บทที่ 148

“นายท่านใหญ่ นายท่านรอง เราเป็นโจร เราต่อสู้และเข่นฆ่ากันตลอดทั้งวัน การทำงานนั้นไม่เพียงแต่เป็นอันตรายเท่านั้น แต่เรายังถูกฝ่ายราชการล้อมปราบปราม และถูกคนทั่วไปเกลียดชังด้วย!”

เซี่ยซานหู่ผู้โกนหนวดเครากลายเป็นชายหนุ่มอ้วน หน้ากลม หน้าตาใสซื่อ ขณะนี้เขากำลังชักแม่น้ำทั้งห้าอยู่ที่หุบเขาต้าชิง “ข้ามีวิธีหาเงินได้มากขึ้น โดยไม่ต้องถูกฝ่ายราชการล้อมจับ และยังได้รับคำชมจากผู้คนด้วย พ่อค้าที่ผ่านไปมาก็เริ่มเสนอจ่ายเงินให้เอง ไม่ทราบว่าพวกท่านจะสนใจหรือไม่!”

หลังออกจากเมืองฝูแล้ว เขาก็ไปที่เมืองหลางข้าง ๆ แล้วขึ้นไปที่หุบเขาต้าชิง เพื่อก่อตั้งพันธมิตรเส้นทางการค้าป่าเขียว

มีกลุ่มโจรในหุบเขาต้าชิง ผู้นำทั้งสองใช้นามแฝงว่าต้าชิงหมั่งและเสี่ยวชิงหมั่ง ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของพวกเขา

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขากบฏและกลายเป็นโจรโดยใช้ชื่อปลอม ไม่ใช้ชื่อจริงเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ฝ่ายราชการค้นพบ และขุดหลุมศพบรรพบุรุษของพวกเขา!

“บอกมาเลย!”

เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องดีเช่นนี้ ต้าชิงหมั่งและเสี่ยวชิงหมั่งก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

โดยไม่สนใจข่าวลือว่าค่ายซานหู่ถูกทำลาย และเซี่ยซานหู่ก็กลายเป็นสุนัขหลงทาง

“เช่นนั้นพวกท่านต้องตอบคำถามข้าสองสามข้อก่อน!”

เมื่อนึกถึงหวังหยวน เซี่ยซานหู่ก็ทำตามตัวอย่างของเขา ด้วยการถามคำถามทีละข้อ

เหตุใดฝ่ายราชการจึงล้อมปราบโจร?

เหตุใดพ่อค้าจึงไม่ค้าขายกับโจรทั้งสามกลุ่ม?

เหตุใดประชาชนถึงแจ้งฝ่ายราชการ?

หากเรียกเก็บเงินสิบอีแปะสำหรับสินค้าหนึ่งคันรถ และยังคงปกป้องความปลอดภัยของผู้คนและสินค้า พ่อค้าจะมาใช้บริการเยอะหรือไม่?

พันธมิตรเส้นทางการค้าป่าเขียวเติบโตขึ้น ราชสำนักจะแตะต้องพวกเขา หรือมีราชโองการจับพวกเขาหรือไม่

นอกจากนี้เขายังอธิบายรายละเอียด เกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างการดักปล้นกลางทาง และการเก็บค่าผ่านทาง และแผนการพัฒนาธุรกิจให้แข็งแกร่งขึ้นในระยะยาว

“จ้าวอัน กวงจง เย่าจู่!”

เมื่อนึกถึงโจรที่เปลี่ยนจากโจรมาเป็นเจ้าหน้าที่ ต้าชิงหมั่งและเสี่ยวชิงหมั่งก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า!