บทที่ 115

น่าอายมากที่กอดสามี และทำตัวรุ่มรามต่อหน้าคนมากมาย!

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"

ชาวบ้านถึงกับหัวเราะ!

“เอาล่ะ เรามาเริ่มเรื่องกันดีกว่า!”

หวังหยวนโบกมือ ที่นี้ก็เงียบลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "ค่ายซานหู่พ่ายแพ้แล้ว นับจากนี้ไปเราจะปลอดภัยอย่างแน่นอน! ทางการได้มอบรางวัลค่าหัวของเฮยซินหู่ และหวงปิ้งหู่รวมเป็นหนึ่งพันแปดร้อยตำลึง ในการต่อสู้ครั้งนี้ลุงหานซานมีบทบาทมากที่สุด เขารับไปห้าร้อยตำลึง"

ชาวบ้านตกใจตัวเลขนี้!

หวังหยวนกล่าวต่อ "ต้าหู่, เอ้อหู่ กัวฉาง, กัวเหลียง, กัวเฉียง ไล่ล่ากลุ่มโจรลำพังเมื่อคืนนี้ เป็นงานที่อันตรายมาก แต่ละคนรับไปหนึ่งร้อยตำลึง!"

ต้าหู่และเอ้อหู่ดูตื่นเต้น แต่ก็ยังสามารถควบคุมตัวเองได้ เพราะพ่อของพวกเขาได้รับตั้งห้าร้อยตำลึงยืนอยู่ตรงหน้า

สามพี่น้อง กัวฉาง, กัวเหลียง, กัวเฉียง หายใจไม่ออก นี่เป็นเงินจำนวนมหาศาลที่พวกเขาไม่เคยจินตนาการมาก่อน

ชาวบ้านมองดูทั้งห้าคนด้วยความอิจฉา

หวังหยวน กล่าวเสริม "หวังซื่อไห่, หวังเอ้อโกว, หวังชิงซานและ หวังเสี่ยวซานต่างก็พยายามอย่างมาก พวกเขาเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรที่แข็งแกร่งของหวงปิ้งหู่ และฆ่าเซี่ยซานหู่ได้ต่อ แต่ละคนจะได้รับรางวัลห้าสิบตำลึง !"

ชาวบ้านมองดูคนทั้งสี่ด้วยความอิจฉาและยกนิ้วให้พวกเขา!

ทั้งสี่คนทั้งดีใจและละอายใจ

ที่จริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาไม่ได้ทำอะไรมากมายเลย พวกเขาแค่สนับสนุนให้เท่านั้น

หวังหยวนเปลี่ยนเรื่อง "ยังมีหานอู่หยาด้วย แม้ว่าเขาจะไม่ได้มาจากหมู่บ้านของเรา แต่เมื่อคืนเขาทำงานได้ดีมากและได้รับเงินรางวัลห้าสิบตำลึง!"

“ขอบคุณคุณชายหวัง!”

หานอู่หยารู้สึกจะเป็นลม

เมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรมาก แค่แทงโจรตาย

เดิมทีแค่อยากจะเอาข่าวมาบอก แต่กลับได้รับเงินตั้งหกสิบตำลึง!

เมื่อเขากลับไป เขาสามารถสร้างบ้านและแต่งภรรยาได้!

ชาวบ้านหลายคนมองไปที่หานอู่หยา โดยเฉพาะพวกที่มีลูกสาว พวกเขามองมาทางเข้าด้วยสายตาเป็นประกายเป็นพิเศษ!

หวังหยวนหันไปหากลุ่มตกปลา "ยังมีชายหนุ่มจากกลุ่มขายปลาด้วย เมื่อคืนมีคนไปที่นั่นทั้งหมดยี่สิบสามคน พวกเขามีส่วนร่วมด้วยมาก แต่ละคนจะได้รับเงินรางวัลสิบตำลึง!"