บทที่ 1177

ในเวลานี้หวังหยวนยังคงนั่งอยู่ที่ลานบ้าน จานอาหารบนโต๊ะหายไปแล้ว แต่ยังมีกาน้ำชาตั้งไว้

หวังหยวนยังต้มน้ำร้อนรอให้ไป๋เจิ้นถังมาถึงด้วยซ้ำ!

ไม่ว่าจะเป็นไป๋เฟยเฟยหรือไป๋ชิงชาง ก็ไม่สามารถหยุดไป๋เจิ้นถังได้!

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของไป๋เจิ้นถัง!

หวังหยวนรู้ว่าไป๋เจิ้นถังกลัวเขา!

กลัวอำนาจของเขา แต่ก็ยังอยากควบคุมอำนาจของเขาด้วย!

ไม่ใช่กลัวแค่ในปัจจุบันแต่ยังรวมถึงอนาคตด้วย แม้กระทั่งอีกร้อยปีต่อจากนี้!

หวังหยวนย่อมเข้าใจความคิดของไป๋เจิ้นถังดี เขาจึงอยากคุยกับไป๋เจิ้นถัง เพื่อดูว่าเขาจะยอมล้มเลิกความคิดหรือไม่!

เพราะเขาไม่อยากขัดแย้งกับตระกูลไป๋เลย!

ทันใดนั้นไป๋เจิ้นถังก็มาถึง เขาหรี่ตาลงเมื่อเห็นหวังหยวนนั่งจิบชารอเขาอยู่ตรงนั้น

“หวังหยวน ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ว่าข้ากำลังมา”

ไป๋เจิ้นถังเดินเข้ามาหาหวังหยวนด้วยรอยยิ้ม แล้วนั่งตรงข้ามเขา!

“แน่นอน ฝ่าบาทลองดื่มชาที่ข้าเพิ่งชงดูเถิด”

หวังหยวนรินชาให้เขาแล้ววางไว้ตรงหน้าเขา

ไป๋เจิ้นถังหยิบมันขึ้นมาดื่มหมดในอึกเดียวโดยไม่ลังเล

“ไม่เลว ชาชั้นดี”

หวังหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า “ฝ่าบาทไม่กังวลว่าข้าจะวางยาพิษในชาหรือ?”

ไป๋เจิ้นถังได้ฟังเช่นนั้นจึงขมวดคิ้วทันที

แม้ว่าประโยคนี้ดูเหมือนเป็นเพียงการล้อเล่น แต่เขาก็เข้าใจความหมายอันลึกซึ้งในคำพูดของหวังหยวนได้!

เขาหมายความว่า หากเขาอยากทำร้ายตนก็สามารถลงมือเมื่อใดก็ได้ใช่หรือไม่?

ไป๋เจิ้นถังจ้องมองหวังหยวนแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ว่าข้ามาทำอะไรที่นี่”