บทที่ 1287

การที่หวังหยวนจะสังหารหงหยิ่งนั้นมันช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน!

หากพวกนางคิดจะมาจัดการเขาก็เชิญมาได้เลย!

เพราะหวังหยวนก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกนางจะมีหนทางใดที่จะจัดการกับเขาได้!

“แต่ว่า... พี่หวัง เรื่องนี้อาจจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อเฉินอวิ๋นจื้อ!”

ในเวลานี้เกาเล่อกล่าวขึ้น สีหน้าแฝงไปด้วยความกังวล!

หวังหยวนได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมา เขาเองก็เข้าใจดี!

“เจ้าพูดถูก แม้ว่าเราจะไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อสตรีผู้นี้ แต่สำหรับเฉินอวิ๋นจื้อแล้ว นางก็ยังคงเป็นคนที่เขารัก!”

หวังหยวนก็กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี!

ฆ่าทิ้งหรือ?

วิธีนี้เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดแล้ว!

แต่หากฆ่าทิ้งไปแล้ว สำหรับเฉินอวิ๋นจื้อ มันก็คงจะเป็นบาดแผลที่รุนแรงอย่างมาก!

ทั้งหวังหยวนและเกาเล่อเองก็ไม่เคยเชื่อใจสตรีของเฉินอวิ๋นจื้อมาตั้งแต่แรก!

แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังปิดบังเขาไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ!

ความรู้สึกเช่นนี้ก็เหมือนกับว่ามีเพื่อนที่ดีที่สุดอยู่ แต่แล้ววันหนึ่งกลับพบว่าพวกเขากลับมีความสงสัยในตัวคนที่ใกล้ชิดที่สุดมาตลอด เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะยอมรับได้!

แม้ว่าหงหยิ่งจะมีปัญหาจริง แต่หากเฉินอวิ๋นจื้อเป็นเพียงแค่ผู้ใต้บังคับบัญชาของหวังหยวน เรื่องนี้ก็ไม่ต้องสงสัยอะไรเลย และไม่จำเป็นต้องคิดมาก!

แต่ว่า...

หวังหยวนถือว่าเฉินอวิ๋นจื้อเป็นพี่น้อง!

ถือว่าเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของเขาประหนึ่งพี่น้องแท้ ๆ!

เขาย่อมหวังว่าเมื่อพวกเขาประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พี่น้องเหล่านี้จะสามารถพบรักแท้ของตนเองได้!

ดังนั้นด้วยความคิดเช่นนี้ หวังหยวนจึงต้องคิดให้รอบคอบว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี!

“เฮ้อ... ข้าคิดว่าเฉินอวิ๋นจื้อน่าจะเข้าใจเจตนาอันดีของเรา ใช่หรือไม่?”

“หรือไม่ก็... ปกปิดเขาต่อไปหรือไม่? อย่าบอกเขาจะดีหรือไม่?”