บทที่ 133

หวังหยวนทำงานเสร็จ และเห็นลุงของเขาในร้านช่างตีเหล็กหยุดตีเหล็ก ชิงเหอเปิดประตูครึ่งเดียว ท่าทางวิตกกังวล เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ใครมา?”

ชิงเหอกระซิบ “เจ้าของร้านโจว!”

“ไม่ต้องกลัว!”

หวังหยวนเปิดประตูเดินไป!

เอ้อหู่คว้าดาบราชวงศ์ถังแล้วรีบวิ่งตามไป และสามพี่น้องกัวฉางก็ติดตามไปอย่างรวดเร็ว

รถม้าอันหรูหราจอดด้านนอกร้านตีเหล็ก

โจวฉางฟา นายท่านคนที่สามของตระกูลโจวเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก รู้สึกว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบสกปรกเลอะเทอะ

เมื่อเห็นหวังหยวน โจวฉางฟาก็หรี่ตาลง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายน้อยหวังจากเมืองจิ่วซาน จะเป็นเด็กหนุ่มจากหมู่บ้านต้าหวัง หญิงรับใช้เป็นลูกสาวของช่างตีเหล็ก และช่างตีเหล็กจ้าวเป็นลุงของเจ้า! น้ำตาลทรายขาวไม่ได้มาจากทางตะวันตก แต่เป็นเจ้าที่ทำเอง!”

เขาได้พบกับหลิวเจี้ยนเย่เมื่อไม่กี่วันก่อน จึงได้รู้ตัวตนและสายสัมพันธ์ของหวังหยวน

เดิมทีเขาวางแผนที่จะไปชนบทเพื่อซื้อสูตรลับ แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินว่าหมู่บ้านต้าหวังได้กวาดล้างค่ายซานหู่แล้ว

หลังจากชั่งน้ำหนักความสนใจแล้ว เขาก็ตัดสินใจจะซื้อขาย แต่น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้าง!

เป็นเรื่องปกติที่จะสุภาพกับคนร่ำรวยของเมืองจิ่วซาน แต่เย่อหยิ่งกับเด็กหนุ่มบ้านนอกในชนบท!

คราวนี้ต้องกำราบเขาให้ได้ เพื่อลดราคาน้ำตาลลง ตระกูลโจวจะได้ทำเงินได้มากขึ้น

สีหน้าหวังหยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา “แล้วอย่างไร?”

อีกฝ่ายบอกตามตรงว่ารู้รายละเอียด แต่ก็เป็นการข่มขู่!

แต่หวังหยวนพูดตรงกว่า ข้ามีสูตรลับในการทำน้ำตาลทรายขาว เจ้าจะทำอย่างไร

ขณะนี้มีจ้าวเว่ยหมินอยู่ในตำแหน่งทางการ และคนอย่างลุงหานซานในกองกำลังส่วนตัว