บทที่ 1096

“พ่ะย่ะค่ะ!”

รองขุนพลรีบวิ่งไล่ตามหมานต๋าถูไปทันที สีหน้าของเขาจริงจังระคนเศร้าหมองอย่างยิ่ง เขาต้องเตรียมติดตามหมานต๋าถูไปสังหารกลุ่มคนของถังหม่างทันที!

เมื่อหมานต๋าถูขี่ม้ามาถึงสนามรบ

เอ้อร์ฮาเห็นหมานต๋าถูกำลังขี่ม้ามุ่งตรงมา เขาพลันตกตะลึงแล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ท่านอ๋องมาแล้ว ท่านอ๋องเสด็จมาปราบศัตรูด้วยพระองค์เอง!”

ทหารที่อยู่รอบ ๆ ทุกคนต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นเมื่อได้ฟังเช่นนี้!

พวกเขาชูแขนตะโกนด้วยสีหน้ากระตือรือร้น ราวกับว่าหากหมานต๋าถูมาที่นี่ สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวของพวกเขาได้!

หมานต๋าถูค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าฝูงชน เอ้อร์ฮาที่อยู่ข้างเขารู้สึกดีใจมาก เขาโค้งคำนับให้หมานต๋าถูทันทีแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!”

ความฮึกเหิมของทุกคนเพิ่มขึ้นมากทันทีที่เห็นหมานต๋าถูมาปรากฏตัวที่นี่!

ใบหน้าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความดีใจ พวกเขาชูแขนขึ้นแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านอ๋องเป็นผู้นำทัพปราบข้าศึกเอง หมานอี๋ต้องชนะศึกครั้งนี้แน่นอน!”

“ท่านอ๋องเป็นผู้นำทัพปราบข้าศึกเอง หมานอี๋ต้องชนะศึกครั้งนี้แน่นอน!”

หมานต๋าถูยกยิ้มอ่อนแล้วโบกมือส่งสัญญาณให้ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาเงียบ

เขาเหลือบมองเอ้อร์ฮาด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา “ถังหม่าง ผู้ใดสั่งสอนให้เจ้าบังอาจถึงเพียงนี้ กล้านำไพร่พลหนึ่งหมื่นนายมาท้าทายความแข็งแกร่งของทหารแปดหมื่นนายของข้าหรือ?”

ดวงตาของหมานต๋าถูแทบจะลุกเป็นไฟ สีหน้าของเขาน่าสะพรึงกลัว เขากำหมัดแน่นขณะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เอ๊ะ?”