บทที่ 1154

ในไม่ช้าชายสวมจี้หยกและชายสวมชุดผ้าไหมแพรก็มาถึงหน้าศาลาว่าการ ด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่น

ทั้งสองคนตีกลองร้องทุกข์ จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็พาพวกเขาเข้าไปในศาลาว่าการเพื่อรายงานต่อเจ้าหน้าที่

“ท่านผู้พิพากษา โปรดให้ความเป็นธรรมด้วยขอรับ ข้าน้อยกำลังคุ้มกันสินค้าไปตามถนนสายหลัก ตอนแรกก็เดินทางราบรื่นดี แต่จู่ ๆ กลุ่มโจรที่สวมชุดดำก็กระโดดออกมา!”

“หลังจากที่พวกเขาทุบตีพวกข้าน้อยแล้วก็ขโมยสินค้าไปจนหมด แล้วจากไปด้วยท่าทีหยิ่งผยองยิ่งนักขอรับ!”

ชายสวมจี้หยกและชายสวมชุดผ้าไหมแพรทรุดตัวลงกับพื้นพลางร้องไห้ ขณะรายงานพฤติกรรมเลวร้ายของพวกโจร

เมื่อผู้พิพากษาได้ฟังดังนั้นก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที

สินค้าถูกโจรขโมยไปหรือ?

นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้ พวกโจรตามท้องถนนหยุดทำเรื่องเช่นนี้มานานแล้ว พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนี้ เพราะมันไม่มีประโยชน์กับพวกเขาเลย!

ผู้พิพากษาครุ่นคิดเรื่องนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ ถาม “พวกเจ้าสองคนมีรายละเอียดใดที่ยังไม่ได้อธิบายให้พวกข้าฟังหรือไม่?”

“มีขอรับ!”

ชายสวมจี้หยกรีบคำนับแล้วพูดอย่างกระตือรือร้น “หลังจากที่เราถูกปล้น ก็พบกับคาราวานของหวังหยวนขอรับ!”

“เพราะของที่พวกเขาขนมาคือน้ำหอม จากกลิ่นที่โชยออกมาแสดงว่าไม่ผิดแน่ พวกโจรไม่เพียงแต่ไม่ปล้นพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเดินผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างหยิ่งผยองอีกด้วย!”

ชายสวมจี้หยกพูดด้วยความงุนงง “ข้าน้อยไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นเช่นไรแน่ จึงขอให้ท่านผู้พิพากษาช่วยตัดสินให้พวกข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ!”

สายตาของผู้พิพากษาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างสงสัย “ปล้นแค่สินค้าของพวกเจ้าเท่านั้นหรือ?”

“ใช่ขอรับ!”