บทที่ 1191

นอกจากนี้ยังมีแคว้นกู่ด้วย!

ซึ่งมันคือค่ายฐานของตระกูลเซิ่ง!

ในขณะนี้ไป๋ชิงชางกลับไปยังเมืองหลวง หลังจากทิ้งกองทัพไว้ข้างหลัง

เพื่อรายงานสถานการณ์การต่อสู้ว่าสูญเสียทหารสองหมื่นนาย!

แต่เซิ่งตงฉยงไม่ได้ตายในการต่อสู้ เพราะหนีรอดไปได้!

ซ้ำยังหลบหนีไปทางต้าเย่ด้วย!

“หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ตระกูลเซิ่งจะไม่มีโอกาสกลับมาอีก!”

“แต่... พวกเขาจะไปเข้าร่วมฝ่ายต้าเย่ เรื่องนี้... มันช่าง... น่าปวดหัวเสียจริง!”

ใบหน้าของไป๋เจิ้นถังเคร่งเครียดมาก!

ไป๋ชิงชางได้ฟังเช่นนั้นก็สูดหายใจเข้า ทันใดนั้นก็เกิดความคิดแปลก ๆ ขึ้นในใจ

“ท่านพ่อ ท่านคิดว่า… หวังหยวนจงใจจัดการทุกอย่างให้เป็นเช่นนี้หรือเปล่าขอรับ?”

ทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว ไป๋เจิ้นถังและไป๋เฟยเฟยก็ตกตะลึง!

โดยเฉพาะไป๋เจิ้นถัง!

เขาพึมพำกับตัวเองว่า “หากหวังหยวนคาดการณ์มานานแล้ว... เช่นนั้นการคำนวณของเขาก็... โหดเหี้ยมเกินไป!!”

เขาตกตะลึง สีหน้าบ่งบอกชัดว่าทำอะไรไม่ถูก!

“หวังหยวนต้องจงใจเก็บเซิ่งตงฉยงไว้ให้กับต้าเย่ เพื่อทำให้ต้าเย่เป็นฝ่ายที่เราต้องกลัวที่สุด!”

“ดังนั้น... เขาจะปลอดภัยอย่างแน่นอน...”

ไป๋ชิงชางพูดด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน!

ไป๋เจิ้นถังถอนหายใจและเริ่มเสียใจอีกครั้ง

แน่นอนว่าความเสียใจนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น!

เพราะหวังหยวนนั้นชาญฉลาดเกินไป! เก่งมากเกินไป!

แม้ว่าหวังหยวนจะภักดีต่อตระกูลไป๋ แต่เขาก็ยังกังวล!