บทที่ 1088

เมื่อไป๋เจิ้นถังและไป๋เฟยเฟยเห็นแท่งไม้ไผ่ดังกล่าวก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

แต่ว่า...

นี่คือทางเลือกของบรรพบุรุษ!

“เฟยเอ๋อร์ ถึงอย่างนั้น... เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

ไป๋เจิ้นถังพูดจบแล้วหันหลังเดินจากไป

...

ในขณะนี้เซิ่งฟางสี่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงตอนบนพร้อมด้วยกองกำลังทั้งหมดหกหมื่นนาย!

ครั้งนี้เขาจะต้องยึดต้าเย่ให้ได้แน่นอน!

เซิ่งฟางสี่และเซิ่งตงฉยงที่อยู่ด้านขบวนมีสายตาแน่วแน่

แต่เซิ่งตงฉยงยังคงพูดว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้กองทหารของเรากำลังจะจัดการกับต้าเย่แล้ว ตระกูลไป๋... จะคิดว่านี่เป็นโอกาสหรือไม่ขอรับ?”

หลังจากได้ฟังเช่นนั้นเซิ่งฟางสี่ก็ยกยิ้ม

ตระกูลไป๋ย่อมคิดเช่นนั้น ต่อให้เป็นคนอื่นก็คงฉวยโอกาสนี้คิดลงมือเช่นกัน!

“แน่นอนว่าต้องคิด ไม่ว่าใครก็คงคิดว่านี่เป็นโอกาสดีทั้งนั้น!”

“แต่ว่า... เราแค่ต้องปราบปรามพวกเขาเพียงไม่กี่วันเท่านั้นก็พอแล้ว!”

เซิ่งฟางสี่แสยะยิ้มก่อนกล่าวเช่นนั้น เซิ่งตงฉยงก็พยักหน้า ทั้งสองนำกองกำลังหกหมื่นนายตรงไปยังบริเวณชายแดนเมืองหลวงแล้วตั้งค่าย!

“ไม่มีทหารในเมืองรอบเมืองหลวงเลย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว จึงรีบถอยกลับไปเฝ้าเมืองหลวง!”

เมื่อเซิ่งตงฉยงได้ฟังแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะพูด

เซิ่งฟางสี่ได้ยินก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “อู๋หลิงมีประสบการณ์ทำศึกมาหลายปีแล้ว เขาย่อมสัมผัสได้ถึงกลิ่นสงคราม”

เซิ่งฟางสี่ไม่รู้สึกประหลาดใจ

“ท่านพ่อ ถ้าเราโจมตีอย่างแข็งขันด้วยกำลังหกหมื่นนาย ข้าเกรงว่ามันจะยาก เราต้องให้กองกำลังในเมืองหลวงมาสมทบ...”

เซิ่งตงฉยงพูดยังไม่จบเซิ่งฟางสี่ก็พยักหน้าแล้ว

“เราจำเป็นต้องลงมือแล้ว คราวนี้เราจะยึดเมืองหลวงได้แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่อาจรอดพ้นจากความตายไปได้!”

เซิ่งฟางสี่พูดแล้วจึงส่งนกพิราบสื่อสารที่เตรียมไว้นานแล้วไปยังเมืองหลวง

กระแสคลื่นโหมซัดสาดเมืองหลวงทันใด!