บทที่ 1174

ไป๋เฟยเฟยรู้ตัวว่าตนหลงรักหวังหยวน!

เมื่อนางรู้เรื่องดังกล่าว นอกเหนือจากการเป็นห่วงความปลอดภัยของหวังหยวนแล้ว นางยังกังวลมากด้วยว่าหวังหยวนจะหันมาต่อต้านตระกูลไป๋ด้วยเหตุนี้หรือไม่!

หากเป็นเช่นนั้นหัวใจของนางคงถึงคราวแตกสลายแล้วจริง ๆ!

นางจึงจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!

เมื่อกลับมาถึงห้องของตนเอง ไป๋เฟยเฟยก็รีบหยิบพู่กันและกระดาษออกมา

ตอนนี้นางไม่อาจไปเจอหวังหยวนได้ แม้ว่าจะต้องการก็ตาม จึงทำได้เพียงเขียนจดหมายถึงหวังหยวนเพื่อบอกข่าวแก่เขา!

นางใช้เวลาครึ่งชั่วยามในการเขียนให้เสร็จ จากนั้นนางก็มอบจดหมายให้คนสนิทของนางแอบนำไปส่งให้หวังหยวน!

หวังหยวนกำลังเตรียมตัวเข้านอนอยู่ในห้อง เมื่อเขาได้ยินเสียงบางอย่างพุ่งแหวกอากาศเข้ามา จึงหันไปมองแล้วเห็นลูกธนูยิงเข้ามาพร้อมกับมีจดหมายผูกอยู่

หวังหยวนหรี่ตาแล้วยกยิ้มฝืดเฝื่อน

ดูนี่สิ...

เกรงว่าสถานการณ์คงจะไม่ค่อยดีนัก!

เขาถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปแล้วเปิดจดหมายออกอ่าน เพื่อยืนยันการคาดเดาของตน

'หวังหยวน หากท่านได้อ่านจดหมายฉบับนี้ก็โปรดอย่าตำหนิข้าเลย อันที่จริงแล้วข้าไม่อยากบอกท่านเรื่องนี้ คือว่า... เราเป็นเพื่อนกัน แต่สำหรับข้านั้นไม่ได้มองว่าท่านเป็นเพียงเพื่อน... เพราะยังมีความรู้สึกอื่นอีก แต่น่าเสียดายที่โชคชะตาไม่ได้ลิขิตให้เราคู่กัน’

'แต่ข้ายังอยากจะบอกท่าน ว่าท่านต้องตัดสินใจเลือกให้ดี หวังว่าเราจะยังเป็นเพื่อนกันได้’

หลังจากจบย่อหน้าแรกในจดหมายของไป๋เฟยเฟยแล้วหวังหยวนก็รู้คร่าว ๆ ว่าตระกูลไป๋กำลังคิดอะไรอยู่ โดยไม่ต้องอ่านส่วนที่เหลือ!

แน่นอนว่าอีกไม่นานตระกูลไป๋ต้องการจะดึงให้เขาเข้ารับตำแหน่ง และไป๋เฟยเฟยถึงกับคาดเดาว่าตระกูลไป๋นั้นยังมีแผนอื่นอีกด้วย

ซึ่งหวังหยวนคาดเดาเรื่องนี้ไว้แล้ว

และเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว!

แต่สิ่งที่ทำให้หวังหยวนตกใจก็คือ จดหมายฉบับนี้ไม่ได้มีเพียงคำเตือนเท่านั้นแต่ยังมีการสารภาพรักอีกด้วย

ไป๋เฟยเฟยแสดงความรักต่อหวังหยวน และเขาก็รู้ว่านางจริงใจ