บทที่ 1172

หลังจากที่ไป๋เจิ้นถังพูดจบ ไป๋ชิงชางก็ส่ายหน้า

เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร!

พูดตามตรงคือเขาไม่อยากขัดแย้งกับหวังหยวนเลย!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดต่อกับหวังหยวนมากนัก แต่เขาก็ชื่นชมหวังหยวนมากที่สุด!

ไป๋ชิงชางชื่นชมทั้งบุคลิก ความกล้าหาญ ความรู้แม้กระทั่งความฉลาดปราดเปรื่อง และด้านอื่น ๆ ของหวังหยวน!

ในสายตาของเขา หวังหยวนคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เป็นเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยอะไรกันก็ได้!

“ท่านพ่อ ข้า... ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำอย่างไรขอรับ”

“อีกทั้ง... ตอนนี้เมืองหวงและตระกูลเซิ่งได้รุกคืบเข้ามาแล้ว เราควร... ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ก่อนหรือไม่ขอรับ?”

ไป๋ชิงชางรีบพูด แต่ในใจเขา เขายังคงไม่ต้องการจัดการกับหวังหยวน

เมื่อไป๋เจิ้นถังได้ฟังดังนั้นก็ถอนหายใจ เขารู้ว่าลูกชายของเขาเป็นคนจิตใจอ่อนโยน จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“พ่อเข้าใจว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่ในกรณีนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ พ่อจะจัดการอย่างเต็มที่เอง”

ไป๋เจิ้นถังพูดตามตรง ไป๋ชิงชางฟังแล้วจึงถอนหายใจก่อนพูดว่า “ท่านพ่อ ไม่ว่าเราจะวางแผนอะไรอยู่ตอนนี้ แต่เราก็ควรปล่อยหวังหยวนไปใช่หรือไม่ขอรับ?”

“เพราะตราบใดที่มีเขาอยู่ เมืองหวงและตระกูลเซิ่งจะไม่สามารถโจมตีเราได้อย่างแน่นอน!”

ไป๋เจิ้นถังส่ายหน้าทันทีแล้วพูดว่า “ยังคงปล่อยหวังหยวนไปไม่ได้ ต้องให้เขา... อยู่ในวังของเราตลอดไปแล้วพ่อจะประทานยศทางการให้เขา”

“พรุ่งนี้เจ้าจงไปพบเขา แล้วบอกให้เขารับตำแหน่งหนึ่งในสามขุนนางชั้นสูงสุด และเป็นมหาองครักษ์แห่งอาณาจักรต้าเป่ย”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ไป๋ชิงชางก็เข้าใจแล้วว่าพ่อของเขาต้องการทำอะไร!

กักบริเวณ!

พ่ออยากให้หวังหยวนถูกกักบริเวณอยู่ในวังหลวง!

นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย!

“ท่านพ่อ หวังหยวนจะไม่ยอมแน่นอนขอรับ เขา...”

ไป๋ชิงชางต้องการพูดต่อ แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบก็ถูกไป๋เจิ้นถังขัดจังหวะ