บทที่ 1227

“ดอกเบญจมาศเบ่งบานแล้วร่วงโรย วิหคอพยพบินสูงแต่นงคราญยังไม่หวนกลับคืน แสงจันทราส่องผ่านม่านลมพัดพลิ้วไหว”

“ช่างเป็นบทกวีที่ไพเราะ ไพเราะยิ่งนัก!”

ผู้คนรอบข้างต่างชื่นชมชายหนุ่ม เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าก่อนกล่าวว่า “ชมเกินไปแล้ว ท่านทั้งหลายชมกันเกินไปแล้ว!”

เมื่อหวังหยวนได้ยินเสียงก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นบทกวีบทนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

อาจารย์อาวุโสทั้งหลายก็รีบเดินมาดูเช่นกัน

ทันใดนั้นก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากระยะไกล!

หวังหยวนถูกเสียงนี้ดึงดูดไปทันที เขาจึงเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในฝูงชนนั้นมีหญิงสาวหน้าตาไม่สะสวย แต่เขียนอักษรได้อย่างสวยงาม นางถือพู่กันเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

หวังหยวนเดินเข้าไปพิจารณาอย่างละเอียด จึงพบว่านางไม่เพียงแต่เขียนอักษรได้สวยงามเท่านั้น แต่บทกวีที่เขียนก็ยอดเยี่ยมมากเช่นกัน!

“ไม้ใหญ่ในสุสานตระกูลข่ง ไม้เลื้อยในวังอู๋ นกหานยาในวัดฉู่”

“กระท่อมไม่กี่หลัง หนังสือหมื่นเล่ม อาศัยร่วมชาวบ้านอาวุโส”

เมื่อหวังหยวนเห็นบทกวีที่หญิงสาวหน้าตาไม่สะสวยเขียนออกมาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เขาอดไม่ได้ที่จะมองหญิงสาวด้วยความประหลาดใจ เมื่อนางเขียนเสร็จจึงรีบไปอ่านบทกวีบทต่อไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เหลือบมองแล้วคิดทบทวนเพียงครู่เดียว นางก็รีบหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนอีกครั้ง!

“น้ำค้างเกาะพราวต้นหญ้า เหมันต์มาเยือน”

“ยามสารทใบไม้ร่วงตามลมพัด ผมสีดอกเลาข้างขมับสองข้างช่างน่าตกใจ”

หวังหยวนตกใจมาก และอดไม่ได้ที่จะชื่นชมหญิงสาวผู้นี้เงียบ ๆ ในใจ แล้วแอบถอนหายใจ เมื่อคิดว่าคนเราไม่อาจตัดสินกันด้วยหน้าตา น้ำทะเลไม่อาจตวงวัด