บทที่ 1150

หวังหยวนย่อมไม่รู้เรื่องนี้

ตระกูลไป๋เองก็ไม่รู้ว่าตระกูลเซิ่งกำลังเตรียมลงมือจัดการพวกเขาอยู่!

เมื่อเทียบกับต้าเย่แล้ว ตระกูลไป๋ถือเป็นกองกำลังที่ต่อกรด้วยยากลำบากที่สุด!

เพราะหากต้องการโจมตีตระกูลไป๋ คนแรกที่จะต้องโจมตีก็คือหวังหยวน!

ตระกูลเซิ่งไม่เคยลังเลเลยในประเด็นนี้!

แต่หวังหยวนนี้เปรียบเสมือนถังเหล็กที่ปิดสนิทจนเข็มยังไม่สามารถเข้าไปได้ และน้ำก็ไม่สามารถทะลุผ่านได้ จัดการได้ยากมาก!

แม้ว่าเซิ่งตงฉยงจะมีคนเก่งอย่างหงหยิ่ง แต่เขาก็รู้ดีว่าเพียงเท่านี้นั้นไม่เพียงพอ!

ดังนั้น...

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เขาก็รู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องใช้กลอุบายเพิ่มเติมกับหวังหยวน!

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถรับประกันได้ว่าไร้ข้อผิดผลาด!

แต่ยังไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในหมู่บ้านต้าหวังแห่งนี้ได้เลย!

แต่เซิ่งตงฉยงก็ไม่มีทางเลือกอื่น!

ตระกูลไป๋และหวังหยวนนั้นต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน และเชื่อใจซึ่งกันและกัน ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือการหว่านความขัดแย้ง!

ตราบใดที่มีความขัดแย้งระหว่างตระกูลไป๋และหวังหยวนก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น!

จะดีกว่านี้ถ้าทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้กันเอง!

เซิ่งตงฉยงมีสายตาเย็นชาขณะกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ

ในขณะนี้หวังหยวนกำลังนั่งอุ้มลูกน้อยแรกเกิดอยู่ที่ลานบ้านด้วยความเปี่ยมสุข!

สำหรับการตั้งชื่อลูกชายนั้น หวังหยวนไม่ได้คิดมากเลย เขาตั้งชื่อลูกชายว่าหวังผิง!

ซึ่งมีความหมายว่าสงบสุขปลอดภัย!

และเขายังคิดถึงชื่อลูกคนต่อไปของเขาแล้วด้วยซ้ำ!

ต้องแปลว่าสันติสุข!

หวังหยวนไม่ได้ต้องการอะไรมากนัก เขาแค่อยากให้ครอบครัวของตนมีความสุข

หากมีลูกสักสองคนก็จะดีที่สุด!

“ดูสิว่าท่านมีความสุขเพียงใด”