บทที่ 1219

“ดินแดนทั้งเก้าในเวลานั้นจึงตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายนานหลายปี มีการรบราฆ่าฟันกันทั้งวันทั้งคืนโดนไม่หยุดยั้ง!”

“เรื่องเช่นนี้ทำให้กองกำลังหลักทั้งหมดรู้สึกเศร้าในใจและตัดสินใจต่อสู้จนตาย!”

“ขณะนั้นในดินแดนทั้งเก้า การต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างผู้คนมีวิทยายุทธ์เลิศล้ำได้เกิดขึ้น! พวกเขาต่อสู้อย่างสุดกำลังเสียจนทำให้ฟ้าดินมีแต่ความมืดมิด แสงจากดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ถึงกับหายไป!"

“แต่สุดท้ายทุกฝ่ายก็ประสบกับการสูญเสียอย่างหนัก!”

“ในตอนนั้นมียอดฝีมือหลายหมื่นคน แต่หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นก็เหลือเพียงไม่ถึงหมื่นคน!”

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจเช่นกัน!

การต่อสู้ของผู้คนหลายหมื่นคนที่สุดท้ายเหลือไม่ถึงหมื่นคนนั้นโหดเหี้ยมจริงๆ!

ทั้งยังเป็นยอดฝีมือในยุทธจักรอีกด้วย!

ขณะที่หวังหยวนตกใจ นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็พูดต่อ “ผู้ที่เหลืออยู่หนึ่งหมื่นคนสุดท้ายต่างก็โศกเศร้าเสียใจ!”

“พวกเขาสูญเสียทั้งครอบครัวและเพื่อนฝูงไป แต่กลับไม่ได้อะไรเลย สิ่งที่เรียกว่าอำนาจเป็นยาพิษร้ายแรงที่สุดที่ทำให้พวกเขาหลงทาง!”

“ดังนั้น...ยอดฝีมือที่เหลืออยู่เหล่านี้จึงตกลงกันในเรื่องหนึ่ง!”

“นั่นก็คือการจัดตั้งกองกำลังใหญ่สองกองกำลัง หนึ่งคือเทียนไว่เทียน อีกหนึ่งคือซานไว่ซาน!”

“กองกำลังทั้งสองนี้มีกฎหลายข้อ ข้อแรกคือห้ามยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกและห้ามใช้กำลังแย่งชิงแผ่นดิน!”

“ซึ่งกฎนี้เข้มงวดมาก ยอดฝีมือคนใดที่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกจะถูกปราบปรามโดยไม่มีข้อยกเว้น!”

“แน่นอนว่า... โลกนี้ไม่อาจมีไฟสงครามลุกโชนได้ตลอดเวลา และเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้ประชาชนมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากไปตลอด”

“ดังนั้น...ในช่วงพันปีที่ผ่านมา เทียนไว่เทียนและซานไว่ซานได้สนับสนุนราชวงศ์แล้วราชวงศ์เล่า”

“เช่นต้าเย่ เมืองหวง หมานอี๋ และอื่นๆ ... ล้วนได้รับการช่วยเหลือจากเทียนไว่เทียนและซานไว่ซานทั้งสิ้น”

เมื่อนักพรตเฒ่าชุดเขียวพูดถึงตรงนี้ หวังหยวนก็แทบไม่อยากจะเชื่อ!