บทที่ 1282

เมื่อหวังหยวนพูดจบ อ๋องถูหนานก็เข้าใจแล้ว ขณะที่ยังคงประหลาดใจก็ถอนหายใจเมื่อคิดว่าอ๋องเจิ้นตงผู้นี้มีปัญหาจริง ๆ!

ครั้งก่อนยังได้รับการอภัยโทษไปแล้ว แต่แล้วเขาเล่า?

ยังคงไม่สำนึกผิด กลับก่อเรื่องเช่นนี้อีก ยากที่จะเข้าใจได้จริง ๆ!

“อ๋องเจิ้นตงมีความทะเยอทะยานอย่างยิ่ง ท่านเรียกข้าออกมา อ๋องหลงซีคงจะได้เปิดอกพูดกับเขาแล้วกระมัง?”

อ๋องถูหนานพูดจบ หวังหยวนก็พยักหน้า

“น่าจะเป็นเช่นนั้น ไม่ทราบว่าอ๋องหลงซีจะสามารถโน้มน้าวเขาได้หรือไม่ หากโน้มน้าวไม่ได้ คนผู้นี้... เห็นทีต้องลงมือจัดการเสียแล้ว!”

หลังจากที่หวังหยวนพูดเช่นนี้ อ๋องถูหนานก็พยักหน้า

“เรื่องที่ไทเฮาจากไปแล้วให้เจิ้งกุ้ยเหรินและอันกุ้ยเหรินร่วมกันดูแลวังชั้นใน แล้วให้พวกเราทั้งสี่ร่วมกันปกครองนั้น!”

“ก็เพื่อรักษาสมดุล หากมีเพียงพวกเราสามคน เรื่องนี้... คงจะยิ่งวุ่นวายยิ่งขึ้น!”

อ๋องถูหนานรู้จุดประสงค์ของไทเฮามานานแล้ว การให้สี่คนร่วมกันบริหารราชการแผ่นดินย่อมดีกว่าสามคน

เพราะหากในสามคนนี้ สองคนร่วมมือกันก็จะกลายเป็นผู้ครอบงำราชสำนักไม่ใช่หรือ!

สี่ท่านอย่างน้อยก็มีหวังหยวนและอ๋องหลงซีที่จะไม่ทำเช่นนั้น!

เช่นนี้อย่างน้อยก็สามารถรักษาสมดุลได้!

ต้องกล่าวว่าวิธีการของไทเฮาเซียวฉู่ฉู่ยังคงมีประโยชน์อยู่บ้าง!

“เมืองหวงยังคงสงบสุขอยู่ในตอนนี้ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานได้ อ๋องเจิ้นตงคงจะไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีกแล้วหลังจากเหตุการณ์นี้!”

“หากเขายังต้องการทำอะไรอีกก็คงโทษว่าพวกเราไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ครั้งเก่าไม่ได้แล้ว!”

“เพราะถึงเวลานั้นหากทำต้องทำร้ายเขาจริง ก็ไม่มีหนทางใดอีกแล้ว”

สิ่งที่หวังหยวนและอ๋องหลงซีจะสื่อนั้นง่ายมาก มันคือการให้โอกาสอ๋องเจิ้นตง!