บทที่ 113

หวังหยวนพูดอย่างจริงจัง

หลังจากเห็นผู้หญิงเหล่านั้น เขาก็โกรธมากและอยากจะสับพวกโจรเป็นชิ้น ๆ

แต่คนอย่างเซี่ยซานหู่ถ้าปล่อยตัวเขานั้นมีค่ามากกว่าถูกฆ่าอย่างเปล่าประโยชน์!

“นายท่านขอรับ ข้าไม่สนใจผู้หญิง พวกนั้นถูกพี่ใหญ่และพี่รองฉุดมาทั้งนั้น แต่อย่างที่ท่านว่า ข้าจะตั้งกฎเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นอีกในอนาคต!”

เซี่ยซานหู่คารวะเขาออกจากห้อง ถอยออกจากบ้านไป ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของเขาก็หยุดลง!

หวังหานซานเดินเข้าไปในค่ายซานหู่พร้อมเฮยซินหู่ที่ถูกมัดมือไว้!

“พี่ใหญ่ของข้าถูกจับมัดมือเช่นนี้ นายท่านมีลูกน้องที่มีความสามารถยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

เซี่ยซานหู่ออกไปเตร็ดเตร่นอกค่าย เจอเงินที่ฝังไว้จึงหยิบออกมาวิ่งลงจากเขา

“เจ้าคือหวังหยวนสินะ ข้าคิดว่าเจ้าจะเก่งกาจไร้เทียมทาน แต่เจ้ากลับเป็นแค่บัณทิตหน้าอ่อนเนี้ยนะ!”

เมื่อเขาได้เห็นหวังหยวน เซี่ยซานหู่มองเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าไปมาด้วยสีหน้าดูถูก!

นอกจากหน้าตาดีแล้ว เด็กคนนี้ไม่มีความน่าเกรงขามอะไรเลย จะไปเทียบกับแม่ทัพมู่ได้ยังไง!

นอกจากฉลาดเป็นกรดแล้ว เขาไม่รู้จริงๆว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงยอมติดตามเขา!

"หุบปาก!"

หวังหานซานดุและพูดกับหวังหยวน "ผู้บงการอยู่เบื้องหลังคือตระกูลหลิว เขายินดีที่จะช่วยเราเป็นพยาน เขาแค่มาที่นี่เพื่อมาดูว่าเขาแพ้ให้กับใคร!"

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ "ตอนนี้ได้เห็นแล้วสินะ!"

"ยังมีอีก!"

หวังหานซานกล่าวว่า "เขายินดีที่จะบริจาคเงินที่ได้มาอย่างชอบจากการปล้นมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยจัดการดูแลสิ่งต่าง ๆ ให้เขาที่สำนักผู้ตรวจการ ให้เขาจากไปได้อย่างสบายมากขึ้น!"

"ได้ พรุ่งนี้จะไปหาเจ้าหน้าที่ในนั้น แล้วเขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย!"

หวังหยวนพยักหน้า

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองพูดคุยตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาสวมชุดเกราะสีดำแบบเดียวกัน น่าจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่

แต่ทุกคนต่างก็มีความลับ ลุงหานซานก็ไม่บอกและเขาเองก็ไม่คิดจะถามด้วย!

...