บทที่ 1094

ส่วนทางด้านหมานอี๋ เอ้อร์ฮาเดินทัพไปพร้อมกับทหารแปดหมื่นนาย

ก่อนที่จะไปถึงเมืองสู่ พวกเขาเห็นถังหม่างกำลังรออยู่ที่นี่พร้อมกับทหารม้าหนึ่งหมื่นนาย

ใบหน้าของเอ้อร์ฮามืดมนเมื่อเห็นถังหม่าง

เขามองถังหม่างด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดอย่างดุดัน “ถังหม่างเจ้าบังอาจเพียงใดจึงมาขวางทางพวกข้า?”

เอ้อร์ฮาหรี่ตามองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังถังหม่างอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นความเย้ยหยันก็พลันปรากฏขึ้นใบหน้าของเขา

“ถังหม่าง เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามหรือเปล่า เจ้านำกองทหารแค่หนึ่งหมื่นนายมา แต่ยังกล้ายั่วยุข้าหรือ?”

ด้านหลังเอ้อร์ฮามีกองกำลังแปดหมื่นนาย!

หากให้ทหารของเขาแต่ละคนถุยน้ำลายออกมา มันก็เพียงพอที่จะทำให้กลุ่มคนที่ถังหม่างพามาจมน้ำลายตายได้แล้ว

ถ้าถังหม่างนั้นรนหาที่ตายจริง ๆ สิ่งเดียวที่รอเขาอยู่มีเพียงความตายเท่านั้น

เมื่อเห็นท่าทางเย่อหยิ่งและเย้ยหยันของเอ้อร์ฮา ถังหม่างก็ยกยิ้มเย็นชาแล้วถามประชด “เอ้อร์ฮา เจ้าคิดว่าข้ากล้ามาขวางเจ้าที่นี่โดยไม่เตรียมการใด ๆ เลยหรือ?”

“เตรียมการอะไรล่ะ?”

ใบหน้าของเอ้อร์ฮาเต็มไปด้วยความดูถูก เขามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “เจ้าเตรียมจะคุกเข่าร้องขอความเมตตาจากข้าทุกที่ทุกเวลาแล้วหรือเปล่า?”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อได้ฟังเช่นนี้ ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนก็แสดงสีหน้าเย้ยหยันทันที!

พวกเขาหัวเราะกันอย่างหนัก เพราะคิดว่าถังหม่างช่างโง่เขลาเสียเหลือเกิน

มีเพียงหนึ่งหมื่นคนเท่านั้น แต่กลับกล้าท้าทายอำนาจของฝ่ายพวกเขาที่มีถึงแปดหมื่นคนหรือ?

นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรือ

ขณะนี้ถังหม่างกลับยิ้มกว้างแทนที่จะโกรธ

เขามองเอ้อร์ฮาด้วยใบหน้าเย่อหยิ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องมาพูดจายั่วยุพวกข้าที่นี่ ตอนนี้ข้ายังอารมณ์ดีอยู่ พวกเจ้าควรรีบหันหลังกลับไปที่เดิมโดยเร็วที่สุด”

“ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”