฉยงเบิกตากว้าง ร้องตะโกนด้วยความไม่เชื่อ “อะไรระเบิด ไอ้พวกสารเลวนี่กล้าใช้อาวุธที่ซ่อนไว้จริง ๆ...”

“ใต้เท้าเซิ่ง หลบเร็วขอรับ!”

ทันใดนั้นทหารหนุ่มก็กระโจนเข้าใส่เซิ่งตงฉยงจนลงไปนอนบนพื้นด้วยกัน ความตื่นตระหนกฉายแววไปทั่วใบหน้า ขณะที่เขาพูดอย่างหวาดกลัว “มีอาวุธซ่อนเร้นมา!”

ทั้งสองรีบหมอบลงกับพื้นทันที!

ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดังกึกก้อง ตามมาด้วยคลื่นลมร้อนจำนวนนับไม่ถ้วนที่แหวกอากาศทันที!

เซิ่งตงฉยงรู้สึกเพียงว่าหลังของตนเหมือนจะถูกไฟเผา มันแผดเผาร้อนแรงมาก!

ดวงตาเขาฉายแววหวาดกลัว ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก

การไม่มองยังจะดีเสียกว่า แต่เมื่อมองก็เห็นว่ามีซากศพกระจัดกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่ง ซึ่งน่าสังเวชมาก!

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขารู้สึกว่าเขาพ่ายแพ้การศึกครั้งนี้แล้วอย่างสิ้นเชิง!

ในระยะไกล เอ้อร์ฮาที่เพิ่งหลบหนีไปได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากค่ายของเซิ่งตงฉยง จึงรู้ทันทีว่าหวังหยวนลงมือแล้ว!

เขายกยิ้มทันใด มือกระชับบังเหียนม้าเพื่อหยุดม้าทันที

จากนั้นเขาก็โบกมือให้ทหารที่อยู่ข้างหลังเขา แล้วตะโกนอย่างกระตือรือร้น “เหล่าทหารทั้งหลาย ตามข้าไปสังหารข้าศึกให้สิ้น!”

ประโยคเดียวนี้ ทำให้ทหารทุกคนตื่นเต้นมากจนเลือดในกายแทบเดือด!

สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโหดร้าย ด้วยการนำของเอ้อร์ฮา ขวัญกำลังใจของพวกเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก!