บทที่ 1067

“เพราะเหตุใดหรือขอรับ?”

หวังหยวนมองต้าหู่แล้วพูดว่า “แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าฮองเฮาชักชวนตระกูลไป๋ ให้เข้าร่วมกับพวกนางในการจัดการกับตระกูลเซิ่งได้อย่างไร แต่ข้ารู้ว่าตระกูลไป๋มีความทะเยอทะยานมาก ย่อมไม่ยอมปล่อยตำแหน่งสูงสุดไปอย่างง่ายดายแน่นอน!”

“ดังนั้น...เพลิงสงครามครั้งนี้จะยังไม่หยุดยั้ง”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็เดินลงจากกำแพงเมืองโดยไม่รีรอ แล้วมองไปยังกองทัพหมานอี๋ในระยะไกล!

พวกเขาคงถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว!

กองทัพกว่าสามหมื่นคน!

เซิ่งตงฉยงมีทหารทั้งหมดสามหมื่นนาย!

ปัจจุบันมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และมีคนหลบหนีไปได้นับพันคน ซึ่งก็ถือว่าไม่เลวเลย!

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ข้าขอทราบชื่อของเจ้าได้หรือไม่?”

หวังหยวนนั่งบนหลังม้า เมื่ออยู่ไม่ไกลจากกองทัพของเอ้อร์ฮา เขาก็ตะโกนถาม

เอ้อร์ฮารีบตอบ “ท่านหวังหยว นข้าเป็นขุนพลหมานอี๋ นามว่าเอ้อร์ฮา”

“ขุนพลเอ้อร์ฮา โปรดอย่ายึดเมืองสู่ ตราบใดที่มีข้ายังอยู่ที่นี่ เจ้าไม่อาจยึดมันไปได้ แน่นอนเจ้ามีกองกำลังห้าหมื่นนาย หากเจ้าต้องการยึด ก็มาโจมตีได้เลย”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่เขาพูดจบ เอ้อร์ฮาก็ส่ายหน้า

“ไม่หรอกขอรับ... คุณชายหวังหยวน แม้หมานอี๋จะมีทหารม้ามากมาย แต่มันไม่ง่ายเลย ดังนั้นข้าจะไม่ต่อสู้กับท่าน!”

เอ้อร์ฮาไม่ได้โง่เขลา จะต่อสู้ได้อย่างไร?

ผู้คนของอีกฝ่ายโยนบางอย่างที่ไม่รู้จักออกไป ซึ่งแรงระเบิดนั้นคร่าชีวิตทหารฝ่ายเซิ่งตงฉยงไปเกือบหมด พวกเขาจะกล้าดีอย่างไรไปสู้กับหวังหยวน!

ไม่ถือว่าเป็นการรนหาที่ตายเองหรอกหรือ?

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนี้ก็ยกยิ้ม

“เช่นนั้นโปรดไปบอกหมานต๋าถู หรืออ๋องหมานอี๋ของเจ้าว่า... ถ้าเขามีอะไรจะเจรจา เขาสามารถมาคุยกับข้าได้ตลอดเวลา”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็เดินทางกลับเมืองสู่ทันที

เอ้อร์ฮาได้ยินเช่นนี้ จึงพูดอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลเลย

“ได้ขอรับ ท่านหวังหยวน ข้าจะบอกท่านอ๋องของพวกข้าเรื่องนี้อย่างแน่นอน!”

ในสายตาของเขา เรื่องนี้เขาไม่อาจขัดขืนได้เลย!

แม้ว่าตอนนั้นอ๋องหมานอี๋จะสั่งให้เขายึดเมืองสู่ เขากังวลมาก แต่แล้วกองทหารห้าหมื่นนายของเขาและฝ่ายหวังหยวนก็ยังชนะได้!