บทที่ 1213

นักพรตเฒ่าชุดเขียวขมวดคิ้วแน่น คำพูดนี้ยิ่งทำให้หวังหยวนสงสัยหนักขึ้นไปอีก

“เปลี่ยนโชคชะตาหรือ? สวรรค์เป็นผู้กำหนดโชคชะตา แล้วจะยังมีการเปลี่ยนโชคชะตาได้อีกหรือ?”

หวังหยวนยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

เมื่อนักพรตเฒ่าได้ยินดังนั้นจึงส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “หากมีวิธีติดต่อกับสวรรค์ย่อมเปลี่ยนโชคชะตาได้ แต่โชคชะตาของท่าน...”

นักพรตเฒ่าทำหน้าสงสัย แต่หวังหยวนไม่ได้สนใจ เพียงแค่รู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะพูดจาเหลวไหลเพราะเหล่านักพรตมักจะมีนิสัยเช่นนี้

แน่นอนว่าอาจจะมีการทำนายโชคชะตาได้จริง แต่หวังหยวนไม่เคยเชื่อ

“โชคชะตาของข้ามีปัญหาอะไร?”

หวังหยวนเพียงแค่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เช่นนั้น... ข้าจะบอกให้ คุณชายมีโหงวเฮ้งเป็นแสงสว่างแห่งวรรณกรรมและศิลปะอันเป็นหนทางแห่งความรู้และชื่อเสียง เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้งจะพบว่าชีวิตของท่านไม่ได้ราบรื่น แต่กลับเต็มไปด้วยโชคและเคราะห์...”

“ชีพจรทั้งหกของคุณชายเคยถูกบด สูญเสียความเป็นมนุษย์จนด้อยกว่าหมูหรือสุนัข แต่ว่า... ท่านได้ผ่านมาแล้ว...”

“โชคชะตาถูกกำหนดไว้แล้ว ทำสิ่งใดย่อมได้รับผลตอบแทน ดังนั้นเสาหลักทองคำของท่านจึงพังลง เลือดและลมปราณแตกซ่าน!”

“แต่... แต่ปัจจุบันโหงวเฮ้งของท่านกลับบอกว่าท่านร่ำรวยและมีเกียรติมากมาย ในอดีตข้าเคยเห็นโหงวเฮ้งเช่นนี้มาก่อน แสดงว่าต้องมีปรมาจารย์คอยสนับสนุนมาโดยตลอดและเปลี่ยนโชคชะตาให้ แต่ก็เสาหลักทองคำยังคงพังอยู่ดี...”

“เพราะว่าโชคชะตาของคนนั้นยากที่จะเปลี่ยน!”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวกล่าวถึงตรงนี้ แล้วจู่ ๆ ก็กลืนน้ำลายลง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและถึงกับเริ่มเหงื่อออก!

เขาเคยดูโหงวเฮ้งมาหลายปีแล้ว แต่เพิ่งเคยเห็นโหงวเฮ้งแบบของหวังหยวนเป็นครั้งแรก!

“ท่านผู้เฒ่า คำพูดของท่าน... ข้าไม่ค่อยเข้าใจเลย”

หวังหยวนไม่เข้าใจเลยว่ากำลังฟังอะไรอยู่ เพราะคำพูดของเขาลึกลับเกินไป!

ในเวลานี้ นักพรตเฒ่าชุดเขียวจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจึงกล่าวว่า

“ในเมื่อคุณชายไม่เข้าใจ ข้าจะพูดให้ชัดเจนขึ้น!”

“เมื่อเลือดและลมปราณแตกซ่าน ท่านก็ควรจะตายไปแล้ว เพราะเสาหลักทองคำของท่านพังลงแล้ว และหากข้าคำนวณไม่ผิดก็น่าจะเกิดขึ้นในช่วงสามปีที่ผ่านมานี้!”