บทที่ 1216

เอ้อหู่สามารถล้มวัวที่แข็งแกร่งได้ด้วยหมัดเดียว แต่มันกลับตกไปอยู่ในมือของนักพรตเฒ่าโดยไม่ขยับเลย!

ไม่เลย!

มันไม่ขยับเลย!

แต่นักพรตเฒ่าชุดเขียวยังคงรักษาท่าทางเดิมได้ขณะเหยียดฝ่ามือรับหมัดของเอ้อหู่!

ในสายตาของพวกเขา หมัดของเอ้อหู่ที่สามารถล้มวัวที่แข็งแกร่งได้ถูกสกัดไว้เช่นนี้จริง ๆ!

เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ!

เอ้อหู่ก็คิดเช่นนั้น นักพรตเฒ่าชุดเขียวมีแขนขาผอมบาง เอ้อหู่จึงกลัวว่าตนจะพลั้งมือทำร้ายเขาจนตาย!

เขารู้สึกว่าหมัดนี้ก็เพียงพอที่จะหักแขนของนักพรตเฒ่าชุดเขียวได้แล้ว

แต่หลังจากได้สัมผัสแล้วก็พบว่าฝ่ามือของนักพรตเฒ่าชุดเขียวเป็นดั่งภูเขาลูกใหญ่!

ที่ไม่อาจทำให้ขยับเขยื้อนได้เลย!

“เห็นแล้วหรือยัง?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวหัวเราะด้วยสีหน้าอ่อนโยนอย่างยิ่ง

ราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ในมือของเขา!

หวังหยวนก็ตกใจ เอ้อหู่ก็ตกใจ ต้าหู่และคนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นเดียวกัน!

เอ้อหู่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วสัมผัสถึงความรู้สึกชาที่ส่งมาจากกำปั้นของตน จึงรู้ว่านี่เป็นเรื่องจริง!

“เป็นไปได้อย่างไร... แข็งแกร่ง!”

เอ้อหู่เบิกตากว้าง ขณะนี้เขายิ่งอยากจะต่อสู้มากขึ้น

“ท่านนักพรต ไม่คาดคิดเลยว่าท่านจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ วันนี้ข้ายังอยากจะดูว่าท่านจะมีความสามารถมากเพียงใด!”

เมื่อครู่ที่เอ้อหู่พูดประโยคนี้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

แต่เมื่อพูดประโยคนี้ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสงสัย!

เพราะนี่คือปรมาจารย์!