บทที่ 1152

บนถนนสายหลักของเมืองหยางมีกองคาราวานกลุ่มหนึ่งขับเกวียนบรรทุกผ้าไปข้างหน้าช้า ๆ

สีหน้าของคนที่เดินนำเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะพูดกับผู้คนรอบกายอย่างร่าเริง “ฮ่าฮ่า ถนนสายหลักในเมืองหยางสายนี้เรียบร้อยดีจริง ๆ!”

“ใช่ ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนถนนสายนี้วุ่นวายมาก มีโจรอยู่ทุกหนทุกแห่งที่อยากจะกระโดดออกมาขโมยของและปล้นทรัพย์ ตอนนี้เราทุกคนมาถึงจุดที่ทุกอย่างราบรื่นได้แล้ว!”

“ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกโจรจะกลับใจแล้ว ไม่เพียงแต่พวกเขาจะหยุดปล้นเท่านั้น แต่ยังช่วยพาเราไปส่งถึงที่หมายด้วย!”

แต่ชายที่สวมผ้าไหมแพรมีสีหน้าไม่พอใจขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ข้าไม่คิดว่ามันจะดีตรงไหนเลย แม้ว่าพวกเขาจะพาเราไปส่งก็จริง แต่เรายังต้องจ่ายเงินจำนวนหนึ่งให้พวกเขา!”

ชายที่สวมจี้หยกหัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือแล้วพูดว่า “ฮ่าฮ่า เป็นเช่นนี้ก็ดีมากแล้ว เงินที่พวกเขาต้องการก็ไม่ได้มากมายนัก เราสูญเสียเงินเพียงเล็กน้อย แต่หลีกเลี่ยงหายนะได้ก็ถือเป็นบุญของเราแล้ว!”

“หากเราไม่ให้เงินจำนวนนี้แก่พวกเขา แล้วหากพวกเขาโกรธและปล้นทรัพย์ของเราทั้งหมด ความสูญเสียของเราจะไม่หนักหนาไปกว่านี้หรอกหรือ?”

เมื่อชายในชุดผ้าไหมแพรได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าและพูดอย่างเห็นด้วย “นั่นเป็นเรื่องดีจริง ๆ”

“ตราบใดที่พวกเขาไม่คิดจะปล้นสินค้าของเรา ทุกอย่างก็ถือว่าดี!”

ชายสวมจี้หยกพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ใช่แล้ว ตราบใดที่ไม่ขโมยสินค้าของเรา เงินค่าคุ้มครองก็ไม่ใช่ปัญหาเลย!”

ชายในชุดผ้าไหมแพรยกยิ้มจางแล้วกล่าวว่า “เป็นเพราะตอนนี้ถนนสายหลักสงบสุขมากจนเรามีโอกาสไปส่งสินค้าด้วยตัวเองได้ แทนที่จะจ้างคนจากบริษัทคุ้มกันมาขนส่งสินค้าให้เรา”

“ไม่เช่นนั้นการจ้างคนคุ้มกันจะมีค่าใช้จ่ายสูง ถ้าไปส่งสินค้าได้อย่างปลอดภัยก็ดีไป แต่ถ้าสินค้าถูกปล้น เราก็จะเสียทั้งคนเสียทั้งเงิน!”

ชายสวมจี้หยกพยักหน้าแล้วตอบกลับ “เป็นเช่นนั้นจริง!”