ตอนที่ 1209
บทที่ 1209
September 18, 2026
สงครามจึงเป็นเรื่องปกติมาก!
หากไม่มีสงครามจึงจะถือว่าผิดปกติ!
สำหรับเรื่องเช่นนี้หวังหยวนไม่ได้คิดถึงมากนักและไม่มีเวลาคิดด้วย
สรุปได้เพียงแค่เดินหน้าไปทีละก้าวก็แล้วกัน!
“อย่าวิตกกังวลไปเลย อยู่กับปัจจุบันก็เพียงพอแล้ว”
หวังหยวนประสานมือยกขึ้นคารวะพลางยกยิ้มจาง
“พี่หวังช่างใจกว้างนัก ข้าขอคารวะ!”
ไป๋ชิงชางพูดจบก็คิดจะกลับไปแล้ว
“พี่หวัง หากสักวันหนึ่งตระกูลไป๋ของเราจะยึดครองทั้งแผ่นดิน ไป๋ชิงชางขอสาบานต่อหน้าฟ้าว่าจะไม่ลงมือทำร้ายท่าน และเมืองหลิงจะเป็นของท่านตลอดไป!”
ไป๋ชิงชางพูดจบก็จากไปทันที
คำพูดนี้มีความหมายว่ารู้สึกผิดแต่ทำอะไรไม่ได้!
ซึ่งความรู้สึกผิดนั้นมาจากวิธีการของพ่อของเขาที่มีต่อหวังหยวน ส่วนความรู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้นั้นเป็นเพราะความสามารถของหวังหยวน!
ดังนั้นไม่ว่าเขาจะพูดประโยคนี้หรือไม่ เมืองหลิงนี้ก็ไม่ใช่เมืองที่เขาจะสามารถยึดครองได้หากคิดจะทำอยู่แล้ว!
แต่ไม่ว่าอย่างไรหวังหยวนก็รู้สึกขอบคุณอย่างมากที่ไป๋ชิงชางพูดออกมาเช่นนี้
“ข้าก็สัญญาเช่นกันว่าหากสักวันหนึ่งตระกูลไป๋ลงมือกับข้า ข้าก็จะไว้ชีวิตพวกเจ้าเช่นกัน”
คำสัญญาของหวังหยวนนั้นตรงไปตรงมามากกว่า!
โดยบ่งบอกชัดว่าหากตระกูลไป๋ของพวกเจ้าอดทนไม่ไหวในสักวันหนึ่ง ข้าจะทำลายทุกสิ่งของตระกูลไป๋ของเจ้า!
แต่จะไม่ฆ่าพวกเจ้า!
เมื่อไป๋ชิงชางได้ยินประโยคนี้ก็เพียงแค่ยิ้มและไม่เอ่ยคำใดอีก จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปทันที!
สงครามครั้งนี้นำมาซึ่งความสงบสุขอย่างแท้จริง!
ตระกูลไป๋ครอบครองดินแดนโดยรอบและเริ่มพัฒนา!
ต้าเย่ก็เช่นเดียวกันเพราะกลัวว่าจะถูกตระกูลไป๋แซงหน้าไปไกล
มีเพียงเมืองหวงและหมานอี๋เท่านั้นที่ทำอะไรไม่ได้ จึงจำใจต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวไปก่อน