บทที่ 1348

แม้ว่าคนรับใช้จะลังเลอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้า

ในไม่ช้าอ๋องเจิ้นตงกับอาเจี้ยนก็มาถึงจวนอ๋องหลงซี

ทั้งสองปีนขึ้นไปบนกำแพงแล้วซ่อนตัวอยู่ในความมืดทันที

แต่ในไม่ช้าสีหน้าของอาเจี้ยนก็เปลี่ยนไป

“ท่านพ่อ จวนอ๋องหลงซีดูเหมือนจะไม่มีคนเลยขอรับ เหตุใดจึงเงียบนัก!”

“แม้แต่องครักษ์... ก็ไม่มีเลย...”

เมื่อเขาพูดประโยคนี้จบลง อ๋องเจิ้นตงก็ขมวดคิ้ว!

“หรือว่า... อ๋องหลงซีรู้แผนการของเราแล้ว?”

เขาประหลาดใจนัก วันนี้เขาลงมืออย่างกะทันหัน มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้นที่รู้!

และตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว จะมีใครรู้ข่าวของพวกเขาได้อย่างไร?

จะเก่งกาจเกินไปแล้ว!

“อาจจะเป็นไปได้ขอรับ แต่ถ้าไม่มีคนก็ยิ่งดี เราแค่แอบเข้าไปก็พอแล้ว!”

อาเจี้ยนไม่ได้สนใจ จากนั้นก็เดินนำหน้า

ความเร็วของเขาไม่เร็วนัก แต่ก็ยังระมัดระวังอย่างมาก!

ในไม่ช้าทั้งสองก็เข้ามาในสวนหลังจวน และมาถึงหน้าห้องตำราของอ๋องหลงซี!

ดึกมากแล้ว แต่ห้องตำราของอ๋องหลงซียังเปิดไฟอยู่!

ไม่เพียงเท่านั้น ประตูกว้างยังเปิดรออยู่ด้วย!

นี่หมายความว่าอย่างไร?

“ดูเหมือนว่าอ๋องหลงซีจะรู้ว่าข้ามาแล้ว!”

“จงใจถอนทหารองครักษ์ออกไป ฮึ่ม! เขาหมายความว่าอย่างไร? ต้องการต่อสู้ตัวต่อตัวกับข้าหรือ?”

“น่าขันสิ้นดี!”

อ๋องเจิ้นตงพูดพลางเดินตรงไปยังห้องตำรา

อ๋องหลงซีรอคอยอยู่ที่นี่มานานแล้ว เมื่อเห็นอีกฝ่ายมาถึงก็ยกยิ้ม

“มาเถิด นั่งก่อน อย่ากังวล ข้าได้ไล่คนอื่นออกไปหมดแล้ว ในห้องนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น!”