บทที่ 1091

แม้ว่าในต้าเย่จะมีทหารม้าไม่น้อย แต่พวกเขากำลังใช้ต่อสู้กันเอง และไม่ได้สนใจคนนอกเลย!

มีเพียงหวังหยวนคนเดียวเท่านั้นที่คิดเรื่องนี้!

ขณะนี้มีจดหมายมากมายส่งมาถึงหวังหยวน!

“ตระกูลเซิ่งได้เริ่มโจมตีเมืองหลวงแล้ว กองทหารสามหมื่นนายของอู๋หลิงพยายามยามต้านทานอย่างเต็มที่ การเคลื่อนไหวของตระกูลเซิ่งในเมืองหลวงถูกพวกเราสกัดกั้นไว้ แต่ก็ยังมีอีกมากที่ยังคงก่อปัญหา”

“แต่... ยังไม่อาจบุกเข้าไปได้หรอกเพราะเมืองหลวงยังเข้มแข็ง!”

เขาอ่านรายงานอย่างสบายอารมณ์แล้วกล่าวตามตรง

ในสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าองค์กรเครือข่ายผีเสื้อของเกาเล่อมีความสำคัญมาก!

“พี่หยวน ถังหม่างนำกองกำลังของเขาไปหาหมานอี๋ มีคนเพียงหนึ่งหมื่นคนแต่มีอาวุธซับซ้อน ซึ่งน่าจะเพียงพอที่จะทำให้ฝ่ายนั้นล่าช้าไปได้สักพัก!”

“สำหรับเมืองหวง ลุงหานซานกับเอ้อหู่นำกองกำลังหนึ่งหมื่นห้าพันคนไปที่นั่น ทั้งยังนำอาวุธที่ซับซ้อนไปด้วย ดังนั้นพวกเขาน่าจะขัดขวางฝ่ายนั้นได้อีกสักพัก!”

หลังจากที่เกาเล่อรายงานแล้วหวังหยวนก็พยักหน้า

“อืม... ถึงแม้จะมีทหารม้าไม่เยอะนัก แต่ก็น่าจะเพียงพอ”

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความสามารถของพวกเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับทหารม้า!

แต่ขึ้นอยู่กับอาวุธ!

ไม่ว่าจะเป็นระเบิดมือ ปืน หรือหน้าไม้ ทุกอย่างล้วนมีอานุภาพทำลายล้างมากกว่าอาวุธของอีกฝ่ายมาก

ดังนั้น... จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่อีกฝ่ายจะเอาชนะได้ ต่อให้จะล่าช้ากว่านี้ก็คงยังเอาชนะได้อยู่ดี!

หวังหยวนนั่งอยู่ที่เดิมด้วยความกังวล

ไม่นานก็มีข่าวมาถึงเรื่อย ๆ!

“พี่หยวน ทราบตำแหน่งของตระกูลไป๋แล้ว พวกเขาถูกส่งไปประจำการห่างจากเมืองหลวงหนึ่งร้อยลี้ เพื่อรอดูผลการต่อสู้ในเมืองหลวง”

เกาเล่อยังคงรายงานต่อ

หวังหยวนพยักหน้าโดยไม่เอ่ยคำใด

ขณะนี้การปิดล้อมเมืองหลวงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เสียงเข่นฆ่าดังขึ้นก้องฟ้า!

เซิ่งตงฉยงและเซิ่งฟางสี่มองภาพนี้ด้วยสีหน้าไม่แยแส