บทที่ 1170

แต่รอยยิ้มของไป๋เจิ้นถังกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ลูกเอ๋ย ความคิดของเจ้ายังเรียบง่ายเกินไป!”

“เรียบง่ายยิ่งนัก... เจ้าคิดถึงเพียงแค่ปัจจุบันเท่านั้น!”

ไป๋ชิงชางสับสน ไม่ค่อยเข้าใจว่าพ่อของเขาจะสื่ออะไรกันแน่

ไป๋เจิ้นถังมองลูกชายแล้วก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่เห็นคุณค่าของมิตรภาพ แน่นอนว่าเขาเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในฐานะเพื่อน!

แต่หากเขาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้!

ก็ยังคงขาดประสบการณ์อยู่!

ดังนั้น...

วันนี้เขาจึงต้องการอธิบายเรื่องนี้ให้ลูกชายฟัง!

“ลูกเอ๋ย สิ่งที่พ่อจะพูดต่อไปนี้ เจ้าต้องจดจำมันไปชั่วชีวิต!”

ไป๋เจิ้นถังจ้องมองลูกชายของตน หลังจากไป๋ชิงชางได้ฟังแล้วก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้า

“ท่านพ่อโปรดชี้แนะด้วยขอรับ”

ไป๋เจิ้นถังกล่าวว่า “สิ่งแรกที่พ่อต้องการพูดถึงคือตัวเจ้าเอง เจ้าเป็นไท่จื่อที่มีจริยธรรมทางการปกครองที่ดี หลายคนชื่นชมเจ้าว่าเจ้าเป็นคนชอบธรรม นี่คือข้อดีของเจ้า”

“แต่ว่า... เจ้าขาดความโหดเหี้ยมแบบฮ่องเต้!”

“ฮ่องเต้ต้องมีความโหดเหี้ยมมาตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้ไร้เหตุผลเลย นี่คือเรื่องแรกที่พ่อต้องการจะพูด!”

“แม้ว่าความภักดีจะเป็นสิ่งสำคัญ แต่ตอนนี้เจ้าเป็นว่าที่ฮ่องเต้แล้ว พ่อจึงหวังว่าเจ้าจะมีจิตใจที่เย็นชากว่านี้!”

“แน่นอนว่าเจ้าจะคิดว่าพ่อใจร้าย ข้ามแม่น้ำเสร็จรื้อสะพาน หรือทำเรื่องโหดร้ายสารพัด แต่พ่อยังต้องบอกว่าการเดินทางสู่การเป็นฮ่องเต้นั้นมีขวากหนามมากมาย หากเจ้าทำผิดก็อาจถูกแทงจนโชกเลือด!”

“อาจถึงขั้น... ต้องตายด้วยซ้ำ!”

ไป๋ชิงชางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อไป๋เจิ้นถังพูดเช่นนี้

เขาไม่เคยได้ยินคำสอนเช่นนี้จากพ่อมาก่อน เพราะสิ่งที่พ่อของเขาสอนมาโดยตลอดคือการรู้ดีชั่ว!